przewlekła niewydolność żylna kończyn dolnych
Wskazanie

Przewlekła niewydolność żylna kończyn dolnych (PNŻ) to schorzenie charakteryzujące się upośledzeniem odpływu krwi żylnej z kończyn dolnych, spowodowane niewydolnością zastawek żylnych i/lub niedrożnością żył. Objawia się uczuciem ciężkości nóg, bólem, obrzękami, żylakami, zmianami skórnymi oraz w zaawansowanych stadiach – owrzodzeniami. Choroba dotyka około 20-30% dorosłej populacji, częściej kobiet, a jej częstość wzrasta z wiekiem.

Leczenie PNŻ obejmuje metody niefarmakologiczne (kompresjoterapia, aktywność fizyczna, unoszenie kończyn) oraz farmakoterapię. Wśród leków stosowanych w Polsce wyróżniamy: zmikronizowaną diosminę (Diohespan, Diosminex, Pelethrocin), połączenie diosminy z hesperydyną (Detralex, Diosminex Complex, Dih), preparaty rutyny (Venoruton, Rutinoscorbin), escynę (Aescin, Esceven), dobesylan wapnia (Doxium) oraz preparaty złożone jak Cyclo 3 Fort (wyciąg z ruszczyka, hesperydyna, kwas askorbinowy).

W zaawansowanych stadiach choroby stosuje się także pentoksyfilinę (Pentohexal, Polfilin, Agapurin) oraz sulodeksyd (Vessel Due F), które poprawiają mikrokrążenie. W przypadku owrzodzeń żylnych wykorzystuje się także miejscowe preparaty przyspieszające gojenie ran oraz antybiotyki przy infekcjach wtórnych.

Największą trudnością w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej jest często jej przewlekły i postępujący charakter. Pacjenci często zgłaszają się do lekarza w zaawansowanym stadium choroby, gdy pojawiły się już nieodwracalne zmiany. Dodatkowo, problemem jest niestosowanie się pacjentów do zaleceń dotyczących kompresjoterapii, która stanowi podstawę leczenia. Wielu chorych przerywa terapię po ustąpieniu objawów, co prowadzi do nawrotów i progresji choroby. Istotnym wyzwaniem pozostaje także leczenie owrzodzeń żylnych, które często są oporne na terapię, nawracają i znacząco obniżają jakość życia pacjentów.