Właściwości farmakodynamiczne leku Ceclor

Cefaklor, substancja czynna leku Ceclor, należy do grupy farmakoterapeutycznej antybiotyków β-laktamowych, podgrupy cefalosporyn drugiej generacji do stosowania ogólnego, sklasyfikowanych kodem ATC jako J01DA08. Jest to półsyntetyczny antybiotyk przeznaczony do podawania doustnego, dostępny w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej o stężeniach 125 mg/5 ml, 250 mg/5 ml oraz 375 mg/5 ml.¹

Mechanizm działania

Cefalosporyny, w tym cefaklor, charakteryzują się działaniem bakteriobójczym, które wynika z hamowania syntezy ściany komórkowej bakterii. Mechanizm ten polega na blokowaniu aktywności enzymów odpowiedzialnych za tworzenie wiązań peptydoglikanu – podstawowego składnika ściany komórkowej bakterii. W konsekwencji dochodzi do zaburzenia integralności strukturalnej komórki bakteryjnej, co prowadzi do jej lizy i śmierci.²

Spektrum działania przeciwbakteryjnego

Cefaklor wykazuje działanie wobec szerokiego spektrum drobnoustrojów, zarówno bakterii Gram-dodatnich, jak i Gram-ujemnych. Badania in vitro potwierdziły skuteczność wobec następujących patogenów:

Bakterie Gram-dodatnie

• Paciorkowce α-hemolizujące – grupa mikroorganizmów odpowiedzialnych za szereg infekcji, w tym zapalenie gardła, zapalenie zatok oraz infekcje skórne³
• Paciorkowce β-hemolizujące – w tym szczepy powodujące anginy, szkarlatynę oraz infekcje tkanek miękkich⁴
• Streptococcus pneumoniae (pneumokoki) – główny czynnik etiologiczny pozaszpitalnego zapalenia płuc, zapalenia ucha środkowego i zapalenia zatok⁵
• Streptococcus pyogenes (paciorkowce β-hemolizujące grupy A) – patogen odpowiedzialny za szereg infekcji górnych dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich⁶
• Gronkowce – włączając szczepy:
  • koagulazo-dodatnie
  • koagulazo-ujemne
  • szczepy wytwarzające penicylinazę

  ⁷

Bakterie Gram-ujemne

• Branhamella catarrhalis (obecnie klasyfikowana jako Moraxella catarrhalis) – częsty patogen infekcji górnych dróg oddechowych, zwłaszcza zapalenia zatok i ucha środkowego⁸
• Escherichia coli – jeden z głównych patogenów układu moczowego i przewodu pokarmowego⁹
• Proteus mirabilis – patogen często wywołujący zakażenia układu moczowego¹⁰
• Klebsiella spp. – drobnoustroje wywołujące zakażenia układu oddechowego, moczowego i inne infekcje szpitalne¹¹
• Haemophilus influenzae – patogen odpowiedzialny za zapalenie zatok, ucha środkowego, zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym również szczepy oporne na ampicylinę¹²

Oporność drobnoustrojów na cefaklor

Istnieją określone drobnoustroje wykazujące naturalną oporność na działanie cefakloru. Poniżej przedstawiono bakterie, które nie są wrażliwe na leczenie tym antybiotykiem:

• Pseudomonas spp. – bakterie Gram-ujemne będące częstym czynnikiem etiologicznym zakażeń szpitalnych, szczególnie u pacjentów z obniżoną odpornością¹³
• Acinetobacter spp. – patogeny oportunistyczne, często wywołujące szpitalne zapalenia płuc, zakażenia układu moczowego oraz zakażenia ran¹⁴
• Gronkowce metycylinooporne (MRSA) – szczepy Staphylococcus wykazujące oporność na antybiotyki β-laktamowe, w tym cefalosporyny¹⁵
• Enterokoki (np. Streptococcus faecalis) – bakterie naturalnie oporne na cefalosporyny¹⁶
• Większość szczepów z następujących rodzajów:
  • Enterobacter spp.
  • Serratia spp.
  • Morganella morganii
  • Proteus vulgaris
  • Providencia rettgeri

  ¹⁷

Zestawienie właściwości farmakodynamicznych cefakloru