Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania leku Euthyrox N

Przed wdrożeniem terapii hormonalnej tarczycy z zastosowaniem lewotyroksyny sodowej zawartej w preparacie Euthyrox N 200, konieczne jest wykluczenie lub rozpoczęcie leczenia współistniejących schorzeń, które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii. Do stanów tych należą: niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność przysadki, niedoczynność kory nadnerczy oraz autonomiczna czynność tarczycy. Zaniechanie tej diagnostyki może prowadzić do poważnych powikłań podczas leczenia hormonalnego.¹

Postępowanie u pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych

U pacjentów z podwyższonym ryzykiem wystąpienia zaburzeń psychotycznych, terapię lewotyroksyną należy rozpoczynać z zachowaniem szczególnej ostrożności. Zaleca się rozpoczęcie leczenia od niskich dawek z systematycznym, stopniowym ich zwiększaniem. Niezbędne jest szczegółowe monitorowanie stanu psychicznego pacjenta. W przypadku pojawienia się objawów psychotycznych konieczne jest rozważenie modyfikacji dawkowania lewotyroksyny.²

Stosowanie u pacjentów z chorobami układu krążenia

U pacjentów z niewydolnością wieńcową, niewydolnością serca lub zaburzeniami rytmu serca przebiegającymi z tachykardią należy bezwzględnie unikać wystąpienia nawet łagodnej jatrogennej nadczynności tarczycy. W tych przypadkach wskazane jest częste monitorowanie parametrów hormonalnych tarczycy w celu dostosowania dawkowania i zapobiegania powikłaniom kardiologicznym.³

Wtórna niedoczynność tarczycy

W przypadku zdiagnozowania wtórnej niedoczynności tarczycy kluczowe jest ustalenie jej etiologii przed wdrożeniem terapii substytucyjnej lewotyroksyną. W sytuacji współistnienia wtórnej niedoczynności tarczycy z niewydolnością kory nadnerczy, konieczne jest wdrożenie odpowiedniego leczenia substytucyjnego kortykosteroidami przed rozpoczęciem podawania lewotyroksyny.⁴

Niedoczynność kory nadnerczy

Pacjenci z zaburzeniami czynności kory nadnerczy wymagają odpowiedniej terapii zastępczej glikokortykosteroidami przed rozpoczęciem leczenia lewotyroksyną. Zaniechanie tej procedury może prowadzić do wystąpienia zagrażającej życiu ostrej niewydolności kory nadnerczy (przełom nadnerczowy).⁵

Podejrzenie autonomicznej czynności tarczycy

U pacjentów z podejrzeniem autonomicznej czynności tarczycy przed rozpoczęciem leczenia lewotyroksyną należy przeprowadzić szczegółową diagnostykę obejmującą test z tyreoliberyną (TRH) lub wykonać scyntygrafię supresyjną w celu oceny funkcjonalnej tarczycy. Pozwoli to na wykluczenie autonomicznych ognisk wydzielających hormony tarczycy, co może stanowić przeciwwskazanie do stosowania lewotyroksyny.⁶

Stosowanie u wcześniaków

Szczególnej ostrożności wymaga rozpoczynanie leczenia lewotyroksyną u wcześniaków z bardzo małą urodzeniową masą ciała. Ze względu na niedojrzałość funkcji nadnerczy konieczne jest monitorowanie parametrów hemodynamicznych, gdyż istnieje ryzyko rozwoju zapaści krążeniowej.⁷

Kobiety po menopauzie z ryzykiem osteoporozy

U kobiet po menopauzie z niedoczynnością tarczycy, u których występuje zwiększone ryzyko osteoporozy, należy unikać stosowania dawek lewotyroksyny prowadzących do uzyskania stężeń hormonu powyżej zakresu fizjologicznego. W tej grupie pacjentek konieczna jest szczególnie staranna kontrola parametrów funkcji tarczycy w celu optymalizacji leczenia i minimalizacji ryzyka utraty masy kostnej.⁸

Ograniczenia stosowania w nadczynności tarczycy

Preparatu Euthyrox N 200 nie należy stosować w stanach hipertyreozy, z wyjątkiem sytuacji, gdy jest on stosowany równocześnie z lekami przeciwtarczycowymi w ramach złożonego schematu terapeutycznego nadczynności tarczycy.⁹

Stosowanie w celu redukcji masy ciała

Lewotyroksyna sodowa nie powinna być stosowana jako środek wspomagający redukcję masy ciała. U pacjentów z prawidłową funkcją tarczycy (eutyreoza) stosowanie lewotyroksyny nie prowadzi do zmniejszenia masy ciała. Stosowanie dużych dawek preparatu może skutkować poważnymi, a nawet zagrażającymi życiu działaniami niepożądanymi.

Niedopuszczalne jest łączenie wysokich dawek lewotyroksyny z substancjami wspomagającymi odchudzanie, szczególnie z lekami sympatykomimetycznymi, ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych powikłań.¹⁰

Zmiana preparatu lewotyroksyny

W przypadku konieczności zmiany stosowanego preparatu lewotyroksyny na inny produkt leczniczy zawierający tę samą substancję czynną, wymagana jest szczególna ostrożność i ścisła kontrola parametrów klinicznych oraz biochemicznych w okresie przejściowym. Wynika to z potencjalnego ryzyka zaburzenia równowagi hormonów tarczycy związanego z możliwymi różnicami w biodostępności pomiędzy różnymi preparatami.

U niektórych pacjentów może zaistnieć konieczność dostosowania dawki lewotyroksyny po zmianie na inny preparat, co podkreśla znaczenie systematycznego monitorowania pacjenta podczas przechodzenia na nowy lek.¹¹

Interakcja z orlistatem

Jednoczesne stosowanie lewotyroksyny z orlistatem (lek stosowany w leczeniu otyłości) może prowadzić do wystąpienia lub zaostrzenia niedoczynności tarczycy. Pacjenci leczeni lewotyroksyną powinni skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem terapii orlistatem.

W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania obu leków należy przestrzegać następujących zasad:

• Leki powinny być przyjmowane w różnych porach dnia, z zachowaniem odpowiedniego odstępu czasowego
• Może zaistnieć konieczność modyfikacji dawki lewotyroksyny
• Zaleca się regularne monitorowanie stanu klinicznego pacjenta
• Konieczne jest okresowe kontrolowanie stężenia hormonów tarczycy w surowicy

¹²

Pacjenci z cukrzycą i stosujący leki przeciwzakrzepowe

Szczególnej uwagi wymagają pacjenci z cukrzycą oraz pacjenci stosujący leczenie przeciwzakrzepowe z uwagi na możliwe interakcje lewotyroksyny z lekami hipoglikemizującymi oraz przeciwzakrzepowymi. Konieczne może być dostosowanie dawkowania tych leków po włączeniu terapii lewotyroksyną lub po modyfikacji jej dawki.¹³