zwiększone stężenie cholesterolu we krwi
Wskazanie

Zwiększone stężenie cholesterolu we krwi, określane jako hipercholesterolemia, jest stanem, w którym poziom cholesterolu w surowicy krwi przekracza wartości referencyjne (powyżej 190 mg/dl dla cholesterolu całkowitego). Hipercholesterolemia stanowi istotny czynnik ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych, w tym choroby wieńcowej, zawału mięśnia sercowego oraz udaru mózgu.

Hipercholesterolemia może być pierwotna (uwarunkowana genetycznie) lub wtórna (rozwijająca się w przebiegu innych schorzeń, np. niedoczynności tarczycy, zespołu nerczycowego, cukrzycy). Diagnozowanie opiera się na badaniach laboratoryjnych profilu lipidowego, obejmującego pomiar cholesterolu całkowitego, LDL (tzw. „złego cholesterolu”), HDL (tzw. „dobrego cholesterolu”) oraz trójglicerydów.

W leczeniu hipercholesterolemii stosuje się podejście farmakologiczne oraz modyfikację stylu życia. Wśród leków pierwszego rzutu znajdują się statyny, które hamują syntezę cholesterolu w wątrobie. Na polskim rynku dostępne są preparaty zawierające atorwastatynę (Atoris, Sortis, Tulip), rosuwastatynę (Crestor, Roswera, Suvardio), simwastatynę (Simvasterol, Simvacard, Zocor) oraz pitawastatynę (Livazo).

W przypadku nietolerancji statyn lub niewystarczającej ich skuteczności stosuje się ezetimib (Ezetrol, Ezehron), który hamuje wchłanianie cholesterolu w jelitach. Dostępne są również leki złożone, łączące statynę z ezetimibem (np. Atozet, Euvascor). W terapii ciężkiej hipercholesterolemii, zwłaszcza rodzinnej, stosowane są inhibitory PCSK9 (Repatha, Praluent) oraz kwas bempediowy (Nilemdo).

Największymi trudnościami w leczeniu hipercholesterolemii są: niedostateczna adherencja pacjentów do zaleceń terapeutycznych, występowanie działań niepożądanych (szczególnie miopatii i objawów mięśniowych przy stosowaniu statyn), niewystarczająca skuteczność monoterapii w przypadkach ciężkiej hipercholesterolemii oraz trudności w osiągnięciu docelowych wartości LDL-C u pacjentów wysokiego i bardzo wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego. Dodatkowym wyzwaniem pozostaje niedostateczna świadomość pacjentów dotycząca zagrożeń związanych z podwyższonym cholesterolem, co skutkuje opóźnionym rozpoczęciem leczenia.