wrzód żołądka spowodowany stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych
Wskazanie

Wrzód żołądka spowodowany stosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) jest powikłaniem farmakoterapii, które występuje u około 15-30% pacjentów długotrwale przyjmujących te leki. NLPZ hamują syntezę prostaglandyn odpowiedzialnych za ochronę błony śluzowej żołądka, co prowadzi do uszkodzenia bariery śluzówkowej i rozwoju owrzodzeń. Szczególnie narażeni są pacjenci powyżej 65. roku życia, z wywiadem choroby wrzodowej, przyjmujący jednocześnie glikokortykosteroidy lub leki przeciwzakrzepowe.

W leczeniu wrzodów wywołanych przez NLPZ kluczowe jest odstawienie lub zmniejszenie dawki leków z tej grupy. W farmakoterapii stosuje się przede wszystkim inhibitory pompy protonowej (IPP), które skutecznie hamują wydzielanie kwasu solnego i przyspieszają gojenie owrzodzeń. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Controloc, Nolpaza, Pantopraz (pantoprazol), Nexium, Emanera (ezomeprazol), Gasec, Helicid (omeprazol), Lansoprazol Krka (lansoprazol) czy Polprazol (omeprazol). W przypadkach zakażenia Helicobacter pylori stosuje się również terapię eradykacyjną.

W profilaktyce owrzodzeń u pacjentów stosujących przewlekle NLPZ zaleca się stosowanie selektywnych inhibitorów COX-2 (Celebrex, Aclexa – celekoksyb), które wykazują mniejszą gastrotoksyczność, lub jednoczesne przyjmowanie klasycznych NLPZ z IPP. W niektórych przypadkach alternatywą mogą być leki gastroprotekcyjne jak Ulgastran, Sucralfate (sukralfat) czy preparaty bizmutu (De-Nol).

Największym wyzwaniem w leczeniu pacjentów z wrzodem żołądka indukowanym przez NLPZ jest konieczność kontynuowania terapii przeciwzapalnej u osób z chorobami reumatologicznymi czy przewlekłymi zespołami bólowymi. Wymaga to starannego doboru leków i metod profilaktyki, a także regularnego monitorowania stanu pacjenta. Problematyczne mogą być również krwawienia z wrzodu, które stanowią najgroźniejsze powikłanie i wymagają natychmiastowej interwencji. Dodatkową trudnością jest często niski poziom adherencji pacjentów do zaleceń dotyczących profilaktyki, co zwiększa ryzyko nawrotów i powikłań.