scyntygrafia serca i naczyń
Wskazanie

Scyntygrafia serca i naczyń to nieinwazyjna technika diagnostyczna polegająca na podaniu radioizotopu, który gromadzi się w mięśniu sercowym, umożliwiając ocenę perfuzji, funkcji i metabolizmu serca. Badanie wykonuje się w celu diagnostyki choroby wieńcowej, oceny żywotności miokardium po zawale, określenia rezerwy wieńcowej oraz wykrywania obszarów niedokrwienia.

Najczęściej stosowane radiofarmaceutyki w scyntygrafii serca to izotopy technetu (99mTc) połączone z ligandami takimi jak sestamibi (Cardiolite) czy tetrofosmina (Myoview). W badaniach metabolizmu serca wykorzystuje się 18F-fluorodeoksyglukozę (FDG), natomiast do oceny unerwienia adrenergicznego serca stosuje się 123I-metajodobenzyloguanidynę (MIBG).

Wskazaniami do wykonania scyntygrafii serca są: diagnostyka choroby wieńcowej, ocena skuteczności leczenia po rewaskularyzacji, stratyfikacja ryzyka sercowo-naczyniowego, ocena żywotności mięśnia sercowego po zawale oraz diagnostyka kardiomiopatii. Badanie jest szczególnie przydatne u pacjentów z nietypowymi objawami lub z nieprawidłowym wynikiem próby wysiłkowej.

Największą trudnością podczas interpretacji wyników scyntygrafii serca jest możliwość wystąpienia artefaktów związanych z tkanką piersiową u kobiet, przeponą lub innymi strukturami anatomicznymi. Istotnym wyzwaniem jest również narażenie pacjenta na promieniowanie jonizujące, choć dawki są relatywnie niewielkie. U pacjentów otyłych jakość obrazowania może być obniżona, co utrudnia prawidłową interpretację wyników.

W polskich ośrodkach medycyny nuklearnej stosuje się preparaty takie jak Technescan Sestamibi, Cardiolite (sestamibi znakowany technetem), Myoview (tetrofosmina znakowana technetem) oraz AdreView (123I-MIBG). Badanie to, mimo rozwoju innych technik obrazowych jak rezonans magnetyczny serca, pozostaje ważnym narzędziem w ocenie funkcji mięśnia sercowego.