zapobieganie pooperacyjnemu zapaleniu wnętrza gałki ocznej
Wskazanie

Pooperacyjne zapalenie wnętrza gałki ocznej (endophthalmitis) to poważne powikłanie zabiegów okulistycznych, które może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Najczęściej występuje po operacjach zaćmy, witrektomii czy przeszczepach rogówki. Ryzyko jego wystąpienia szacuje się na 0,05-0,3% po operacjach zaćmy, ale konsekwencje są na tyle poważne, że wymaga standardowego postępowania profilaktycznego.

W profilaktyce pooperacyjnego zapalenia wnętrza gałki ocznej stosuje się przede wszystkim antybiotyki podawane miejscowo w postaci kropli, iniekcji doszklistkowych lub podspojówkowych. W Polsce często wykorzystywane są preparaty zawierające fluorochinolony (Vigamox, Oftaquix, Floxal), aminoglikozydy (Tobramycin WZF) oraz chloramfenikol (Chloramphenicol WZF). Standardem w wielu ośrodkach jest również stosowanie 5% roztworu powidonu jodyny do odkażania pola operacyjnego przed zabiegiem.

W przypadku procedur o podwyższonym ryzyku stosuje się doszklistkowe iniekcje antybiotyków, najczęściej cefuroksymu (Biofuroksym, Zinacef), wankomycyny czy amikacyny. Coraz częściej w protokołach profilaktycznych uwzględnia się również moksyfloksacynę (Vigamox) podawaną do komory przedniej oka na koniec zabiegu.

Największe trudności w zapobieganiu pooperacyjnemu zapaleniu wnętrza gałki ocznej stanowi narastająca antybiotykooporność patogenów oraz konieczność zbalansowania skutecznej profilaktyki z potencjalną toksycznością stosowanych preparatów. Problemem pozostaje również identyfikacja pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka oraz optymalizacja protokołów profilaktycznych. Istotnym wyzwaniem jest też zapewnienie sterylności w całym procesie przygotowania i przeprowadzania operacji okulistycznych, szczególnie w warunkach ambulatoryjnych.