Właściwości farmakokinetyczne preparatu DUAC

Preparat DUAC 10 mg/g + 30 mg/g zawiera dwie substancje czynne: klindamycynę w postaci fosforanu (10 mg/g) oraz benzoilu nadtlenek z wodą (30 mg/g). Właściwości farmakokinetyczne obu składników zostały przebadane w specjalistycznych badaniach klinicznych, dostarczając istotnych informacji na temat ich wchłaniania, dystrybucji i eliminacji po podaniu miejscowym.¹

Badania farmakokinetyczne klindamycyny

Wchłanianie klindamycyny przez skórę zostało dokładnie ocenione w badaniu otwartym przeprowadzonym na 24 pacjentach z trądzikiem pospolitym o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego. Uczestnicy badania stosowali preparat DUAC w ilości około 4 g raz na dobę przez okres 5 dni. Żel aplikowano na rozległe obszary ciała obejmujące twarz, górną część klatki piersiowej, górną część pleców oraz ramiona.²

Wyniki badania wykazały, że średnia geometryczna maksymalnego stężenia klindamycyny w osoczu (Cmax) mierzona w 5. dniu stosowania preparatu wynosiła 0,961 ng/ml. Pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu (AUC∞) osiągnęło wartość 12,9 ng*h/ml. Parametry te wskazują na ograniczone wchłanianie systemowe klindamycyny po podaniu miejscowym.³

W dodatkowym badaniu oceniającym maksymalną absorpcję przezskórną podczas 4-tygodniowego stosowania żelu zawierającego klindamycynę 10 mg/g i benzoilu nadtlenek 50 mg/g, średnie stężenie klindamycyny w osoczu było nieistotne, stanowiąc zaledwie 0,043% podanej dawki. Wyniki tego badania potwierdzają minimalną absorpcję systemową klindamycyny przy długotrwałym stosowaniu miejscowym.⁴

Wpływ benzoilu nadtlenku na farmakokinetykę klindamycyny

Istotną obserwacją w badaniach farmakokinetycznych było stwierdzenie braku wpływu benzoilu nadtlenku na wchłanianie klindamycyny przez skórę. Oznacza to, że profil farmakokinetyczny klindamycyny pozostaje niezmienny, niezależnie od obecności drugiej substancji czynnej w preparacie.⁵

Farmakokinetyka benzoilu nadtlenku

W przypadku benzoilu nadtlenku, badania przeprowadzone z wykorzystaniem próbek znakowanych radioaktywnie dostarczyły istotnych informacji na temat jego losu w organizmie po aplikacji miejscowej. Wykazano, że wchłanianie benzoilu nadtlenku przez skórę zachodzi jedynie po jego uprzedniej przemianie w kwas benzoesowy.⁶

Po wchłonięciu do krwiobiegu, kwas benzoesowy podlega dalszym przemianom metabolicznym w organizmie, w wyniku których powstaje kwas hipurowy. Ta forma metabolitu jest następnie eliminowana z organizmu poprzez wydalanie przez nerki.⁷

Charakterystyka właściwości farmakokinetycznych