łagodna choroba zapalna dolnych dróg moczowych
Wskazanie

Łagodna choroba zapalna dolnych dróg moczowych (LCHDDM) obejmuje przede wszystkim zapalenie pęcherza moczowego (cystititis), zapalenie cewki moczowej (urethritis) oraz, w przypadku mężczyzn, zapalenie gruczołu krokowego (prostatitis). Najczęstszym typem jest ostre niepowikłane zapalenie pęcherza moczowego, które dotyka głównie kobiet z uwagi na krótszą cewkę moczową, ułatwiającą bakteriom dostęp do pęcherza.

Głównymi objawami LCHDDM są: częstomocz, parcia naglące, dysuria (ból przy oddawaniu moczu), nykturia (konieczność oddawania moczu w nocy) oraz czasem krwiomocz. W przeciwieństwie do zakażeń górnych dróg moczowych, LCHDDM rzadko powoduje gorączkę czy silne bóle w okolicy lędźwiowej.

W leczeniu LCHDDM stosuje się przede wszystkim antybiotyki. Pierwszego rzutu są: fosfomycyna (Monural, Urofos), nitrofurantoina (Furaginum, Nifuroksazyd), trimetoprim/sulfametoksazol (Biseptol, Bactrim) oraz fluorochinolony jak cyprofloksacyna (Cipronex, Proxacin) w przypadkach oporności na inne antybiotyki. Przy nawracających infekcjach stosuje się też profilaktykę antybiotykową lub preparaty żurawiny (np. Żuravit, UroVaxom).

Największą trudnością w leczeniu LCHDDM jest narastająca oporność bakterii na antybiotyki, szczególnie E. coli, będącej najczęstszym patogenem. Problematyczne są również nawracające infekcje, zwłaszcza u kobiet po menopauzie, pacjentów z cukrzycą czy z zaburzeniami odpływu moczu. Kolejnym wyzwaniem jest różnicowanie bakteryjnego zapalenia pęcherza od zespołu bolesnego pęcherza (dawniej śródmiąższowego zapalenia pęcherza), który wymaga odmiennego postępowania terapeutycznego.

U mężczyzn LCHDDM często wymaga dłuższej terapii (7-14 dni) z uwagi na możliwość współistnienia zapalenia gruczołu krokowego, które trudniej poddaje się leczeniu ze względu na gorszą penetrację antybiotyków do tkanki gruczołowej. Stosuje się wówczas fluorochinolony (Cipronex, Proxacin, Avelox) lub trimetoprim (składnik Biseptolu).