przewlekła niewydolność wątroby
Wskazanie

Przewlekła niewydolność wątroby to postępujący stan kliniczny, w którym dochodzi do trwałego upośledzenia funkcji wątroby, najczęściej w wyniku marskości wątroby. Główne przyczyny tego schorzenia to przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby (HBV, HCV), alkoholowa choroba wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD), choroby autoimmunologiczne wątroby oraz zaburzenia metaboliczne (np. hemochromatoza, choroba Wilsona).

W leczeniu przewlekłej niewydolności wątroby stosuje się przede wszystkim terapię przyczynową, ukierunkowaną na spowolnienie progresji choroby. W przypadku wirusowego zapalenia wątroby typu B stosuje się leki przeciwwirusowe, takie jak Entecavir (Baraclude), Tenofovir (Viread, Tenofovir Mylan), Lamiwudyna (Epivir, Zeffix). Przy zakażeniu HCV skuteczne są terapie bezinterferonowe, m.in. preparaty zawierające sofosbuwir (Sovaldi, Epclusa), ledipaswir, welpataswir, glekaprewir/pibrentaswir (Maviret).

W przypadku powikłań przewlekłej niewydolności wątroby stosuje się leczenie objawowe. Przy wodobrzuszu zaleca się spironolakton (Spironol, Verospiron) oraz furosemid (Furosemidum Polpharma, Furosemid Polfarmex). W encefalopatii wątrobowej stosuje się laktulozę (Lactulose, Duphalac) oraz ryfaksyminę (Xifaxan, Tixteller). Przy krwawieniach z żylaków przełyku podaje się terlipressynę (Terlipressinum WZF) lub oktreotyd (Sandostatin, Okteva), a w profilaktyce krwawień – nieselektywne beta-blokery, jak propranolol (Propranolol WZF) czy karwedilol (Carvedilol, Vivacor).

Największą trudnością w leczeniu przewlekłej niewydolności wątroby jest jej wieloczynnikowy charakter oraz tendencja do progresji pomimo leczenia. Pacjenci często zgłaszają się w zaawansowanym stadium choroby, co ogranicza możliwości terapeutyczne. Istotnym wyzwaniem jest również leczenie powikłań, takich jak nadciśnienie wrotne, wodobrzusze oporne na leczenie, encefalopatia wątrobowa i zespół wątrobowo-nerkowy. W przypadku zaawansowanej niewydolności wątroby jedyną skuteczną metodą leczenia pozostaje przeszczepienie narządu, które jednak wiąże się z ograniczoną dostępnością narządów i ryzykiem powikłań immunosupresji.

Kluczowe znaczenie w postępowaniu ma współpraca pacjenta w zakresie eliminacji czynników uszkadzających wątrobę (abstynencja alkoholowa, odpowiednia dieta, regularna aktywność fizyczna) oraz systematyczne monitorowanie funkcji wątroby i wykrywanie powikłań we wczesnym stadium, co może znacząco poprawić rokowanie i jakość życia chorych.