drożdżakowe zapalenie sromu i pochwy
Wskazanie

Drożdżakowe zapalenie sromu i pochwy (vulvovaginal candidiasis) to częsta infekcja grzybicza wywołana głównie przez grzyby z rodzaju Candida, najczęściej Candida albicans. Schorzenie to dotyka około 75% kobiet przynajmniej raz w życiu, a u około 5-8% występuje w formie nawrotowej.

Główne objawy drożdżakowego zapalenia sromu i pochwy obejmują: intensywny świąd i pieczenie okolic intymnych, zaczerwienienie i obrzęk warg sromowych, białe, serowate upławy bez wyraźnego zapachu, bolesność podczas stosunku płciowego oraz pieczenie podczas oddawania moczu. Diagnoza opiera się na badaniu ginekologicznym, badaniu mikroskopowym wydzieliny pochwowej oraz posiewie mikrobiologicznym.

W leczeniu drożdżakowego zapalenia sromu i pochwy stosuje się głównie leki przeciwgrzybicze z grupy azoli. Na polskim rynku dostępne są preparaty zawierające: klotrymazol (Clotrimazolum GSK, Canesten), mikonazol (Gyno-Femidazol), ekonazol (Gyno-Pevaryl), flukonazol (Fluconazole, Flukonazol, Diflucan), itrakonazol (Itrokast, Orungal) oraz nystatynę (Nystatyna). Leki te są dostępne w formie dopochwowej (globulki, kremy) lub doustnej.

Największe trudności w leczeniu drożdżakowego zapalenia sromu i pochwy związane są z nawrotowym charakterem zakażenia. U około 5-8% kobiet infekcja powraca cztery lub więcej razy w ciągu roku, co wymaga dłuższej terapii podtrzymującej. Problematyczne jest również narastanie oporności grzybów Candida na standardowe leczenie przeciwgrzybicze, zwłaszcza w przypadku gatunków innych niż C. albicans. Dodatkowo wyzwaniem jest właściwe leczenie podczas ciąży, gdy niektóre leki doustne są przeciwwskazane, oraz eliminacja czynników predysponujących, takich jak zaburzenia immunologiczne, cukrzyca czy długotrwała antybiotykoterapia.

Profilaktyka obejmuje unikanie czynników ryzyka, takich jak noszenie obcisłej, syntetycznej bielizny, stosowanie produktów higienicznych z substancjami drażniącymi, oraz nadmierne stosowanie antybiotyków. W przypadkach nawrotowych zaleca się dłuższą terapię podtrzymującą oraz diagnostykę w kierunku chorób współistniejących, które mogą predysponować do częstych infekcji grzybiczych.