objawy ze strony dolnych dróg moczowych związane z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego
Wskazanie

Objawy ze strony dolnych dróg moczowych (LUTS – Lower Urinary Tract Symptoms) związane z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH – Benign Prostatic Hyperplasia) to powszechny problem dotykający mężczyzn powyżej 50. roku życia. Do typowych objawów należą: częstomocz, nokturie, osłabienie strumienia moczu, uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza, przerywany strumień moczu oraz kroplowe oddawanie moczu po mikcji. Nasilenie objawów zwykle postępuje z wiekiem, a ich występowanie znacząco wpływa na jakość życia pacjentów.

W farmakoterapii LUTS związanych z BPH stosuje się kilka grup leków. Alfa-adrenolityki, takie jak tamsulozyna (Omnic, Fokusin, Tanyz), alfuzosyna (Dalfaz, Alfuzostad), doksazosyna (Doxar, Kamiren, Cardura) czy silodosyna (Silodyx), zmniejszają napięcie mięśni gładkich stercza, co szybko łagodzi objawy. Inhibitory 5-alfa-reduktazy, jak finasteryd (Finaster, Proscar) czy dutasteryd (Adadut, Dutasteride), hamują wzrost prostaty i są skuteczne w dłuższej perspektywie. Na polskim rynku dostępne są także preparaty łączone zawierające tamsulozyna + dutasteryd (Duodart) lub tamsulozyna + solifenacyna (Vesomni).

Leki antycholinergiczne (Vesicare, Solifenacyna, Uroflow, Vesisol) mogą być stosowane przy współistniejących objawach pęcherza nadreaktywnego, jednak należy je ostrożnie włączać u pacjentów z BPH ze względu na ryzyko zatrzymania moczu. Coraz większą rolę odgrywają inhibitory fosfodiesterazy typu 5, jak tadalafil (Cialis, Tadalafil), które oprócz wpływu na erekcję, zmniejszają również objawy LUTS.

Największe trudności w leczeniu LUTS związanych z BPH obejmują oporność na farmakoterapię, występowanie działań niepożądanych leków (zaburzenia ejakulacji przy alfa-adrenolitykach, zaburzenia erekcji przy inhibitorach 5-alfa-reduktazy) oraz progresję choroby mimo leczenia. Problematyczne jest także zatrzymanie moczu wymagające pilnej interwencji oraz rozwój powikłań, takich jak nawracające infekcje układu moczowego, kamica pęcherza czy niewydolność nerek w przypadku długotrwałej obstrukcji. Ważnym wyzwaniem pozostaje także identyfikacja pacjentów, którzy mimo farmakoterapii wymagają leczenia zabiegowego (TURP, laserowe waporyzacje prostaty, implantacja stentu sterczowego).