świerzb skórny u ludzi
Wskazanie

Świerzb skórny (scabies) to zakaźna choroba pasożytnicza skóry wywoływana przez świerzbowca ludzkiego (Sarcoptes scabiei var. hominis). Charakteryzuje się intensywnym świądem, nasilającym się w nocy oraz obecnością swędzących grudek, pęcherzyków i tuneli świerzbowcowych, szczególnie w okolicach międzypalcowych, nadgarstków, pachwin, pępka i narządów płciowych.

Leczenie świerzbu w Polsce opiera się głównie na preparatach miejscowych zawierających permetrynę (Infectoscab, Permethrin Cream) lub benzoesan benzylu (Novoscabin). Permetryna jest uznawana za lek pierwszego wyboru ze względu na wysoką skuteczność i względne bezpieczeństwo. W przypadkach opornych lub rozsianych stosuje się iwermektynę doustną (Ivermectin Galderma), która działa systemowo. W terapii objawowej świądu pomocne są leki przeciwhistaminowe (Clemastin, Rupafin, Zyrtec) oraz miejscowe preparaty łagodzące (Fenistil, Parlazin).

Największym wyzwaniem w leczeniu świerzbu jest przerwanie cyklu reinfekcji. Konieczne jest jednoczesne leczenie wszystkich domowników i partnerów seksualnych, nawet jeśli nie mają objawów. Trudności terapeutyczne obejmują także prawidłową aplikację leków (całe ciało poza głową), przestrzeganie czasu aplikacji oraz odkażanie ubrań i pościeli w temperaturze powyżej 60°C lub ich izolację przez 3-4 dni. Świąd może utrzymywać się do kilku tygodni po skutecznym leczeniu, co często jest mylnie interpretowane jako niepowodzenie terapii.

W przypadkach świerzbu norweskiego (hiperkeratotycznego), występującego głównie u osób z obniżoną odpornością, leczenie jest szczególnie trudne i wymaga terapii skojarzonej z użyciem iwermektyny systemowej oraz preparatów keratolitycznych (Keratolytics, Salicylic Acid). Nawroty świerzbu są częste, dlatego istotna jest kontrola po zakończeniu leczenia oraz profilaktyka kontaktowa.