zaburzenie krążenia w siatkówce oka
Wskazanie

Zaburzenia krążenia w siatkówce oka to grupa schorzeń obejmująca niedrożność tętnic i żył siatkówki, które mogą prowadzić do poważnego upośledzenia widzenia lub nawet ślepoty. Najczęstsze postacie to niedrożność żyły środkowej siatkówki (CRVO), niedrożność gałązki żyły siatkówki (BRVO), niedrożność tętnicy środkowej siatkówki (CRAO) oraz niedrożność gałązki tętnicy siatkówki (BRAO). Zaburzenia te występują głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego, takimi jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, hiperlipidemia czy palenie tytoniu.

W leczeniu zaburzeń krążenia siatkówkowego stosuje się różne podejścia w zależności od rodzaju niedrożności. W przypadku niedrożności żylnej często wykorzystuje się iniekcje doszklistkowe leków anty-VEGF, takich jak Eylea (aflibercept), Lucentis (ranibizumab) czy Avastin (bewacyzumab). W leczeniu obrzęku plamki żółtej towarzyszącego niedrożnościom żylnym stosuje się również steroidy doszklistkowe, np. Ozurdex (deksametazon). Przy niedrożnościach tętniczych, które stanowią stany nagłe, stosuje się m.in. masaż gałki ocznej, leki rozszerzające naczynia jak Trental (pentoksyfilina) czy Cavinton (winpocetyna), oraz paracentezę komory przedniej oka.

Dodatkowe leczenie obejmuje kontrolę czynników ryzyka sercowo-naczyniowego – stosuje się leki przeciwpłytkowe jak Aspirin (kwas acetylosalicylowy), Plavix (klopidogrel), leki hipotensyjne jak Prestarium (perindopril), Amlozek (amlodypina), oraz leki obniżające poziom lipidów, np. Atoris (atorwastatyna) czy Roswera (rosuwastatyna). W niektórych przypadkach wykonuje się również laseroterapię siatkówki.

Największe trudności w leczeniu zaburzeń krążenia w siatkówce oka wiążą się z tym, że uszkodzenia siatkówki są często nieodwracalne, szczególnie w przypadku niedrożności tętniczych, gdzie okno terapeutyczne jest bardzo krótkie (kilka godzin). Wyzwaniem pozostaje również długotrwałe leczenie powikłań, takich jak obrzęk plamki żółtej czy neowaskularyzacja siatkówki. Ponadto terapia iniekcjami doszklistkowymi wymaga regularnych, często comiesięcznych wizyt, co stanowi obciążenie zarówno dla pacjenta, jak i systemu opieki zdrowotnej. Istotnym problemem jest także wysoki koszt nowszych leków anty-VEGF oraz brak skutecznych metod prewencji pierwotnej tych zaburzeń poza kontrolą czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.