Zaburzenie osobowości schizoidalne
Rokowania, prognozy i postęp choroby
Schizoidalne zaburzenie osobowości (SzO) to przewlekły i stabilny klinicznie stan, charakteryzujący się trwałością objawów, w tym izolacją społeczną i ograniczonymi umiejętnościami interpersonalnymi. Badania dwuletnie wykazały wysoką stabilność cech schizoidalnych, porównywalną z cechami antyspołecznymi. Osoby z SzO doświadczają długotrwałego upośledzenia funkcjonowania globalnego, niższego poziomu osiągnięć oraz obniżonej jakości życia, choć w porównaniu z innymi zaburzeniami osobowości ich adaptacja społeczna jest relatywnie lepsza. Zaburzenie to rzadko ustępuje samoistnie lub pod wpływem leczenia, a izolacja społeczna dodatkowo ogranicza dostęp do wsparcia terapeutycznego. Objawy pojawiają się już w dzieciństwie i obejmują słabe relacje społeczne, lęk społeczny, wewnętrzne fantazje oraz dziwaczne zachowania, które mogą prowadzić do prześladowań rówieśniczych.
Prognoza schizoidalnego zaburzenia osobowości
Schizoidalne zaburzenie osobowości (SzO) to przewlekły stan, który charakteryzuje się wysoką stabilnością objawów w czasie. Istnieje ograniczona liczba badań dotyczących długoterminowych wyników i rokowania u osób z tym zaburzeniem.12 Dwuletnie badanie follow-up wykazało, że cechy schizoidalne i antyspołeczne wykazują najwyższy stopień stabilności w porównaniu z innymi cechami osobowości.12
Funkcjonowanie długoterminowe
Badania wykorzystujące kryteria z ery DSM-III wykazały, że osoby ze schizoidalnym zaburzeniem osobowości, podobnie jak osoby z antyspołecznym, borderline, histrionicznym i unikającym zaburzeniem osobowości, są bardziej narażone na długotrwałe upośledzenie funkcjonowania globalnego w porównaniu z innymi zaburzeniami osobowości.12 Zaburzenie to wiąże się z niższym poziomem osiągnięć, obniżoną jakością życia i gorszymi wynikami leczenia.3
Mimo to, osoby z SzO zazwyczaj prowadzą stosunkowo dobrze dostosowane życie w porównaniu z osobami cierpiącymi na inne zaburzenia osobowości.4 Są również mniej narażone na doświadczanie lęku lub depresji, zwłaszcza jeśli nie znajdują się w sytuacjach społecznych, edukacyjnych lub zawodowych, które wywierają presję na ich ograniczone umiejętności społeczne.4
Trwałość zaburzenia i możliwości poprawy
Schizoidalne zaburzenie osobowości jest stanem przewlekłym, który zwykle nie ulega znaczącej poprawie z upływem czasu.5 Jest mało prawdopodobne, aby ustąpiło samoistnie lub pod wpływem leczenia.12 Chociaż osoby z tym zaburzeniem mogą doświadczyć pewnej poprawy, mało prawdopodobne jest, aby kiedykolwiek odczuwały znaczącą radość z interakcji społecznych.3
Izolacja społeczna często uniemożliwia osobom z SzO poszukiwanie pomocy lub wsparcia, co dodatkowo ogranicza możliwości poprawy stanu.5 Objawy zaburzenia pojawiają się już w dzieciństwie i okresie dojrzewania, kiedy dzieci z tym zaburzeniem zwykle mają słabe relacje z innymi, doświadczają lęku społecznego, mają wewnętrzne fantazje, wykazują dziwne zachowania i nadpobudliwość. Te zachowania mogą prowadzić do dokuczania i znęcania się ze strony innych.3
Możliwości interwencji i poprawy jakości życia
Mimo ograniczonych możliwości całkowitego wyleczenia, istnieją interwencje mogące poprawić jakość życia osób z SzO:12
- Leczenie współistniejących zaburzeń psychicznych
- Stabilizacja czynników socjoekonomicznych
- Ograniczenie oczekiwań dotyczących bliskości emocjonalnej, co może pomóc osobom z tym zaburzeniem w nawiązywaniu i utrzymywaniu kontaktów z innymi ludźmi5
Ważne jest, aby pamiętać, że schizoidalne zaburzenie osobowości jest stanem zdrowia psychicznego. Jak w przypadku wszystkich stanów zdrowia psychicznego, szukanie pomocy, gdy tylko pojawią się objawy, może pomóc zmniejszyć zakłócenia w życiu pacjenta.4 Specjaliści w dziedzinie zdrowia psychicznego mogą zaproponować plany leczenia, które pomogą osobom z SzO lepiej radzić sobie ze swoimi myślami i zachowaniami.4 Jednak leczenie tego zaburzenia jest słabo zbadane i nie do końca zrozumiane.3
Wyzwania w badaniach nad rokowanie SzO
Jednym z głównych wyzwań w ocenie rokowania w schizoidalnym zaburzeniu osobowości jest ograniczona liczba długoterminowych badań poświęconych wyłącznie temu zaburzeniu.12 Dodatkowo, ze względu na naturę zaburzenia, osoby nim dotknięte rzadko zgłaszają się po pomoc, co utrudnia prowadzenie systematycznych badań i ocenę skuteczności różnych interwencji terapeutycznych.5
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.