Właściwości farmakokinetyczne leku Vicebrol

Winpocetyna, substancja czynna leku Vicebrol, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jej działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis poszczególnych procesów farmakokinetycznych tego leku.¹

Wchłanianie

Winpocetyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu już po 1 godzinie. Proces wchłaniania zachodzi przede wszystkim w górnym odcinku przewodu pokarmowego. Istotnym parametrem jest całkowita dostępność biologiczna, która po podaniu doustnym wynosi zaledwie 7%.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krwioobiegu, winpocetyna wiąże się z białkami osocza w 66%. Objętość dystrybucji, wynosząca 246,7 ± 88,5 l, wskazuje na znaczne wiązanie substancji czynnej z tkankami organizmu.³

Badania z wykorzystaniem winpocetyny znakowanej radioaktywnie, przeprowadzone na szczurach po podaniu doustnym, wykazały najwyższą radioaktywność w wątrobie oraz przewodzie pokarmowym. Maksymalne stężenie substancji w tkankach obserwowano po 2-4 godzinach od podania. Warto zaznaczyć, że stężenie substancji radioaktywnej w mózgu nie przekraczało wartości oznaczanych we krwi.⁴

Metabolizm

Kwas apowinkaminowy (AVA) stanowi główny metabolit winpocetyny, stanowiąc u ludzi 25-30% wszystkich metabolitów. Charakterystyczne jest, że po podaniu doustnym pole pod krzywą AVA jest dwukrotnie większe niż po podaniu dożylnym, co świadczy o intensywnym tworzeniu się tego metabolitu podczas pierwszego przejścia winpocetyny przez wątrobę.⁵

Poza kwasem apowinkaminowym, winpocetyna metabolizowana jest również do innych związków, takich jak:

• Hydroksywinpocetyna – pochodna hydroksylowana winpocetyny
• Hydroksy-AVA – hydroksylowana forma kwasu apowinkaminowego
• Glicylo-dihydroksy-AVA – złożony metabolit zawierający grupę glicylową
• Połączenia powyższych metabolitów z glukuronianami i/lub siarczanami

⁶

Klirens winpocetyny wynosi 66,7 l/godz. i jest wyższy niż klirens wątrobowy (50 l/godz.), co jednoznacznie wskazuje na znaczący udział metabolizmu pozawątrobowego w biotransformacji tej substancji.⁷

Badania na różnych gatunkach zwierząt wykazały, że ilość winpocetyny wydalanej w postaci niezmienionej stanowi zaledwie kilka procent podanej dawki, co potwierdza intensywny metabolizm tej substancji.⁸

Eliminacja

Badania farmakokinetyczne z wielokrotnym podawaniem winpocetyny w dawkach doustnych 5 mg i 10 mg wykazały, że stężenia w osoczu w stanie równowagi dynamicznej wynosiły odpowiednio 1,2 ± 0,27 ng/ml oraz 2,1 ± 0,33 ng/ml. Te dane wskazują na liniową farmakokinetykę winpocetyny w badanym zakresie dawek.⁹

Okres półtrwania winpocetyny u ludzi wynosi 4,83 ± 1,29 godz. W badaniach ze związkiem znakowanym radioaktywnie stwierdzono, że winpocetyna wydalana jest głównie dwiema drogami:

• Z moczem – 60% podanej dawki
• Z kałem – 40% podanej dawki

¹⁰

U zwierząt doświadczalnych (szczury i psy) większość znakowanej radioaktywnie dawki wydalana była przez drogi żółciowe, jednak nie potwierdzono znacznego stężenia winpocetyny w krążeniu jelitowo-wątrobowym.¹¹

Główny metabolit winpocetyny, kwas apowinkaminowy, jest wydalany przez nerki poprzez prosty mechanizm przesączania kłębuszkowego. Jego okres półtrwania jest zmienny i zależy zarówno od dawki, jak i drogi podania winpocetyny.¹²

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku

Biorąc pod uwagę, że winpocetyna jest wskazana głównie do stosowania u osób w podeszłym wieku, szczególnie istotne są badania nad farmakokinetyką leku w tej grupie wiekowej. U osób starszych występują typowe zmiany w procesach farmakokinetycznych:

• Zmniejszone wchłanianie substancji czynnych
• Zmiany w dystrybucji leków
• Zmodyfikowany metabolizm
• Zmniejszone wydalanie substancji czynnych i ich metabolitów

¹³

Wyniki badań farmakokinetycznych wykazały jednak, że właściwości farmakokinetyczne winpocetyny u osób w podeszłym wieku nie różnią się istotnie od tych obserwowanych u młodszych pacjentów. Co więcej, nie dochodzi do kumulacji substancji czynnej, co jest korzystnym profilem bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu leku.¹⁴

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby i nerek

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek nie ma konieczności modyfikacji dawkowania winpocetyny. Również w tych grupach pacjentów lek nie ulega kumulacji, nawet podczas długotrwałego stosowania, co pozwala na zachowanie standardowego schematu dawkowania.¹⁵