ból i zapalenie tkanek miękkich
Wskazanie

Ból i zapalenie tkanek miękkich to powszechne dolegliwości, które mogą dotyczyć mięśni, ścięgien, więzadeł, powięzi i innych struktur. Występują najczęściej w wyniku urazów, przeciążeń, infekcji, chorób autoimmunologicznych lub metabolicznych. Charakteryzują się miejscowym bólem, obrzękiem, zaczerwienieniem, ograniczeniem ruchomości oraz zwiększonym uciepleniem tkanek.

W leczeniu bólu i zapalenia tkanek miękkich stosuje się najczęściej niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które wykazują działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Diclac, Dicloberl, Olfen (diklofenak), Ibuprom, Nurofen, Ibupar (ibuprofen), Naproxen, Anapran (naproksen), Meloxicamp, Movalis (meloksykam) czy Nimesil, Aulin (nimesulid). W przypadkach, gdy NLPZ są przeciwwskazane, można rozważyć zastosowanie paracetamolu (Panadol, Apap) lub leków opioidowych przy silnym bólu.

W terapii miejscowej wykorzystuje się maści, żele i plastry zawierające NLPZ (Voltaren, Diclac Lipogel, Ibuprom Sport) lub substancje rozgrzewające (Capsagamma, Terpen Tiol). Uzupełnieniem farmakoterapii jest odpoczynek, stosowanie okładów zimnych (w fazie ostrej) lub ciepłych (w fazie przewlekłej) oraz fizjoterapia z technikami manualnymi, fizykoterapią i ćwiczeniami rehabilitacyjnymi.

Największą trudnością w leczeniu bólu i zapalenia tkanek miękkich jest właściwe zrównoważenie odpoczynku i aktywności fizycznej. Pacjenci często zbyt szybko wracają do pełnej aktywności, co może prowadzić do nawrotu dolegliwości lub ich przewlekłego charakteru. Długotrwałe stosowanie NLPZ wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, układu sercowo-naczyniowego i nerek, co komplikuje terapię, szczególnie u pacjentów starszych lub obciążonych chorobami współistniejącymi. Wyzwaniem jest również właściwa diagnostyka, gdyż ból tkanek miękkich może maskować poważniejsze schorzenia lub być objawem chorób ogólnoustrojowych.