ostre borelioza skórna (rumień wędrujący)
Wskazanie

Ostre borelioza skórna, znana również jako rumień wędrujący (erythema migrans), jest charakterystycznym objawem wczesnej fazy boreliozy – choroby przenoszonej przez kleszcze zakażone bakteriami z rodzaju Borrelia. Rumień pojawia się zwykle w miejscu ukłucia kleszcza po 3-30 dniach od zakażenia i ma postać okrągłej lub owalnej zmiany skórnej, która stopniowo się powiększa, osiągając średnicę powyżej 5 cm. Typowy rumień ma jaśniejszy środek i ciemniejszą obwódkę, co przypomina tarczę strzelniczą.

Rozpoznanie opiera się głównie na obrazie klinicznym i wywiadzie dotyczącym ekspozycji na ukłucie kleszcza. Należy pamiętać, że rumień wędrujący występuje u 70-80% pacjentów z boreliozą, ale jego brak nie wyklucza choroby. W przypadku charakterystycznego rumienia wędrującego zaleca się natychmiastowe wdrożenie antybiotykoterapii, bez konieczności wykonywania badań serologicznych.

W leczeniu ostrej boreliozy skórnej stosuje się antybiotyki. Pierwszego wyboru są: doksycyklina (np. Doxycyclinum TZF, Unidox Solutab), amoksycylina (np. Amoksiklav, Augmentin, Taromentin) lub azytromycyna (np. Azibiot, Azithromycin Genoptim, Sumamed). Leczenie trwa zwykle 14-21 dni, z wyjątkiem azytromycyny, która może być stosowana przez 10 dni. U dzieci poniżej 8. roku życia oraz kobiet w ciąży zamiast doksycykliny stosuje się amoksycylinę.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z ostrą boreliozą skórną jest właściwe rozpoznanie rumienia wędrującego, który bywa mylony z innymi zmianami skórnymi, takimi jak reakcja alergiczna na ukłucie owada, grzybica skóry czy rumień pierścieniowaty. Dodatkowo, nie wszyscy pacjenci pamiętają o ukłuciu kleszcza, co może opóźnić diagnozę. Istotnym wyzwaniem jest także edukacja pacjentów na temat konieczności dokończenia pełnej kuracji antybiotykowej, nawet jeśli objawy ustąpią wcześniej, aby zapobiec rozwojowi późnych postaci boreliozy, które są znacznie trudniejsze w leczeniu.