przedwczesna ejakulacja
Wskazanie

Przedwczesna ejakulacja (PE) to zaburzenie seksualne charakteryzujące się wytryskiem nasienia występującym przed lub krótko po rozpoczęciu stosunku płciowego, nad którym mężczyzna ma małą lub żadną kontrolę. Według definicji Międzynarodowego Towarzystwa Medycyny Seksualnej, PE diagnozuje się, gdy wytrysk następuje zwykle w ciągu około 1 minuty od penetracji waginalnej i powoduje negatywne konsekwencje osobiste, takie jak stres, frustracja lub unikanie intymności seksualnej.

Przyczyny przedwczesnej ejakulacji mogą być zarówno psychologiczne (lęk przed wynikiem, problemy w relacji, wcześniejsze traumatyczne doświadczenia seksualne), jak i biologiczne (nadwrażliwość okolicy penisa, zaburzenia hormonalne, predyspozycje genetyczne). Rozróżnia się PE pierwotną (występującą od początku aktywności seksualnej) oraz wtórną (nabytą w późniejszym okresie życia).

W leczeniu farmakologicznym PE stosuje się przede wszystkim leki z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). W Polsce dostępne są preparaty takie jak Dapoxetine (Priligy), jedyny lek zarejestrowany specyficznie w leczeniu PE. Poza tym stosowane są również off-label inne SSRI: sertralina (Zoloft, Stimuloton, Asentra), paroksetyna (Seroxat, Paxil), fluoksetyna (Bioxetin, Seronil, Prozac). Dodatkowo stosuje się miejscowe środki znieczulające w formie żeli, kremów lub aerozoli zawierające lidokainę i prilokainę (np. Emla, Fortacin).

Największe trudności w leczeniu przedwczesnej ejakulacji obejmują opór pacjentów przed zgłoszeniem problemu z powodu wstydu i zakłopotania, co opóźnia diagnozę i leczenie. Istotnym wyzwaniem jest także dobór odpowiedniej terapii, która będzie skuteczna przy minimalnych działaniach niepożądanych. SSRI mogą powodować nudności, bóle głowy, zawroty głowy oraz paradoksalnie zmniejszać libido. Środki miejscowe często prowadzą do nadmiernego znieczulenia, co wpływa na przyjemność seksualną pacjenta i partnerki. Dodatkowym utrudnieniem jest wieloczynnikowy charakter zaburzenia, wymagający często podejścia łączącego farmakoterapię z psychoterapią oraz technikami behawioralnymi.

Dla osiągnięcia najlepszych efektów terapeutycznych wskazane jest połączenie leczenia farmakologicznego z terapią behawioralną, technikami relaksacyjnymi oraz psychoterapią par. Ważna jest również edukacja pacjenta i jego partnerki/partnera oraz regularne kontrole w celu monitorowania skuteczności leczenia i dostosowywania terapii do indywidualnych potrzeb.