zaburzenie wytrysku

Zaburzenie wytrysku to dysfunkcja seksualna charakteryzująca się trudnościami w osiągnięciu prawidłowego wytrysku podczas aktywności seksualnej. Zaburzenie to może objawiać się jako wytrysk przedwczesny (ejaculatio praecox), opóźniony wytrysk (ejaculatio retardata) lub całkowity brak wytrysku (aneiaculatio).

Etiologia zaburzeń wytrysku jest złożona i może mieć podłoże organiczne (np. neuropatia cukrzycowa, uszkodzenia rdzenia kręgowego, skutki uboczne leków, zwłaszcza SSRI, alfa-adrenolityków), psychogenne (lęk, depresja, stres, problemy w relacjach) lub mieszane. U pacjentów z wytryskaniem przedwczesnym często obserwuje się nadwrażliwość receptorów serotoninergicznych 5-HT1A lub zmniejszoną aktywność receptorów 5-HT2C.

Diagnostyka zaburzeń wytrysku obejmuje szczegółowy wywiad medyczny i seksualny, badanie fizykalne, a w wybranych przypadkach badania laboratoryjne i obrazowe. Leczenie zależy od typu zaburzenia i jego przyczyny. W terapii wytrysku przedwczesnego stosuje się techniki behawioralne, leki z grupy SSRI, miejscowe środki znieczulające, a w przypadku wytrysku opóźnionego lub braku wytrysku – psychoterapię, modyfikację farmakoterapii czy leczenie chorób podstawowych.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl