dziecko szczególnie narażone na szpitalne zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B
Wskazanie

Dziecko szczególnie narażone na szpitalne zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV) to pacjent pediatryczny znajdujący się w grupie podwyższonego ryzyka transmisji tego wirusa w warunkach szpitalnych. Do tej grupy zaliczamy dzieci z obniżoną odpornością, poddawane częstym zabiegom inwazyjnym, transfuzjom krwi, dializowane, leczone immunosupresyjnie, przebywające na oddziałach hematologicznych, onkologicznych, intensywnej terapii czy po przeszczepach.

Główną strategią profilaktyki zakażeń HBV w tej grupie jest szczepienie ochronne. W Polsce od 1996 roku funkcjonuje obowiązkowy program szczepień przeciwko WZW typu B u noworodków, co znacząco zmniejszyło ryzyko. U dzieci szczególnie narażonych zaleca się kontrolę poziomu przeciwciał anty-HBs i w razie potrzeby podanie dawek przypominających. Stosuje się szczepionki takie jak Engerix B, Euvax B, HBVAXPRO czy Sci-B-Vac.

W przypadku ekspozycji dziecka na materiał potencjalnie zakaźny (np. zakłucie skażoną igłą) stosuje się immunoglobulinę przeciw WZW typu B (Gamma anty-HBs, Hepatect CP) w połączeniu ze szczepieniem. Istotne jest również przestrzeganie procedur kontroli zakażeń w placówkach medycznych, w tym prawidłowa sterylizacja narzędzi, stosowanie sprzętu jednorazowego oraz rygorystyczne przestrzeganie zasad higieny przez personel medyczny.

Największe trudności w ochronie tej grupy pacjentów wiążą się z niepełną immunizacją pomimo szczepienia (non-responders), nieprzestrzeganiem procedur zapobiegania zakażeniom w placówkach medycznych oraz opóźnionym rozpoznaniem zakażenia ze względu na często bezobjawowy przebieg u dzieci. Wyzwaniem pozostaje również identyfikacja wszystkich pacjentów z grup ryzyka oraz zapewnienie im odpowiedniej profilaktyki. Dodatkowo, zakażenia WZW typu B u dzieci mogą prowadzić do przewlekłej infekcji znacznie częściej niż u dorosłych (około 90% zakażeń u noworodków i 30-50% u dzieci młodszych staje się przewlekłe), co zwiększa ryzyko poważnych długoterminowych powikłań, w tym marskości wątroby i raka wątrobowokomórkowego.