wylew krwi do ciała szklistego
Wskazanie

Wylew krwi do ciała szklistego (krwotok do ciała szklistego, haemophthalmus) to stan, w którym krew przedostaje się do wnętrza gałki ocznej, wypełniając przestrzeń zajmowaną przez ciało szkliste. Najczęstszymi przyczynami tego schorzenia są urazy oka, retinopatia cukrzycowa proliferacyjna, zakrzepy żył siatkówki, nadciśnienie tętnicze, choroby krwi oraz powikłania pooperacyjne. U pacjentów z wylewem krwi do ciała szklistego obserwuje się nagłe pogorszenie ostrości wzroku, widzenie „czerwonej mgły” lub ciemnych plam przed okiem.

Leczenie wylewu krwi do ciała szklistego zależy od jego przyczyny i nasilenia. W przypadkach niewielkich wylewów stosuje się postawę wyczekującą, ponieważ krew może ulec samoistnej resorpcji w ciągu kilku tygodni lub miesięcy. W Polsce w leczeniu farmakologicznym stosuje się leki zmniejszające przepuszczalność naczyń i hamujące krwawienie, takie jak Dicynone (etamsylat), a także leki wspomagające resorpcję krwi jak Fibrolan. W przypadku retinopatii cukrzycowej z wylewami krwi do ciała szklistego stosuje się inhibitory VEGF, takie jak Eylea (aflibercept), Lucentis (ranibizumab) czy Avastin (bewacyzumab).

W ciężkich przypadkach, gdy wylew nie ustępuje samoistnie lub występują powikłania, konieczne jest leczenie chirurgiczne w postaci witrektomii, czyli usunięcia ciała szklistego wraz z wynaczynioną krwią i zastąpienie go płynem lub gazem. Zabiegi te wykonuje się przy użyciu specjalistycznego sprzętu, a w Polsce stosowane są systemy do witrektomii takie jak Constellation czy Eva.

Największą trudnością w leczeniu wylewu krwi do ciała szklistego jest identyfikacja i skuteczne leczenie przyczyny krwawienia. W przypadku retinopatii cukrzycowej konieczna jest ścisła kontrola glikemii i wielospecjalistyczna opieka. Poważnym wyzwaniem jest również zapobieganie powikłaniom, takim jak jaskra wtórna, odwarstwienie siatkówki czy proliferacyjna witreoretionopatia. Pacjenci z wylewem krwi do ciała szklistego wymagają regularnych kontroli okulistycznych, a opóźnienie w leczeniu może prowadzić do nieodwracalnej utraty wzroku, co stanowi istotny problem kliniczny.