stan zwiększonego napięcia nerwowego
Wskazanie

Stan zwiększonego napięcia nerwowego, określany również jako stan lękowy lub nerwica, charakteryzuje się przewlekłym odczuwaniem niepokoju, drażliwości, trudnościami z koncentracją oraz objawami somatycznymi takimi jak napięcie mięśniowe, przyspieszony rytm serca czy zaburzenia snu. Może on wynikać z długotrwałego stresu, predyspozycji genetycznych, traumatycznych przeżyć lub być objawem innych zaburzeń psychicznych.

W leczeniu stanów zwiększonego napięcia nerwowego stosuje się przede wszystkim leki przeciwlękowe z grupy benzodiazepin (np. Xanax, Relanium, Lorafen), które jednak powinny być stosowane krótkotrwale ze względu na ryzyko uzależnienia. W terapii długoterminowej zaleca się leki przeciwdepresyjne o działaniu przeciwlękowym, takie jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) – Seroxat, Zoloft, Bioxetin, Asentra czy inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) – Efectin, Velaxin. Wspomagająco stosuje się również preparaty ziołowe zawierające melisę, walerianę czy dziurawiec (np. Nervosol, Nervomix, Deprim, Kalms).

Największym wyzwaniem w leczeniu stanów zwiększonego napięcia nerwowego jest kompleksowe podejście terapeutyczne. Sama farmakoterapia często okazuje się niewystarczająca, dlatego zaleca się łączenie jej z psychoterapią (zwłaszcza poznawczo-behawioralną), technikami relaksacyjnymi i zmianą stylu życia. Dodatkową trudnością jest odpowiednie dobranie leku – pacjenci różnie reagują na poszczególne preparaty, a początek działania leków przeciwdepresyjnych może nastąpić dopiero po 2-4 tygodniach stosowania. Istotnym problemem jest również ryzyko uzależnienia od benzodiazepin przy długotrwałym stosowaniu oraz objawy odstawienne po przerwaniu terapii.