Właściwości farmakokinetyczne
Estazolam Espefa 2 mg

Właściwości farmakokinetyczne estazolamu

Estazolam, będący substancją czynną produktu leczniczego Estazolam Espefa (2 mg, tabletki), charakteryzuje się określonymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego zachowanie w organizmie po podaniu. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości z podziałem na kluczowe procesy farmakokinetyczne: wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i eliminację.¹

Wchłanianie estazolamu

Po podaniu doustnym estazolam ulega wchłanianiu w przewodzie pokarmowym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w przybliżeniu po 2 godzinach od momentu przyjęcia leku. Zarówno stężenie maksymalne, jak i pole pod krzywą stężeń (AUC) zwiększają się proporcjonalnie wraz ze zwiększeniem dawki leku. Istotną cechą farmakokinetyki estazolamu jest fakt, że czas osiągnięcia stężenia maksymalnego (tmax) oraz okres półtrwania (t1/2) pozostają niezależne od zastosowanej dawki. W dostępnych danych brakuje informacji na temat wpływu pokarmu na proces wchłaniania estazolamu z przewodu pokarmowego.²

Dystrybucja estazolamu

Po wchłonięciu estazolam wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza, sięgający około 93%. Istotne jest to, że stopień wiązania pozostaje niezależny od stężenia leku w osoczu. Estazolam charakteryzuje się zdolnością do przenikania przez ważne bariery fizjologiczne, takie jak bariera krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, co umożliwia jego działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Ponadto, substancja przenika przez łożysko oraz do mleka kobiet karmiących piersią, co ma istotne znaczenie kliniczne przy stosowaniu leku u kobiet w ciąży i karmiących.³

Metabolizm estazolamu

Estazolam podlega procesom biotransformacji w wątrobie, gdzie jest przekształcany do nieaktywnych metabolitów. Głównymi produktami metabolizmu są 4-hydroksyestazolam oraz 1-oksoestazolam. Procesy metaboliczne zachodzące w wątrobie mają kluczowe znaczenie dla inaktywacji leku i przygotowania go do wydalenia z organizmu.⁴

Eliminacja estazolamu

Okres półtrwania estazolamu po podaniu jednorazowym mieści się w zakresie od 10 do 24 godzin. Na kinetykę eliminacji wpływają czynniki zewnętrzne – wykazano, że palenie tytoniu zwiększa klirens leku i skraca jego okres półtrwania. Estazolam jest wydalany głównie z moczem (ponad 90% dawki), natomiast w mniejszym stopniu z kałem (mniej niż 4%). Wydalanie następuje przeważnie w postaci metabolitów, przy czym mniej niż 5% podanej dawki wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem.<sup data-drug="Estazolam Espefa" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Okres półtrwania estazolamu wynosi od 10 do 24 godzin po podaniu jednorazowym. Palenie tytoniu zwiększa klirens leku i zmniejsza okres półtrwania. Estazolam wydalany jest z moczem (ponad 90% dawki) i kałem (5

Farmakokinetyka w stanach patologicznych

U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się istotne zmiany w parametrach farmakokinetycznych estazolamu. Dochodzi do zmniejszenia stałej szybkości eliminacji leku o około 100%, co skutkuje wydłużeniem okresu półtrwania również o około 100%. Ponadto, u tych pacjentów odnotowuje się zwiększenie pola pod krzywą stężeń (AUC) o około 50%. Zmiany te mają znaczenie kliniczne i mogą wymagać dostosowania dawkowania leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.⁶