zapalenie gruczołu potowego
Wskazanie

Zapalenie gruczołu potowego (hidradenitis suppurativa, trądzik odwrócony) to przewlekła, nawracająca, zapalna choroba skóry, dotycząca głównie okolic wyprzeniowych ciała z dużą liczbą gruczołów apokrynowych. Najczęściej lokalizuje się w okolicach pachwin, pachowych, pośladkowych oraz pod piersiami. Choroba charakteryzuje się występowaniem bolesnych, głębokich guzków zapalnych, ropni oraz przetok, które mogą prowadzić do powstawania blizn i znacznego obniżenia jakości życia pacjentów.

W leczeniu zapalenia gruczołów potowych stosuje się różne metody w zależności od nasilenia choroby. W łagodnych przypadkach stosuje się leczenie miejscowe, w tym antybiotyki (np. klindamycyna w żelu – Dalacin C, Clindacin), retinoidy (Isotrexin) oraz preparaty z glikokortykosteroidami. W umiarkowanych i ciężkich postaciach stosuje się antybiotyki doustne, często w terapii skojarzonej, takie jak: Tetracyclinum, Doxycyclinum (Unidox, Doxyratio), Clindamycin (Dalacin C), czy Rifampicyna (Rifamazid).

W przypadkach opornych na leczenie stosuje się retinoidy doustne, takie jak Izotretynoina (Izotrex, Izotziaja, Tretinex) lub Acytretyna (Neotigason). Najnowszym podejściem w leczeniu ciężkich postaci jest terapia biologiczna. W Polsce zarejestrowany jest Adalimumab (Humira, Hyrimoz, Imraldi), który jako jedyny lek biologiczny ma wskazanie rejestracyjne w leczeniu hidradenitis suppurativa. Interwencja chirurgiczna pozostaje opcją dla pacjentów z zaawansowaną chorobą i polega na szerokim wycięciu zmian chorobowych.

Największą trudnością w leczeniu zapalenia gruczołu potowego jest jego nawrotowy charakter i oporność na standardowe terapie. Pacjenci często doświadczają długotrwałego bólu, dyskomfortu i ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu. Choroba ta ma również znaczący wpływ na psychikę pacjentów, powodując stany depresyjne, obniżenie samooceny i izolację społeczną. Wyzwaniem pozostaje także wczesna diagnoza, gdyż choroba bywa mylona z innymi schorzeniami skóry, co opóźnia wdrożenie odpowiedniego leczenia. Kompleksowe podejście wymaga współpracy dermatologa, chirurga, a niejednokrotnie także psychologa.