stany obniżonej odporności organizmu
Wskazanie

Stany obniżonej odporności organizmu, czyli immunosupresja, to zaburzenia funkcjonowania układu odpornościowego, które prowadzą do zwiększonej podatności na infekcje. Mogą być spowodowane przez choroby (np. AIDS, nowotwory krwi), leki (glikokortykosteroidy, leki immunosupresyjne), zabiegi medyczne (np. chemioterapia, radioterapia), a także stres, niedożywienie czy podeszły wiek.

Główne objawy stanów obniżonej odporności to nawracające, przedłużające się infekcje, oporne na standardowe leczenie. Często występują zakażenia oportunistyczne, powodowane przez patogeny, które u osób z prawidłową odpornością nie wywołują chorób. Diagnostyka obejmuje morfologię krwi z rozmazem, oznaczenie poziomów immunoglobulin, badania subpopulacji limfocytów oraz testy oceniające aktywność komórek odpornościowych.

W leczeniu stanów obniżonej odporności stosuje się preparaty wzmacniające odporność. Wśród dostępnych w Polsce leków znajdują się: Esberitox (wyciągi z jeżówki purpurowej, dziurawca i tymianku), Imunoglukan (beta-glukany), Biostymina (ekstrakt z aloesu), Isoprinosine (inozyna pranobeks), Broncho-Vaxom i Ribomunyl (lizaty bakteryjne). W cięższych przypadkach można zastosować immunoglobuliny dożylne (Octagam, Kiovig, Privigen) lub podskórne (Hizentra).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z obniżoną odpornością dotyczą identyfikacji przyczyny immunosupresji, która może być wieloczynnikowa. Istotnym wyzwaniem jest również równoważenie terapii choroby podstawowej (np. autoimmunologicznej wymagającej leków immunosupresyjnych) z potrzebą wzmacniania odporności. Pacjenci często wymagają profilaktyki przeciwinfekcyjnej i szczepień ochronnych, których schemat musi być dostosowany do stopnia immunosupresji. Dodatkowo, leczenie zakażeń u tych pacjentów może być trudniejsze ze względu na atypowy przebieg infekcji i oporność na standardowe leczenie.