Dyzforia płciowa – Epidemiologia

Dyzforia płciowa
Epidemiologia

Dysforię płciową definiuje się jako trwałą niezgodność między tożsamością płciową a płcią przypisaną przy urodzeniu, powodującą istotny dyskomfort i zaburzenia funkcjonowania. Epidemiologia tego zaburzenia jest zróżnicowana i dynamiczna, z rosnącą częstością występowania, szczególnie wśród młodzieży, gdzie identyfikacja jako osoba transpłciowa wzrosła z 0,59% w 2014 do 3,08% w 2023 roku. Według DSM-5-TR rozpowszechnienie dysforii płciowej wynosi 0,005-0,014% u dorosłych przypisanych przy urodzeniu jako mężczyźni i 0,002-0,003% u kobiet. W Europie 1 na 30 000 mężczyzn i 1 na 100 000 kobiet poszukuje chirurgicznej zmiany płci. Współistniejące zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, zaburzenia lękowe, osobowości i używania substancji, są powszechne, a wskaźnik prób samobójczych w populacji z dysforią płciową sięga 32-50%. Zmiany w klasyfikacji ICD-11 podkreślają, że tożsamość transpłciowa nie jest chorobą psychiczną, co ma znaczenie dla redukcji stygmatyzacji.

Wprowadzenie do epidemiologii zaburzeń tożsamości płciowej

Dysforię płciową definiuje się jako trwałą niezgodność między tożsamością płciową a płcią przypisaną przy urodzeniu, powodującą klinicznie istotny dyskomfort lub zaburzenie funkcjonowania społecznego, zawodowego lub w innych ważnych obszarach. Dyskomfort ten często prowadzi do poszukiwania pomocy medycznej i psychologicznej przez osoby doświadczające tych objawów. Należy podkreślić, że dysforię płciową uważa się za stosunkowo rzadkie lub niezbyt powszechne rozpoznanie, chociaż istnieją dowody na wzrost jej częstości występowania w ciągu ostatnich kilku dekad, co może być odzwierciedlone w znacznym zwiększeniu liczby skierowań do specjalistycznych klinik zajmujących się tożsamością płciową.¹²

Warto zauważyć, że w najnowszej klasyfikacji ICD-11 termin „zaburzenie tożsamości płciowej” został zastąpiony określeniem „niezgodność płciowa” (gender incongruence) i przesunięty z rozdziału dotyczącego zaburzeń psychicznych do nowego rozdziału poświęconego stanom związanym ze zdrowiem seksualnym. Zmiana ta odzwierciedla aktualny stan wiedzy, wskazujący, że tożsamości transpłciowe i różnorodność płciowa nie są stanami choroby psychicznej, a klasyfikowanie ich jako takich może powodować ogromną stygmatyzację.¹

Rozpowszechnienie dysforii płciowej u dorosłych

Dane epidemiologiczne dotyczące dysforii płciowej i tożsamości transpłciowej wskazują na zróżnicowane wskaźniki występowania w zależności od metodologii badań oraz badanej populacji. Według badania opublikowanego w 2017 roku, występuje wyraźnie wysoka częstość występowania samoidentyfikacji jako osoba transpłciowa, wahająca się od 0,5% do 1,3% wśród dzieci, nastolatków i dorosłych. Są to wskaźniki znacznie wyższe niż częstość występowania oparta na próbkach pacjentów skierowanych do klinik.¹²

Zgodnie z analizą krajowych próbek probabilistycznych z 2016 roku, na 100 000 dorosłych 390 osób identyfikowało się jako osoby transpłciowe. Badanie sugerowało jednak, że przyszłe badania prawdopodobnie wykażą wyższe wskaźniki występowania.¹ Według niedawnego ogólnokrajowego badania przeprowadzonego w Stanach Zjednoczonych, 1,4 miliona osób (0,6%) identyfikuje się jako osoby transpłciowe. Uważa się jednak, że liczby te są niedoszacowane z powodu stygmatyzacji społecznej. Ponadto część tej populacji może nie chcieć uczestniczyć w badaniach, co sugeruje, że rzeczywiste rozpowszechnienie może być wyższe niż raportowane.¹²

Według DSM-5-TR (najnowsza wersja klasyfikacji zaburzeń psychicznych), rozpowszechnienie dysforii płciowej wynosi 0,005-0,014% dla dorosłych urodzonych jako mężczyźni i 0,002-0,003% dla dorosłych urodzonych jako kobiety. W Europie 1 na 30 000 dorosłych mężczyzn i 1 na 100 000 dorosłych kobiet poszukuje chirurgicznej zmiany płci (SRS).¹

Zróżnicowanie geograficzne i kulturowe

Rozpowszechnienie dysforii płciowej wykazuje znaczne zróżnicowanie międzynarodowe, co jest związane z różnicami kulturowymi, społecznymi oraz metodami zbierania danych. Na przykład, holenderskie badanie wykazało, że 4,6% z 8064 uczestników badania urodzonych jako mężczyźni i 3,2% urodzonych jako kobiety identyfikowało się jako osoby ambiwalentne wobec swojej płci biologicznej i były w stanie identyfikować się zarówno jako mężczyźni, jak i kobiety, zgodnie ze swoim wewnętrznym postrzeganiem siebie.¹

Badanie przeprowadzone w Iranie wykazało, że rozpowszechnienie osób transpłciowych oszacowano na 1,46 na 100 000 Irańczyków, z proporcją transseksualnych kobiet (TW) do transseksualnych mężczyzn (TM) wynoszącą 1:2. Autorzy zauważyli, że dysforią płciowa jest mniej rozpowszechniona w Iranie niż w krajach zachodnich, a proporcja płci jest przesunięta w kierunku osób przypisanych przy urodzeniu jako kobiety, co różni się od tego, co raportowano w krajach zachodnich.¹²

W Australii i Nowej Zelandii dokładne rozpowszechnienie dysforii płciowej jest nieznane z powodu różnych definicji, odmiennych norm kulturowych i niedostatku danych. Nowa Zelandia zgłosiła szacowaną częstość występowania na poziomie 1 na 6000, ze stosunkiem mężczyzn do kobiet przypisanych przy urodzeniu wynoszącym 6:1, chociaż badania sugerują, że rozpowszechnienie jest znacznie wyższe niż wcześniej sądzono.¹

Trendy czasowe i zmiany w rozpoznawalności

W ostatnich latach obserwuje się znaczny wzrost liczby osób identyfikujących się jako transpłciowe. Badania wskazują na zwiększenie częstości występowania dysforii płciowej w ciągu ostatnich dekad. Na przykład, w Szwecji częstość występowania transseksualizmu, definiowanego przez wnioski o prawną zmianę płci i chirurgiczną zmianę płci, wzrosła z 0,016 do 0,042/10 000 rocznie dla przypisanych przy urodzeniu kobiet i z 0,023 do 0,073/10 000 rocznie dla przypisanych przy urodzeniu mężczyzn w latach 1960-2010.¹

Według danych z Tajwanu, liczba przypadków i rozpowszechnienie dysforii płciowej w 2019 roku były około dwukrotnie wyższe niż w 2010 roku zarówno dla przypisanych przy urodzeniu mężczyzn, jak i kobiet. Jednoroczne rozpowszechnienie dla lat 2010 vs 2019 wynosiło 3,8/100 000 vs 7,4/100 000 dla przypisanych przy urodzeniu mężczyzn i 1,6/100 000 vs 3,2/100 000 dla przypisanych przy urodzeniu kobiet.¹²

Obserwuje się również wyraźny trend generacyjny. Wśród osób w wieku 18-24 lat, identyfikacja jako osoba transpłciowa wzrosła z 0,59% w 2014 roku do 3,08% w 2023 roku, co oznacza pięciokrotny wzrost (wzrost o 422%) w ciągu mniej niż dekady. Podobny pięciokrotny wzrost można zaobserwować wśród Amerykanów w wieku 25-34 lat, chociaż ich bezwzględna liczba (1,69%) jest niższa. Co interesujące, identyfikacja jako osoba transpłciowa faktycznie zmniejszyła się w latach 2014-2023 wśród osób w wieku 45 lat i starszych.¹²

Dysforią płciowa u dzieci i młodzieży

W ostatnich latach obserwuje się zwiększoną liczbę dzieci i młodzieży poszukujących pomocy w związku z problemami tożsamości płciowej. Nie jest jasne, czy ten wzrost odzwierciedla rzeczywisty wzrost odsetka osób z dysforią płciową, czy też wynika z niedawnego wzrostu świadomości i zmniejszenia stygmatyzacji społecznej związanej z tym stanem, co ostatecznie skutkuje większą liczbą osób poszukujących opieki.¹

Szacowane wskaźniki rozpowszechnienia dysforii płciowej (0,6-1,7%) są wysoce zmienne i trudne do powtórzenia ze względu na różnorodność źródeł danych, badanych populacji (pacjenci kliniczni vs. uczniowie szkół) oraz metod pomiaru (samoocena lub zgłoszenia rodziców vs. diagnoza dysforii płciowej ustaloną przez klinicystę).¹

Różnice płciowe i wiekowe u dzieci i młodzieży

U dzieci dysforią płciowa jest 2-4,5 razy częstsza wśród urodzonych chłopców niż wśród urodzonych dziewczynek.¹² U nastolatków stosunek mężczyzn do kobiet jest bliższy równości.¹ Co ciekawe, w ostatnich latach zaobserwowano odwrócenie proporcji płci z przewagi przypisanych przy urodzeniu mężczyzn na przewagę przypisanych przy urodzeniu kobiet.¹

Według porównawczego badania między klinikami w Kanadzie i Holandii, w latach 1976-2013 dla Kanady i w latach 1989-2013 dla Holandii, zaobserwowano znaczny wzrost liczby nastolatków i zmianę proporcji między płciami biologicznymi, przy czym kobiety przewyższały liczebnie mężczyzn w latach 2006-2013.¹

Najnowsze dane z państwowych badań populacyjnych i badań Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) wskazują, że rozpowszechnienie transpłciowych nastolatków (13-17 lat) w Stanach Zjednoczonych wynosi 0,7%, co odpowiada 150 000 młodych ludzi.¹ Według szacunków Williams Institute przy UCLA School of Law, około 1,6 miliona osób w wieku 13 lat i starszych (0,6% populacji) identyfikuje się jako osoby transpłciowe w Stanach Zjednoczonych. Obejmuje to 1,4% młodzieży w wieku 13-17 lat (około 300 000 młodych ludzi) i 0,5% dorosłych (około 1,3 miliona dorosłych).¹

Badanie przeprowadzone w Singapurze wykazało, że częstość występowania dysforii płciowej wynosiła 1:5434 (0,019%). Wskaźniki zachorowalności wzrosły z 2,17 do 5,85 na 100 000 populacji w latach 2017-2021. Autorzy zwrócili uwagę, że wcześniejszy wiek diagnozy może sugerować większą samoświadomość i chęć szukania pomocy wśród młodszych osób, a nie wcześniejszy początek dysforii płciowej.¹²

Stabilność diagnozy dysforii płciowej u młodzieży

Stabilność samoidentyfikacji jako osoba transpłciowa lub tożsamości płciowej odbiegającej od tradycyjnego binarnego podziału męsko-żeńskiego wśród populacji nieklinicznych pozostaje nieznana i wymaga dalszych badań.¹²

Niedawne niemieckie badanie, wykorzystujące dane ubezpieczeniowe obejmujące około 14 milionów ubezpieczonych osób w wieku 5-24 lat, wskazuje, że ponad 60% młodych ludzi zdiagnozowanych z „Zaburzeniem Tożsamości Płciowej” (F64) nie ma już tej diagnozy po 5 latach, co wskazuje na niską stabilność diagnostyczną. Po 5 latach tylko 36,4% badanych zachowało diagnozę związaną z tożsamością płciową w swoich dokumentach.¹

Odkrycie niskiej stabilności diagnostycznej diagnoz tożsamości płciowej u współczesnej młodzieży jest zgodne z kilkoma ostatnimi badaniami wykazującymi wysoki wskaźnik rozwiązania niezadowolenia z płci oraz znaczące wskaźniki medycznej detransycji (10-30%). Niedawna publikacja w BMJ doszła do wniosku, że dysforią płciowa nie jest trwałą diagnozą.¹

Czynniki wpływające na epidemiologię dysforii płciowej

Wiele czynników może wpływać na obserwowane zmiany w epidemiologii dysforii płciowej. Jednym z możliwych wyjaśnień wzrostu przypadków zaburzeń tożsamości płciowej wśród osób ≤18 lat może być niedawne uznanie istnienia osób LGBT w społeczeństwie.¹ Według badania de Vries, Klink i Cohen-Kettenis, wzrost może wynikać z: a) pojawienia się większej liczby postaci transpłciowych w telewizji, kinie, teatrze, b) depsychiatryzacji i próby destygmatyzacji zjawiska, c) większej i być może łatwiejszej dostępności leczenia biomedycznego, oraz d) organizowania się osób transpłciowych w formalne grupy, z uznaniem ich podstawowych praw człowieka przez wiele krajów na całym świecie.¹

Czynniki rodzinne i genetyczne

Badanie bliźniąt przeprowadzone w Szwecji wykazało brak zgodności wśród bliźniąt tej samej płci, a także wyższą zgodność wśród par bliźniąt różnej płci niż par rodzeństwa niebliźniaczego. Wyniki te, jeśli zostaną potwierdzone, sugerują, że czynniki rodzinne, głównie ograniczone do wpływów środowiskowych w okresie wewnątrzmacicznym, są bardziej prawdopodobne w wyjaśnianiu rozwoju dysforii płciowej.¹

Ogólnie rzecz biorąc, dowody na etiologię genetyczną dysforii płciowej pozostają niepewne i są głównie ograniczone przez dużą heterogeniczność projektów badań, definicji wyników, miar oceny dysforii płciowej i oceny potencjalnych czynników zakłócających w różnych badaniach.¹

Czynniki społeczno-kulturowe

Ważnym czynnikiem do uwzględnienia w kontekście rozpowszechnienia osób transpłciowych są zagrożenia socjologiczne związane z ujawnieniem. Strach przed reperkusjami może powstrzymywać wiele osób z dysforią płciową przed ujawnieniem swojego statusu, co może oznaczać, że rozpowszechnienie osób z dysforią płciową jest wyższe niż obecnie raportowane.¹

Badania wskazują również na znaczące różnice w zwiększeniu identyfikacji jako osoba transpłciowa w zależności od rasy i pochodzenia etnicznego. Między 2014 a 2023 rokiem, 1024% więcej białych młodych dorosłych (11 razy więcej) identyfikowało się jako osoby transpłciowe, w porównaniu do 181% więcej młodych dorosłych Hiszpanów (prawie potrojenie) i 115% więcej młodych dorosłych czarnoskórych (podwojenie).¹

Chorobowość współistniejąca i problemy zdrowotne

Zaburzenia psychiczne są powszechne w populacji osób transpłciowych. Częstość występowania zaburzeń depresyjnych jest dwukrotnie wyższa w porównaniu z populacją ogólną. Niezależnie od tego, czy jest to związane z dysforią płciową, czy jest to odrębna kwestia, problem ten powinien być zbadany i odpowiednio zarządzany.¹

Zdrowie psychiczne i zachowania samobójcze

Osoby z dysforią płciową mają wyższy wskaźnik samobójstw niż populacja ogólna. Oszałamiające 32-50% osób z dysforią płciową podejmuje próby samobójcze. Uważa się, że tak wysoki wskaźnik prób samobójczych wynika ze stygmatyzacji społecznej, odrzucenia, dyskryminacji, zastraszania i przemocy.¹

W niedawnym badaniu około 48,3% badanej populacji miało myśli samobójcze, a 23,8% podjęło próbę samobójczą co najmniej raz w życiu. Nie zaobserwowano jednak istotnej klinicznie różnicy między grupami MTF (male-to-female) lub FTM (female-to-male).¹²

Według raportu CDC z 2023 roku, około 26% transpłciowych i kwestionujących uczniów podjęło próbę samobójczą w ciągu ostatniego roku, w porównaniu z 5% cisplciowych mężczyzn i 11% cisplciowych kobiet. Badanie wykazało, że transpłciowi i kwestionujący uczniowie doświadczają wyższego wskaźnika przemocy, złego stanu zdrowia psychicznego, myśli i zachowań samobójczych oraz niestabilności mieszkaniowej, a także niższego wskaźnika więzi szkolnych w porównaniu do ich cisplciowych rówieśników.¹²

Współistniejące zaburzenia psychiczne

Zaburzenia lękowe, depresyjne i zaburzenia osobowości są powszechnymi współchorobowościami. Badanie Madeddu z 2009 roku wykazało, że zaburzenie osobowości współwystępowało w 52% przypadków, a najczęstsze były zaburzenia osobowości z klastra B.¹

Badanie przeprowadzone w prowincji Azerbejdżan Wschodni w Iranie wykazało, że zaburzenia osobowości współwystępują z dysforią płciową u jednej trzeciej pacjentów. Częstość (odsetek) zaburzeń osobowości klastrów A, B i C u mężczyzn wynosiła odpowiednio 0(0%), 9(50%) i 2(11,10%), podczas gdy u kobiet wynosiła odpowiednio 1(5,56%), 4(22,40%) i 2(11,10%). Zaburzenia osobowości są znacznie bardziej rozpowszechnione u mężczyzn z dysforią płciową niż u kobiet.¹

Zaburzenia używania substancji

Zaburzenia używania substancji są powszechnie spotykane u mężczyzn i kobiet z dysforią płciową, a niektóre badania wykazują, że 28% zgłosiło problemy z używaniem substancji.¹²

Szacuje się, że 26,3% osób z dysforią płciową ucieka się do nadużywania substancji jako sposobu radzenia sobie ze stresem związanym z diagnozą i opresją. Badacze doszli do wniosku, że wskaźnik używania substancji ma swoje źródło w trzech doświadczeniach teorii mniejszościowej: wprowadzonej, zinternalizowanej i społecznej stygmatyzacji. Życie w złym traktowaniu zwiększa prawdopodobieństwo nadużywania substancji, szczególnie w przypadku radzenia sobie ze stanem, który nie jest tak akceptowany społecznie lub rozumiany, jak powinien być.¹

Implikacje dla zdrowia publicznego i kliniczne

Wzrost przypadków dysforii płciowej i zmiany w proporcjach płci mają istotne implikacje dla zdrowia publicznego i praktyki klinicznej. Autorzy badania przeprowadzonego w Szwecji doszli do wniosku, że wzrost wskaźników zachorowalności na dysforię płciową wymaga zasobów w rozwoju opieki zdrowotnej, aby zaspokoić potrzeby tej populacji.¹

Potrzeby diagnostyczne i terapeutyczne

Leczenie dysforii płciowej obejmuje wsparcie psychospołeczne, leczenie zaburzeń psychicznych, terapię hormonalną i interwencje chirurgiczne. Udowodniono, że odpowiednie leczenie zmniejsza występowanie zaburzeń psychicznych, poprawia jakość życia, funkcje seksualne i ogólne samopoczucie pacjentów z dysforią płciową.¹

Duże australijskie badanie wykazało, że 86% osób identyfikujących się jako transpłciowe korzystało lub zamierzało korzystać z terapii hormonalnej.¹ Młodzież, która otrzymała opiekę medyczną potwierdzającą płeć, miała wyniki zdrowia psychicznego podobne do populacji ogólnej, a osoby, które zgłosiły się we wcześniejszych stadiach dojrzewania, wykazywały lepsze zdrowie psychiczne i samopoczucie niż starsi nastolatkowie, którzy zgłosili się i otrzymali opiekę później.¹

Jednak niedawny systematyczny przegląd opublikowany w Acta Paediatrica wykazał, że długoterminowe efekty terapii hormonalnej na zdrowie psychospołeczne nie mogły być ocenione z powodu braku badań o wystarczającej jakości. Autorzy doszli do wniosku, że leczenie GnRHa u dzieci z dysforią płciową powinno być uważane za eksperymentalne, a nie za standardową procedurę.¹

Potrzeby wsparcia społecznego

Wsparcie zdrowia psychicznego osób transpłciowych jest pilnym problemem zdrowia publicznego. Opieka potwierdzająca płeć jest związana z poprawą jakości życia i zdrowia psychicznego wśród osób transpłciowych. Warto podkreślić, że nie wszystkie osoby transpłciowe mają dysforię płciową i że bycie osobą transpłciową nie jest zależne od tej diagnozy.¹

Dla osób transpłciowych o kolorze skóry wskaźniki zaburzeń zdrowia psychicznego są jeszcze bardziej wyraźne. Kiedy nakładamy rasizm i dyskryminację rasową oraz różne kultury etniczne i rasowe na dyskryminację związaną z płcią i transfobią, możemy zobaczyć, jak to się nakłada, prowadząc do różnych problemów i przeszkód, które muszą znosić osoby transpłciowe i niebinarne.¹

Wyzwania i ograniczenia w badaniach epidemiologicznych

Badania epidemiologiczne dotyczące dysforii płciowej napotykają na wiele wyzwań i ograniczeń. Głównym ograniczeniem wielu badań jest poleganie na kodowaniu tożsamości transpłciowej w dokumentacji klinicznej, co prawdopodobnie prowadzi do niedoszacowania rzeczywistego odsetka osób z tożsamościami transpłciowymi w populacji.¹

Ograniczenia metodologiczne

Obecnie jedynym sposobem oszacowania rozpowszechnienia jest wykorzystanie danych z badań populacyjnych, co niesie ze sobą ryzyko błędu respondenta.¹

Dokładna liczba przypadków dzieci poniżej 10-11 roku życia nie jest znana, ponieważ większość badań opiera się na ich ex-osobistych raportach, podczas dorastania lub dorosłości, oraz raportach ich rodziców, którzy często, nawet jeśli wykrywają zachowania odbiegające od normy lub niezgodne z płcią anatomiczną, nie zwracają się do specjalistów, chyba że ich dzieci wchodzą w okres dojrzewania, a oznaki behawioralne pozostają lub stają się bardziej intensywne, z nasileniem dyskomfortu-niezadowolenia z ich płci anatomicznej.¹

Badania epidemiologiczne ostatnich dekad mogą jedynie częściowo zorientować liczbę osób (dzieci i nastolatków/młodych dorosłych) z zaburzeniami tożsamości płciowej, ponieważ są to badania przeprowadzone na osobach, które zwracają się do konkretnych klinik lub pracowników służby zdrowia, a nie na populacji ogólnej. Wyniki te, dla wielu badaczy, nie są uważane za dokładne i wymagają dalszych badań, ponieważ: a) zostały przeprowadzone w klinikach różnych krajów o różnym tle społeczno-kulturowym, z różnicą w dostępie do leczenia i tolerancji dla zaburzeń płci, b) stosują różne narzędzia diagnostyczne, z których każde koncentruje się na innych parametrach.¹

Potrzeby przyszłych badań

Bez dobrych danych epidemiologicznych nie możemy zacząć wyjaśniać rzeczywistości dysforii płciowej i zapewnić, że interwencja/wsparcie są sprawiedliwe, odpowiednie i terminowe oraz minimalizują szkody. Badania całej populacji wykorzystujące administracyjne zbiory danych raportujące o dysforii płciowej / niezgodności płciowej mogą być konieczne, aby uzyskać jasne zrozumienie epidemiologii klinicznej dysforii płciowej, wraz z interdyscyplinarnymi badaniami oceniającymi doświadczenie życiowe nastolatków z dysforią płciową.¹²

Wyniki badań podkreślają znaczenie wczesnego rozpoznania, wsparcia zdrowia psychicznego i interwencji medycznej poprzez leczenie hormonalne dla zahamowania dojrzewania i/lub terapii hormonalnej potwierdzającej płeć. Jednak potrzebne są dalsze badania w tym obszarze, aby zbadać epidemiologię dysforii płciowej u dzieci i młodzieży.¹

Lepsze zbieranie danych o osobach transpłciowych w badaniach federalnych jest niezbędne do zrozumienia charakterystyki, doświadczeń, dobrostanu i potrzeb populacji transpłciowej w Stanach Zjednoczonych.¹

Podsumowanie i wnioski

Epidemiologia dysforii płciowej i tożsamości transpłciowej jest złożona i dynamicznie się zmienia. Dane wskazują na wzrost liczby diagnoz dysforii płciowej w ostatnich dekadach, szczególnie wśród młodzieży, oraz na zmianę proporcji płci, z przewagą przypisanych przy urodzeniu jako kobiety w nowszych kohortach.

Osoby z dysforią płciową często doświadczają współistniejących problemów zdrowia psychicznego, w tym zaburzeń lękowych, depresyjnych, zaburzeń osobowości i zaburzeń używania substancji, a także są narażone na wyższe ryzyko samobójstwa. Odpowiednie wsparcie i opieka medyczna mogą znacząco poprawić jakość życia i wyniki zdrowotne tej populacji.

Istnieje pilna potrzeba większej ilości wysokiej jakości badań epidemiologicznych, które dostarczyłyby dokładniejszych danych na temat rozpowszechnienia, przebiegu i wyników dysforii płciowej, aby informować decyzje kliniczne i polityki zdrowotne. Przyszłe badania powinny również uwzględniać różnice kulturowe, społeczne i geograficzne, które mogą wpływać na ekspresję i doświadczenie dysforii płciowej.

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

Materiały źródłowe

#1 CSIRO PUBLISHING | Sexual Health
https://www.publish.csiro.au/sh/sh17067
This review provides an update on the epidemiology of gender dysphoria and transgender identity in children, adolescents and adults. […] Although the prevalence of gender dysphoria, as it is operationalised in the fifth edition of the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5), remains a relatively rare or uncommon diagnosis, there is evidence that it has increased in the past couple of decades, perhaps reflected in the large increase in referral rates to specialised gender identity clinics. […] Recent studies suggest that the prevalence of a self-reported transgender identity in children, adolescents and adults ranges from 0.5 to 1.3%, markedly higher than prevalence rates based on clinic-referred samples of adults. […] The stability of a self-reported transgender identity or a gender identity that departs from the traditional male-female binary among non-clinic-based populations remains unknown and requires further study.
#1
https://www.who.int/standards/classifications/frequently-asked-questions/gender-incongruence-and-transgender-health-in-the-icd
Gender incongruence and transgender health in the ICD […] ICD-11 has redefined gender identity-related health, replacing outdated diagnostic categories like ICD-10s transsexualism and gender identity disorder of children with gender incongruence of adolescence and adulthood and gender incongruence of childhood respectively. Gender incongruence has been moved out of the Mental and behavioural disorders chapter and into the new Conditions related to sexual health chapter. This reflects current knowledge that trans-related and gender diverse identities are not conditions of mental ill-health, and that classifying them as such can cause enormous stigma. […] Inclusion of gender incongruence in the ICD-11 should ensure transgender peoples access to gender-affirming health care, as well as adequate health insurance coverage for such services. Recognition in the ICD also acknowledges the links between gender identity, sexual behaviour, exposure to violence and sexually transmitted infections.
#1 Gender Dysphoria – StatPearls – NCBI Bookshelf
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK532313/
According to a sexual health study published in 2017, there is a markedly high prevalence ranging from 0.5% to 1.3% for self-reported transgender identity in children, adolescents, and adults. It was traditionally a rare or uncommon diagnosis; however, the numbers have increased in the past few decades.[5] […] According to an analysis of national probability samples in 2016, 390 per 100,000 adults were transgender. However, it also suggested that future surveys will probably observe a higher prevalence.[6] […] According to a recent national survey, 1.4 million individuals (0.6%) in the United States identify as transgender. It is also believed that these numbers are underrepresented due to social stigma. Also, a part of this population might not want to engage in studies; hence, the true prevalence remains higher than what is reported. Nevertheless, an increasing shift has been observed in this population seeking health care over the last decade.[7]
#1 Gender Dysphoria: Practice Essentials, Background, Etiology
https://emedicine.medscape.com/article/2200534-overview
According to DSM-5-TR, the prevalence of gender dysphoria is 0.0050.014% for adult natal males and 0.002-0.003% for adult natal females. In Europe, 1 per 30,000 adult males and 1 per 100,000 adult females seek sexual reassignment surgery (SRS). […] In children, gender dysphoria is 24.5 times more common among natal boys than among natal girls. In adolescents, the male-to-female ratio is closer to parity. In adults, the male-to-female ratio is generally weighted toward natal males, ranging from 1:1 to 6.1:1; however, it tends toward natal females in both Japan (1:2.2) and Poland (1:3.4).
#1 Gender Dysphoria Statistics, Prevalence, Influencing Factors, and Treatment
https://www.therecoveryvillage.com/mental-health/gender-dysphoria/gender-dysphoria-statistics/
Gender dysphoria has been a topic of increasing awareness in recent years. This awareness is good news for transgender and gender dysphoric people, who have long been misunderstood and mistreated. Statistics can aid in this increased awareness by revealing more about the prevalence of gender dysphoria, as well as the factors that may contribute to its development. […] Various studies have been conducted around the world to determine the prevalence of gender dysphoria. A Dutch study indicated that 4.6% of 8064 study participants who were born male and 3.2% who were born female identified themselves as ambivalent to their specific birth gender and were equally able to identify as male or female according to their internal perception of self. According to the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition, gender dysphoria prevalence accounts for 0.0050.014% of the population for biological males and 0.0020.003% for biological females. In both Japan and Poland, the prevalence of gender dysphoria is higher in biological females.
#1
https://link.springer.com/article/10.1007/s10508-021-02250-y
Gender dysphoria (GD) is defined as a persistent and distressful incongruence between ones gender identity and ones at-birth-assigned sex. […] This study provides the first nationwide effort to assess the prevalence of GD in Iran as a function of diagnosis. […] The prevalence of transgender individuals was estimated to be 1.46 per 100,000 Iranians with a transwoman (TW)/ transman (TM) ratio of 1:2. […] First, gender dysphoria is less prevalent in Iran than has been reported in Western countries. […] Second, the sex ratio is skewed toward at-birth-assigned females, which differs from what has been reported in Western countries. […] These findings are of utmost importance for both health providers and legislators, as it can illustrate a more accurate picture of the transgender population in Iran.
#1 Gender dysphoria
https://www.racgp.org.au/afp/2015/november/gender-dysphoria
Gender dysphoria is the distress or discomfort that may occur when a persons biological sex and gender identity do not align. The true prevalence of gender dysphoria is unknown in Australia because of varying definitions, different cultural norms and paucity of data. Individuals who identify as transgender are vulnerable, and have higher rates of discrimination, depression and suicidality, compared with the general population. […] The prevalence of transgenderism varies internationally because of cultural and societal norms, and differences in definitions. The prevalence in Australia is unknown as there is a paucity of studies in this area. New Zealand reported an estimated prevalence of 1 in 6000, with a natal male-to-female ratio of 6 to 1. However, research suggests the prevalence is much higher than previously thought.
#1 Validity of the Gender Dysphoria diagnosis and incidence trends in Sweden: a nationwide register study | Scientific Reports
https://www.nature.com/articles/s41598-021-95421-9
The aim of this study was to examine the validity of the Gender Dysphoria (GD) diagnoses in the Swedish National Patient Register (NPR), to discuss different register-based definitions of GD and to investigate incidence trends. […] The incidence of GD was on average 35% higher with the definition of 1 compared to the definition of 4 diagnoses. The incidence of GD, defined as 4 diagnoses increased significantly during the study period and mostly in the age categories 10-17 and 18-30 years, even after adjusting for register coverage. […] In Sweden, previous incidence rates of GD have been based on the applications for change of legal sex and permission to undergo surgical sex reassignment, and on the registered ICD diagnoses in the Swedish Patient Register. […] The incidence of transsexualism, defined by applications for legal sex change and surgical sex reassignment, increased from 0.016 to 0.042/10,000 per year for aF and from 0.023 to 0.073/10,000 per year for aM from 1960 to 2010.
#1
https://link.springer.com/article/10.1007/s10508-022-02500-7
Gender dysphoria (GD) is a condition in which a person exhibits marked incongruence between their expressed or experienced gender and their sex assigned at birth. […] A retrospective medical record review was performed for all patients in the database of the Health and Welfare Data Science Center covered by National Health Insurance in Taiwan from January 2010 until December 2019. […] Our review found case numbers and prevalence of GD in 2019 were about twice that of patients in 2010 for both assigned males and assigned females at birth. […] The 1-year prevalence for 2010 versus 2019 was 3.8/100,000 versus 7.4/100,000 for assigned males at birth, and 1.6/100,000 versus 3.2/100,000 for assigned females at birth. […] Improvements in social and mental health support should be provided to help address these comorbidities of ADHD, ASD, and depression among individuals with GD.
#1
https://www.generationtechblog.com/p/transgender-identity-how-much-has
Over the past few years, many have speculated that more young people now identify as transgender. […] Others have cited the large increases in the number of youth and adults being treated for gender dysphoria, but these increases could be caused by the greater availability of treatment and diagnosis. […] Among all adults, identifying as transgender increased from .53% (5 out of 1,000) in 2014 to .89% (9 out of 1,000) in 2023. […] And even in 2023 the number of American adults identifying as transgender is still less than 1%. […] Among 18- to 24-year-olds, identifying as transgender has gone from .59% in 2014 to 3.08% in 2023 which means it has quintupled (increased by a factor of 5) in less than a decade, a 422% increase. […] Identifying as transgender has also quintupled among Americans ages 25 to 34, though their sheer numbers (1.69%) are lower.
#1 A narrative review of gender dysphoria in childhood and adolescence: definition, epidemiology, and clinical recognition – Clemente – Pediatric Medicine
https://pm.amegroups.org/article/view/7265/html
There is an increase in the number of children and adolescents who are seeking help for gender identity concerns. […] It is unclear if this increase reflects an actual increase in the proportion of individuals with gender dysphoria, or due to recent increase in awareness and reduction of social stigma around this condition which eventually resulted in higher numbers of individuals seeking care. […] Reported estimates of the prevalence of gender dysphoria (0.6-1.7%) are highly variable and irreproducible due to variability of the data source, study population (clinic patients vs. school student), and methods used for measurement (self- or parent-reported concerns vs. diagnosis of gender dysphoria established by a clinician). […] Female sex at birth, older age of initial presentation to medical care, and non-Hispanic white race and ethnicity increased the likelihood of receiving diagnosis and treatment.
#1 Epidemiology of gender dysphoria and transgender – ProQuest
https://www.proquest.com/scholarly-journals/epidemiology-gender-dysphoria-transgender/docview/1981061570/se-2
Epidemiology of gender dysphoria and transgender identity […] This review provides an update on the epidemiology of gender dysphoria and transgender identity in children, adolescents and adults. Although the prevalence of gender dysphoria, as it is operationalised in the fifth edition of the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5), remains a relatively rare or uncommon diagnosis, there is evidence that it has increased in the past couple of decades, perhaps reflected in the large increase in referral rates to specialised gender identity clinics. […] In childhood, the sex ratio continues to favour birth-assigned males, but in adolescents, there has been a recent inversion in the sex ratio from one favouring birth-assigned males to one favouring birth-assigned females. […] Recent studies suggest that the prevalence of a self-reported transgender identity in children, adolescents and adults ranges from 0.5 to 1.3%, markedly higher than prevalence rates based on clinic-referred samples of adults. The stability of a self-reported transgender identity or a gender identity that departs from the traditional male-female binary among non-clinic-based populations remains unknown and requires further study.
#1 Health Psychology Gender Identity Disorder Clinical Picture – Types – Epidemiology
https://www.onlinescientificresearch.com/articles/health-psychology-gender-identity-disorder-clinical-picture–types–epidemiology.html
In a comparative study between clinics in Canada and the Netherlands, in the years 1976-2013 for Canada and in the years 1989-2013 for the Netherlands, there was a marked increase in the number of adolescents and a change in the proportion between biological males and females, with females outnumbering males in the years 2006-2013.
#1 Transgender Youth | 5-Minute Pediatric Consult
https://peds.unboundmedicine.com/pedscentral/view/5-Minute-Pediatric-Consult/618206/all/Transgender_Youth?q=Acne
Transgender describes youth with incongruent gender identity and birth-assigned sex. […] They may experience gender dysphoria, which is distress stemming from gender identity/birth-assigned sex incongruence. […] Gender dysphoria is also a psychiatric diagnosis in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 5th edition (DSM-5), with primary criteria of long-standing distress and decreased psychosocial function. […] Recent data from state-level population-based surveys and Centers for Disease Control and Prevention (CDC) surveys indicate the prevalence of transgender adolescents (13 to 17 years) in the United States is 0.7%, equivalent to 150,000 youth. […] There has been an increase in the number of transgender youth presenting to specialty clinics.
#1 New estimates show 300,000 youth ages 13-17 identify as transgender in the US – Williams Institute
https://williamsinstitute.law.ucla.edu/press/transgender-estimate-press-release/
Approximately 1.6 million people ages 13 and older (0.6% of the population) identify as transgender in the United States, according to new estimates from the Williams Institute at UCLA School of Law. This includes 1.4% of youth ages 13-17 (about 300,000 youth) and 0.5% of adults (about 1.3 million adults). […] Using data from the Centers for Disease Control and Prevention’s Behavioral Risk Factor Surveillance System (BRFSS), the Youth Risk Behavior Surveillance System (YRBS), and advanced statistical modeling, researchers estimated the population of adults and youth who identify as transgender nationally and in each of the 50 states, plus the District of Columbia. […] Advances in gender identity data collection over the past five years have provided a more accurate picture of youth in the U.S. who identify as transgender. […] Better collection of data about transgender people on federal surveys is vital to understand the characteristics, experiences, well-being, and needs of the transgender population in the United States, said study author Andrew R. Flores, Visiting Scholar at the Williams Institute.
#1 Gender dysphoria in children and adolescents: A retrospective analysis of cases in Singapore – Annals Singapore
https://annals.edu.sg/gender-dysphoria-in-children-and-adolescents-a-retrospective-analysis-of-cases-in-singapore/
The understanding of gender dysphoria (GD) in children and adolescents is limited in Singapore. This study aims to review the presentation of GD in an outpatient psychiatric clinic, to gain insights into its prevalence and associated factors. […] The prevalence of GD was found to be 1:5434 (0.019%). Incidence rates increased from 2.17 to 5.85 per 100,000 population between 2017 and 2021. […] The study highlights the presentation of GD in an under-researched Asian setting. […] The study examines the presentation of gender dysphoria (GD) in children and adolescents at an outpatient psychiatric clinic in Singapore across 5 years. […] Our findings emphasise the significant distress experienced by children and adolescents with GD, underscoring the need for tailored interventions and support.
#1 Epidemiology of gender dysphoria and transgender identity – PubMed
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28838353/
This review provides an update on the epidemiology of gender dysphoria and transgender identity in children, adolescents and adults. […] Although the prevalence of gender dysphoria, as it is operationalised in the fifth edition of the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5), remains a relatively 'rare’ or 'uncommon’ diagnosis, there is evidence that it has increased in the past couple of decades, perhaps reflected in the large increase in referral rates to specialised gender identity clinics. […] Recent studies suggest that the prevalence of a self-reported transgender identity in children, adolescents and adults ranges from 0.5 to 1.3%, markedly higher than prevalence rates based on clinic-referred samples of adults. […] The stability of a self-reported transgender identity or a gender identity that departs from the traditional male-female binary among non-clinic-based populations remains unknown and requires further study.
#1 The Gender Dysphoria Diagnosis in Young People Has a âLow Diagnostic Stability,â Finds a New German Study | SEGM
https://segm.org/gender-dysphoria-diagnosis-desistance-germany
The study suggests that adolescent gender dysphoria may not persist for most […] German insurance data, containing medical claims for about 14 million insured persons aged 524, indicate that over 60% of young people diagnosed with „Gender Identity Disorder” (F64) no longer have the diagnosis 5 years later, indicating low diagnostic stability. […] For most young people, the gender-identity related diagnosis (F64) does not persist after 5 years. After 5 years, only 36.4% retained the gender identity-related diagnosis on their records. […] The authors conclude that the sharp increases in prevalence of gender-related diagnoses, high rates of co-occurring mental health conditions, and low diagnostic stability of the diagnosis merit serious consideration before the initiation of gender transition interventions in young people.
#1 The Gender Dysphoria Diagnosis in Young People Has a âLow Diagnostic Stability,â Finds a New German Study | SEGM
https://segm.org/gender-dysphoria-diagnosis-desistance-germany
The finding of low diagnostic stability of gender identity diagnoses in contemporary youth is consistent with several recent studies showing a high rate of resolution of gender non-contentedness, and significant rates of medical detransition (10-30%). A recent BMJ publication concluded, GD [gender dysphoria] is not a permanent diagnosis. […] This raises important questions about the accuracy of current diagnostic procedures for young people with gender distress, and the possibility that youth who were previously understood as going through developmental struggles related to their emerging sexuality, are currently viewed as „transgender.” This further points to the need to reconsider the clinical significance of the F64 gender identity diagnosis. Administering irreversible endocrine and surgical interventions based on a diagnosis of such poor diagnostic stability is problematic, given the lifelong, irreversible nature of the „gender-affirming” interventions and their lifetime medical burden.
#1
https://link.springer.com/article/10.1007/s10508-022-02500-7
The total population of Taiwan is approximately 23,500,000. […] The number of patient cases diagnosed with GD in 2010 compared with 2019 demonstrated a yearly increase from 440 versus 867 for assigned males at birth, and 189 versus 386 for assigned females at birth. […] The 1-year prevalence of GD for 2010 versus 2019 was 3.8/100,000 versus 7.4/100,000 for assigned males at birth, and 1.6/100,000 versus 3.2/100,000 for assigned females at birth. […] We surveyed the prevalence of ADHD, ASD, schizophrenia (psychosis), and depression in patients with GD from 2010 to 2019. […] Our findings demonstrate the number of assigned males at birth and assigned females at birth diagnosed with GD increased yearly from 2010 with the total number in 2019 twice that of 2010. […] One explanation for the increase in GD in those 18 years of age may be the recent acknowledgement of the existence of LGBT individuals in Taiwan. […] The significantly higher prevalence of depression in Taiwanese patients diagnosed with GD 18 years of age suggests strategies should be implemented to provide social and mental health support that meets the needs of this population.
#1 Health Psychology Gender Identity Disorder Clinical Picture – Types – Epidemiology
https://www.onlinescientificresearch.com/articles/health-psychology-gender-identity-disorder-clinical-picture–types–epidemiology.html
In recent years, it is a fact that the number of children and adolescents referred to specialized clinics and trained health professionals has increased. According to de Vries, Klink Cohen-Kettenis this may have been due to: a) the appearance of more transgender characters on television, in the cinema, in the theater, b) the de-psychiatry and the attempt to de-stigmatize the phenomenon, c) the greater and perhaps easier availability of biomedical treatments, including the reception d) the organization of transgender people into formal groups, with the recognition of their basic human rights by several countries around the world. […] The exact number of cases of children under the age of 10-11 is not known, as most studies are based on their ex-personal reports, during adolescence or adulthood, and reports from their parents, who often , even if they detect deviant or incompatible behaviors according to anatomical gender, do not turn to specialists, unless their children enter adolescence and the behavioral signs remain or become more intense, with an increase in discomfort-dissatisfaction for their anatomical sex.
#1 Gender dysphoria in twins: a register-based population study | Scientific Reports
https://www.nature.com/articles/s41598-022-17749-0
Both genetic and environmental influences have been proposed to contribute to the variance of gender identity and development of gender dysphoria (GD), but the magnitude of the effect of each component remains unclear. […] The present findings suggest that familial factors, mainly confined to shared environmental influences during the intrauterine period, seem to contribute to the development of GD. […] Overall, evidence for a genetic etiology of GD remains precarious and is mainly compromised by the large heterogeneity in study design, outcome definitions, measures of assessing GD and the assessment of potential confounders across different studies. […] The present register-based study aimed to examine the concordance for GD diagnosis utilizing a cohort of twin and non-twin sibling pairs in Sweden. We found no concordance among same-sex twins, as well as higher concordance among different-sex twin than non-twin sibling pairs. Beyond any potential limitations and biases, our findings, if replicated, suggest that familial factors, mainly confined to environmental influences during the intrauterine period, are more likely to explain the development of GD.
#1 Gender Dysphoria Statistics, Prevalence, Influencing Factors, and Treatment
https://www.therecoveryvillage.com/mental-health/gender-dysphoria/gender-dysphoria-statistics/
Another important factor to consider regarding the prevalence of transgender people is the sociological risks associated with disclosure. The fear of repercussion may prevent many gender dysphoric people from disclosing their status, which may mean that the prevalence of people with gender dysphoria is higher than currently reported. […] People with gender dysphoria have a higher rate of suicide than the general population. A staggering 3250% of people with gender dysphoria attempt suicide. The rate of suicide attempts is thought to be so high as a result of social stigma, rejection, discrimination, bullying, and violence. […] An estimated 26.3% of gender dysphoric people resort to substance abuse as a means of coping with diagnosis-related stress and oppression. The researchers concluded that the rate of substance use is thought to stem from three minority-theory experiences: enacted, internalized and social stigma. Living with maltreatment increases the odds of substance abuse, particularly when dealing with a condition that is not as socially accepted or understood as it should be.
#1
https://www.generationtechblog.com/p/transgender-identity-how-much-has
Identifying as transgender actually went down 2014-2023 among those 45 and older. […] This is a clear generational shift: When 18- to 24-year-olds were Millennials in 2014, there were few if any age/generational differences in identifying as transgender. […] By 2023, when all 18- to 24-year-olds were Gen Z, nearly ten times more identified as transgender than 45- to 54-year-olds (Gen X). […] Among young adults, identifying as transgender gender non-conforming increased 1260% (a factor of 13.6) between 2014 and 2023, identifying as a transgender man increased 309% (quadrupling), and identifying as a transgender woman increased 204% (tripling). […] The end result is that identifying as transgender among young adults increased 464% in blue states and 378% in red states between 2014 and 2023. […] Between 2014 and 2023, 1024% more White young adults (11 times more) identified as transgender, compared to 181% more Hispanic young adults (nearly tripling) and 115% more Black young adults (doubling).
#1 Gender dysphoria
https://www.racgp.org.au/afp/2015/november/gender-dysphoria
Mental illness is common in the transgender population. The prevalence of depressive disorders is double, compared with the general population. Whether this is associated with gender dysphoria or a separate issue should be explored and managed accordingly. Furthermore, rates of abuse, harassment, discrimination, isolation and suicidality are significantly higher in individuals who identify as transgender. […] Some patients may be happy to live in their desired gender role, but many will want to physically transition with the use of hormones, with or without surgery. A large Australian study found 86% of individuals who identified as transgender were using or intended to use hormone therapy. […] It is important for GPs to have a basic understanding of gender dysphoria as they will often be the first point of contact for these patients. While gender dysphoria is an uncommon presentation, these individuals are often isolated and have higher rates of depression and suicide.
#1 Gender Dysphoria – StatPearls – NCBI Bookshelf
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK532313/
Substance use disorders are commonly found in men and women with GD, with some studies showing 28% having reported problems with substance use. In a recent study, about 48.3% of the study population had suicidal ideation, and 23.8% had attempted suicide at least once in their lifetime. Although, they were not able to appreciate any clinically significant difference between male-to-female (MTF) or female-to-male (FTM) groups.[8] Anxiety, depression, and personality disorders are also common comorbidities. One study by Madeddu in 2009 found that personality disorder was comorbid in 52% of cases, and the most common was Cluster B personality disorder.[9]
#1 Disparities in School Connectedness, Unstable Housing, Experiences of Violence, Mental Health, and Suicidal Thoughts and Behaviors Among Transgender and Cisgender High School Students â Youth Risk Behavior Survey, United States, 2023 | MMWR
https://www.cdc.gov/mmwr/volumes/73/su/su7304a6.htm
Transgender and questioning students experienced a higher prevalence of violence, poor mental health, suicidal thoughts and behaviors, and unstable housing, and a lower prevalence of school connectedness than their cisgender peers. […] Approximately 26% of transgender and questioning students attempted suicide in the past year compared with 5% of cisgender male and 11% of cisgender female students. […] This report provides the first nationally representative estimates of transgender identity among U.S. high school students and examines disparities among experiences of school connectedness, housing instability, violence, mental health, and suicidal thoughts and behaviors comparing transgender, questioning, and cisgender students. […] This study found that transgender and questioning students face a higher prevalence of experiencing violence, poor mental health, suicidal thoughts and behaviors, and unstable housing and a lower prevalence of school connectedness compared with their cisgender peers.
#1 Demographic Characteristics and Personality Disorders in People With Gender Dysphoria in East Azerbaijan Province, Iran | International Journal of Medical Toxicology and Forensic Medicine
https://journals.sbmu.ac.ir/ijmtfm/article/view/36056
Background: Gender identity is an important part of human identity. It is a personal conception of oneself as male or female. One of the major goals of treatment for individuals with Gender Dysphoria (GD) is to treat comorbid psychological and psychiatric disorders such as personality disorders. The present study aims to investigate demographic characteristics and personality disorders in people with GD seeking gender reassignment therapy in East Azerbaijan Province, Iran. […] The frequency (percentage) of Cluster A, B and C personality disorders in males were 0(0%), 9(50%) and 2(11.10%), while in females they were 1(5.56%), 4(22.40%), and 2(11.10%), respectively. The frequency (percentage) of antisocial, obsessive, borderline, avoidant, narcissistic, histrionic, and paranoid personality disorders in males were 4(22.2%), 2(11.10%), 3(16.67%), 0(0%), 0(0%), 2(11.10%), and 0(0%), while in females they were 4(22.20%), 1(5.56%), 3(16.67%), 1(5.56%), 1(5.56%), 2(11.10%), and 1(5.56%), respectively. The prevalence of different clusters (P=0.34) and types (P=0.18) of personality disorders was not significantly different between males and females. […] Personality disorders are comorbid with GD. They exist in one-third of patients with GD in East Azerbaijan Province. Personality disorders are significantly more prevalent in male patients with GD than in females.
#1 Validity of the Gender Dysphoria diagnosis and incidence trends in Sweden: a nationwide register study | Scientific Reports
https://www.nature.com/articles/s41598-021-95421-9
The most salient increase was visible among young individuals, 18-29 years of age. […] These estimates do not necessarily reflect the prevalence of individuals who experience GD in the general population. […] The choice to validate a diagnosis that has already been reconceptualized in the ICD-11 revision may be questioned. […] Proposing a single best GD registry definition is complex. […] There was a clear trend of increasing incidence rates of GD in both aM and aF; GD increased eightfold in aF and almost doubled in aM between 2004 and 2015. […] The trend of increasing incidence rates, especially among adolescents and young adults, was still present after adjusting for register coverage, though clearly flattened, especially among aM. […] It is imperative to point out that the increase of GD requires resources in health care development to meet the needs for this population.
#1 Gender dysphoria â the epidemiology, clinical manifestation, mental health and treatment â a literature review | Journal of MEDICAL SCIENCES
https://medicsciences.com/gender-dysphoria-the-epidemiology-clinical-manifestation-mental-health-and-treatment-a-literature-review/
Gender dysphoria (GD) is defined as an individuals emotional dissatisfaction with the gender assigned at birth. […] The prevalence of GD has increased significantly in recent years, so it is important to understand the manifestation of this diagnosis to provide appropriate treatment. […] There are an estimated 25 million transgender people worldwide. […] Affective disorders and anxiety disorders were the most common psychiatric disorders among individuals with GD in the reviewed studies. […] Research shows that individuals with GD are at increased risk of death by suicide and suicidal behavior compared to the general population. […] Treatment of GD includes psychosocial support, treatment of mental disorders, hormone therapy, and surgical interventions. […] It has been proven that the appropriate treatment reduces the occurrence of mental disorders, improves the quality of life, sexual function, and general well being of GD patients.
#1 A narrative review of gender dysphoria in childhood and adolescence: definition, epidemiology, and clinical recognition – Clemente – Pediatric Medicine
https://pm.amegroups.org/article/view/7265/html
Youth that received gender-affirming medical care had mental health outcomes similar to general population, and those that present during earlier pubertal stages demonstrated better mental health and well-being than older adolescents presenting and receiving care later. […] The results of these studies underscore the importance of early recognition, mental health support and medical intervention through hormone treatments for pubertal suppression and/or gender-affirming hormone therapy. […] However, more research is needed in this area to investigate the epidemiology of gender dysphoria in children and adolescents.
#1 Systematic review on outcomes of hormonal treatment in youths with gender dysphoria | Karolinska Institutet
https://news.ki.se/systematic-review-on-outcomes-of-hormonal-treatment-in-youths-with-gender-dysphoria
In a Swedish systematic review published in Acta Paediatrica, researchers from Karolinska Institutet, University of Gothenburg, Ume University, and the Swedish agency for health technology assessment and assessment of social services, mapped the current knowledge of hormonal treatment in youths 18 years with gender dysphoria. […] Recent data suggest a dramatic increase of gender dysphoria in young people in the Western world. There has also been an increase in the number of young people requesting hormonal treatment but so far, little is known about the long-term consequences of such treatment. […] The review concluded that the long-term effects of hormone therapy on psychosocial health could not be evaluated due to lack of studies with sufficient quality. […] Against the background of almost non-existent longterm data, we conclude that GnRHa treatment in children with gender dysphoria should be considered experimental treatment rather than standard procedure.
#1 Why gender-affirming care should be part of preventive mental health care for trans people | Department of Epidemiology
https://epi.washington.edu/news/why-gender-affirming-care-should-be-part-of-preventive-mental-health-care-for-trans-people/
Supporting the mental health of trans people is an urgent public health issue. […] Gender-affirming care is linked to improved quality of life and mental health among trans people. […] Its well documented that not all trans people have gender dysphoria, and that being trans is not dependent on this diagnosis. […] Not integrating gender-affirming care within mental health only further exacerbates experiences of transphobia internalized, interpersonal and structural and hinders trans peoples ability to seek other types of gender-affirming health services that have the potential to improve their mental health, Lucas said. […] For trans people of color, the rates of mental health distress are even more pronounced. […] When we layer racism and racial discrimination, and different ethnic and racial cultures on top of gender and transphobia-based discrimination, we can see how that compounds to lead to different issues and obstacles that trans and nonbinary people have to endure, she said. […] I hope that we can reach a point in which transness isnt pathologized and gender-affirming health care is just health care, rather than treated as a separate entity, they said.
#1 Increase in the number of people identifying as transgender in the UK | UCL News – UCL â University College London
https://www.ucl.ac.uk/news/2023/nov/increase-number-people-identifying-transgender-uk
The research, published in BMJ Medicine, is the first large-scale study in the UK to estimate the number of people whose gender identity is different to their sex assigned at birth. […] Researchers looked for diagnostic codes that suggested patients had spoken to their GP about gender dysphoria (a state of stress or unhappiness that ones gender does not match their sex at birth). […] Primary care is often the first point of contact for people with gender dysphoria, but medical treatment is typically initiated by a gender specialist following a detailed assessment. […] The most recent data used in the study is from 2018. Therefore, researchers estimate that the rates of transgender identity in primary care will have changed and likely increased in the years since. […] The main limitation of the study is that it relies on the coding of transgender identity in clinical records. […] Therefore, the study likely underestimates the true proportion of people with transgender identities in the population.
#1 A PRISMA systematic review of adolescent gender dysphoria literature: 1) Epidemiology | PLOS Global Public Health
https://journals.plos.org/globalpublichealth/article?id=10.1371/journal.pgph.0000245
A PRISMA systematic review of adolescent gender dysphoria literature: 1) Epidemiology […] It is unclear whether the research literature on adolescent gender dysphoria (GD) provides sufficient evidence to adequately inform clinical decision making. […] The final search was carried out on the 2nd November 2020 using a core strategy including search terms for adolescence and gender dysphoria which was adapted according to the structure of each database. […] There is evidence of an increase in frequency of presentation to services, and of a shift in the natal sex of referred cases: those assigned female at birth are now in the majority. […] The increase in clinical presentations of GD, particularly among natal female adolescents, warrants further investigation. […] This review confirmed that the increase in referrals and the shift in sex-ratio that has been observed more widely in survey data and referred populations is also present in clinically-verified samples. […] At present, the only means of estimating prevalence is to use population-based survey data, which carries risk of respondent bias (and such papers were excluded from our sample). […] The observed increase in referrals, particularly in NF adolescents, warrants further investigation. […] Without good epidemiological data we cannot begin to elucidate the lived reality of GD and ensure that intervention / support is equitable, appropriate and timely, and minimises harm. […] Whole population studies using administrative datasets reporting on GD / gender non-conformity may be necessary to gain a clear understanding of the epidemiology of clinical GD, along with inter-disciplinary research evaluating the lived experience of adolescents with GD.
#1 Health Psychology Gender Identity Disorder Clinical Picture – Types – Epidemiology
https://www.onlinescientificresearch.com/articles/health-psychology-gender-identity-disorder-clinical-picture–types–epidemiology.html
This paper is a literature review of scientific articles covering a period from 1970 to 2020. It addresses the issue of gender identity disorder in children, adolescents and young adults. The purpose of this paper is to present the issue of gender disorder, through the prism of modern psychological data. Reference is made to the etiology, the clinical picture. […] The epidemiological studies of the last decades can partially orient the number of people (children and adolescents / young adults) with gender identity disorder, as they are studies that have been carried out on people who address specific clinics or health professionals and not on the general population. The results of these, for many researchers are not considered accurate and need more research, as: a) they have been performed in clinics of different countries with different socio-cultural background, with a difference in access to treatment and tolerance for gender disorder, b) use different diagnostic tools, each focusing on other parameters.
#2 Epidemiology of gender dysphoria and transgender identity – PubMed
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28838353/
This review provides an update on the epidemiology of gender dysphoria and transgender identity in children, adolescents and adults. […] Although the prevalence of gender dysphoria, as it is operationalised in the fifth edition of the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5), remains a relatively 'rare’ or 'uncommon’ diagnosis, there is evidence that it has increased in the past couple of decades, perhaps reflected in the large increase in referral rates to specialised gender identity clinics. […] Recent studies suggest that the prevalence of a self-reported transgender identity in children, adolescents and adults ranges from 0.5 to 1.3%, markedly higher than prevalence rates based on clinic-referred samples of adults. […] The stability of a self-reported transgender identity or a gender identity that departs from the traditional male-female binary among non-clinic-based populations remains unknown and requires further study.
#2 Psychiatry.org – History and Epidemiology
https://www.psychiatry.org/psychiatrists/diversity/education/transgender-and-gender-nonconforming-patients/history-and-epidemiology
Evidence of TGNC people have been documented throughout history and across cultures throughout the world. […] Despite these limitations, it is estimated that 0.6% of the U.S population aged 18 and up identifies as transgender (Flores et al, 2017).
#2 The Epidemiology of Gender Dysphoria in Iran: The First Nationwide Study. | EBSCOhost
https://search.ebscohost.com/login.aspx?direct=true&profile=ehost&scope=site&authtype=crawler&jrnl=00040002&AN=157412401&h=lxlRuQTOjJo3B%2BM%2FCbc03q7mriEA8A18%2B6GB6D%2BgN992%2FYKkMQbR7j0rzcd6ZL2s%2FqbEGmSHMuK%2BhFwpMVWzDw%3D%3D&crl=c
Gender dysphoria (GD) is defined as a persistent and distressful incongruence between one’s gender identity and one’s at-birth-assigned sex. […] This study provides the first nationwide effort to assess the prevalence of GD in Iran as a function of diagnosis. […] The prevalence of transgender individuals was estimated to be 1.46 per 100,000 Iranians with a transwoman (TW)/ transman (TM) ratio of 1:2. […] First, gender dysphoria is less prevalent in Iran than has been reported in Western countries. […] Second, the sex ratio is skewed toward at-birth-assigned females, which differs from what has been reported in Western countries. […] These findings are of utmost importance for both health providers and legislators, as it can illustrate a more accurate picture of the transgender population in Iran.
#2
https://link.springer.com/article/10.1007/s10508-022-02500-7
The total population of Taiwan is approximately 23,500,000. […] The number of patient cases diagnosed with GD in 2010 compared with 2019 demonstrated a yearly increase from 440 versus 867 for assigned males at birth, and 189 versus 386 for assigned females at birth. […] The 1-year prevalence of GD for 2010 versus 2019 was 3.8/100,000 versus 7.4/100,000 for assigned males at birth, and 1.6/100,000 versus 3.2/100,000 for assigned females at birth. […] We surveyed the prevalence of ADHD, ASD, schizophrenia (psychosis), and depression in patients with GD from 2010 to 2019. […] Our findings demonstrate the number of assigned males at birth and assigned females at birth diagnosed with GD increased yearly from 2010 with the total number in 2019 twice that of 2010. […] One explanation for the increase in GD in those 18 years of age may be the recent acknowledgement of the existence of LGBT individuals in Taiwan. […] The significantly higher prevalence of depression in Taiwanese patients diagnosed with GD 18 years of age suggests strategies should be implemented to provide social and mental health support that meets the needs of this population.
#2
https://www.generationtechblog.com/p/transgender-identity-how-much-has
Identifying as transgender actually went down 2014-2023 among those 45 and older. […] This is a clear generational shift: When 18- to 24-year-olds were Millennials in 2014, there were few if any age/generational differences in identifying as transgender. […] By 2023, when all 18- to 24-year-olds were Gen Z, nearly ten times more identified as transgender than 45- to 54-year-olds (Gen X). […] Among young adults, identifying as transgender gender non-conforming increased 1260% (a factor of 13.6) between 2014 and 2023, identifying as a transgender man increased 309% (quadrupling), and identifying as a transgender woman increased 204% (tripling). […] The end result is that identifying as transgender among young adults increased 464% in blue states and 378% in red states between 2014 and 2023. […] Between 2014 and 2023, 1024% more White young adults (11 times more) identified as transgender, compared to 181% more Hispanic young adults (nearly tripling) and 115% more Black young adults (doubling).
#2 Gender Dysphoria DSM-5 302.85 (F64.9)
https://www.theravive.com/therapedia/gender-dysphoria-dsm–5-302.85-(f64.9)
The DSM-5 indicates that the prevalence of gender dysphoria is 0.005-0.014% for adult born as males, whereas it is 0.002-0.003% for adult born as females. […] Among children, it is higher in those born as boys, where it is 2-4.5 times greater than those born as girls. […] Among teenagers, there is no real difference, between males and females.
#2 Gender dysphoria in children and adolescents: A retrospective analysis of cases in Singapore – Annals Singapore
https://annals.edu.sg/gender-dysphoria-in-children-and-adolescents-a-retrospective-analysis-of-cases-in-singapore/
The incidence rate of GD in our study increased from 2.17 per 100,000 population in 2017 to 5.85 per 100,000 population in 2021. The prevalence of GD in the study was 1:5434 (0.019%). These statistics are in line with previous prevalence data from other Asian studies. […] There was an increase in new diagnoses over the 5-year study period, with diagnoses being made at younger ages. An earlier age of diagnosis may suggest greater self-awareness and willingness to seek help among younger individuals, rather than an earlier onset of GD. […] The availability of HRT from unlicensed sources poses significant health risks, particularly given the lack of evidence supporting its use in children and adolescents. […] The incidence rate and prevalence should be interpreted cautiously, as the study is based on data from a single hospital in Singapore and only includes individuals who have sought help.
#2 CSIRO PUBLISHING | Sexual Health
https://www.publish.csiro.au/sh/sh17067
This review provides an update on the epidemiology of gender dysphoria and transgender identity in children, adolescents and adults. […] Although the prevalence of gender dysphoria, as it is operationalised in the fifth edition of the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5), remains a relatively rare or uncommon diagnosis, there is evidence that it has increased in the past couple of decades, perhaps reflected in the large increase in referral rates to specialised gender identity clinics. […] Recent studies suggest that the prevalence of a self-reported transgender identity in children, adolescents and adults ranges from 0.5 to 1.3%, markedly higher than prevalence rates based on clinic-referred samples of adults. […] The stability of a self-reported transgender identity or a gender identity that departs from the traditional male-female binary among non-clinic-based populations remains unknown and requires further study.
#2 Gender Dysphoria | Abnormal Psychology
https://courses.lumenlearning.com/wm-abnormalpsych/chapter/gender-dysphoria/
Substance use disorders are commonly found in individuals with GD, with some studies showing 28% having reported problems with substance use. In a recent study, about 48.3% of a study population had suicidal ideation, and 23.8% had attempted suicide at least once in their lifetime. Although, they were not able to appreciate any clinically significant difference between male-to-female (MTF) or female-to-male (FTM) groups. Anxiety, depression, and personality disorders are also common comorbidities. One study by Madeddu in 2009 found that personality disorder was comorbid in 52% of cases and the most common was Cluster B personality disorders.
#2 Disparities in School Connectedness, Unstable Housing, Experiences of Violence, Mental Health, and Suicidal Thoughts and Behaviors Among Transgender and Cisgender High School Students â Youth Risk Behavior Survey, United States, 2023 | MMWR
https://www.cdc.gov/mmwr/volumes/73/su/su7304a6.htm
The disparities identified in this study are consistent with those from previous studies using state YRBS, clinical, and convenience samples. […] The findings in the report demonstrate that transgender and questioning students experience more violence, less school connectedness, more unstable housing, poorer mental health, and more suicidal thoughts and behaviors than their cisgender peers, underscoring the need for interventions to create safe and supportive environments for transgender and questioning students.
#2 A PRISMA systematic review of adolescent gender dysphoria literature: 1) epidemiology
https://eprints.gla.ac.uk/266831/
It is unclear whether the research literature on adolescent gender dysphoria (GD) provides sufficient evidence to adequately inform clinical decision making. […] This study sought to systematically review published evidence regarding: the prevalence of GD in adolescence; the proportions of natal males/females with GD in adolescence and whether this changed over time; and the pattern of age at (a) onset (b) referral and (c) assessment. […] There is evidence of an increase in frequency of presentation to services, and of a shift in the natal sex of referred cases: those assigned female at birth are now in the majority. […] The increase in clinical presentations of GD, particularly among natal female adolescents, warrants further investigation. Whole population studies using administrative datasets reporting on GD / gender non-conformity may be necessary, along with inter-disciplinary research evaluating the lived experience of adolescents with GD.