nieswoiste bakteryjne zapalenie pochwy
Wskazanie

Nieswoiste bakteryjne zapalenie pochwy (bacterial vaginosis, BV) to najczęstsza przyczyna infekcji pochwy u kobiet w wieku rozrodczym. Charakteryzuje się zaburzeniem równowagi mikroflory pochwy – zmniejszeniem liczby pałeczek kwasu mlekowego (Lactobacillus) i nadmiernym wzrostem bakterii beztlenowych, takich jak Gardnerella vaginalis, Prevotella, Mobiluncus czy Atopobium vaginae. Schorzenie występuje u około 20-30% kobiet, przy czym u wielu z nich przebiega bezobjawowo.

Do głównych objawów należą: nieprzyjemny, „rybi” zapach wydzieliny, szczególnie nasilający się po współżyciu seksualnym, obfite, szarobiałe upławy o jednorodnej konsystencji oraz niekiedy świąd i pieczenie okolic intymnych. Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym, ocenie pH wydzieliny (>4,5), teście z KOH (test aminowy) oraz badaniu mikroskopowym wydzieliny z pochwy.

W leczeniu nieswoistego bakteryjnego zapalenia pochwy stosuje się przede wszystkim metronidazol (Metronidazol, Metronidazole Polpharma) oraz klindamycynę (Dalacin, Clindamycin). Terapia może być prowadzona doustnie (metronidazol 500 mg 2 razy dziennie przez 7 dni lub 2 g jednorazowo) lub miejscowo (żel z metronidazolem 0,75% – Rozex, globulki dopochwowe z klindamycyną 2% – Dalacin). Przy nawrotach zaleca się dłuższe terapie i stosowanie preparatów probiotycznych zawierających szczepy Lactobacillus (np. Lacibios femina, Ellen, Lactovaginal).

Największe trudności w leczeniu BV związane są z wysokim odsetkiem nawrotów, sięgającym nawet 50-70% w ciągu roku po zakończeniu terapii. Nawracające infekcje wymagają często przedłużonego leczenia i terapii podtrzymującej. Wyzwaniem jest również rosnąca oporność bakterii na antybiotyki oraz trudności w przywróceniu prawidłowej flory bakteryjnej pochwy. U pacjentek z nawrotowym BV szczególnie ważna jest modyfikacja czynników ryzyka, takich jak stosowanie irygacji pochwy, częsta zmiana partnerów seksualnych czy palenie tytoniu. Istotnym problemem jest również wpływ nieleczonego BV na zwiększone ryzyko powikłań ginekologicznych, w tym zakażeń pooperacyjnych, zakażeń po zabiegach, a u kobiet ciężarnych – zwiększone ryzyko porodu przedwczesnego.