ból głowy związany z ostrym napadem migreny z aurą
Wskazanie

Migrena z aurą to specyficzny rodzaj bólu głowy, który charakteryzuje się obecnością objawów neurologicznych (aury) poprzedzających lub towarzyszących silnemu bólowi. Aura najczęściej objawia się zaburzeniami widzenia (błyski światła, zygzaki, mroczki), ale może również manifestować się jako zaburzenia czucia, mowy czy osłabienie jednej strony ciała. Ostry napad migreny z aurą trwa zazwyczaj od 4 do 72 godzin i często towarzyszy mu nadwrażliwość na światło, dźwięki oraz nudności i wymioty.

W leczeniu ostrego napadu migreny z aurą stosuje się kilka grup leków. Najpopularniejsze to niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) jak Ibuprom, Nurofen, Naproxen. W cięższych przypadkach stosowane są tryptany – selektywne agonisty receptorów serotoninowych, takie jak Imigran, Maxalt RPD, Zolmiles, Migea czy Sumamigren. W niektórych przypadkach wykorzystuje się również leki przeciwwymiotne jak Metoclopramid WZF.

Przy częstych i silnych napadach migreny z aurą lekarze mogą zalecić leczenie profilaktyczne. W Polsce stosuje się w tym celu beta-blokery (Metocard, Bisocard), leki przeciwpadaczkowe (Topiramat Bluefish, Amizepin), niektóre leki przeciwdepresyjne (Amitryptylina) oraz blokery kanału wapniowego (Amlodipina). W najnowszych standardach leczenia profilaktycznego znalazły się również przeciwciała monoklonalne przeciwko CGRP lub jego receptorowi (Aimovig, Ajovy).

Największym wyzwaniem w leczeniu migreny z aurą jest indywidualizacja terapii, ponieważ pacjenci różnie reagują na dostępne leki. Problem stanowi również ryzyko nadużywania leków przeciwbólowych, które może prowadzić do bólów głowy z odbicia (polekowych). Dodatkową trudnością jest fakt, że pacjenci z migreną z aurą są bardziej narażeni na powikłania naczyniowe, co ogranicza stosowanie niektórych leków (np. doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny). Istotnym aspektem terapii jest również szybkie wdrożenie leczenia na samym początku napadu, co często jest utrudnione ze względu na konieczność rozpoznania aury jako zapowiedzi nadchodzącego bólu.