nerwiak zwojowy
Wskazanie

Nerwiak zwojowy (gangliocytoma lub ganglioma) to rzadki, łagodny nowotwór pochodzenia nerwowego, wywodzący się z komórek zwojowych układu nerwowego. Występuje najczęściej w ośrodkowym układzie nerwowym, szczególnie w mózgu (najczęściej w płacie skroniowym) oraz w rdzeniu kręgowym. Może pojawiać się również w nerwach obwodowych. Nerwiak zwojowy rozwija się zwykle powoli i może nie dawać objawów przez długi czas.

Objawy nerwiaka zwojowego zależą od jego lokalizacji. W przypadku guzów mózgu mogą wystąpić: bóle głowy, napady padaczkowe, zaburzenia wzroku, mowy, równowagi lub koordynacji ruchowej. Nerwiaki zwojowe rdzenia kręgowego mogą powodować bóle pleców, osłabienie kończyn, zaburzenia czucia lub funkcji zwieraczy. Rozpoznanie ustala się na podstawie badań obrazowych (MRI, CT) oraz badania histopatologicznego materiału pobranego podczas biopsji lub operacji.

Podstawową metodą leczenia nerwiaka zwojowego jest leczenie chirurgiczne, polegające na całkowitym usunięciu guza, jeśli jest to możliwe. W przypadku guzów niemożliwych do całkowitego usunięcia stosuje się radioterapię stereotaktyczną. W Polsce do leczenia objawowego, zwłaszcza bólu związanego z uciskiem nerwów, stosuje się leki przeciwbólowe (Paracetamol, Ketonal, Tramal) oraz przeciwpadaczkowe (Tegretol, Neurontin, Lyrica), które mogą również kontrolować napady drgawkowe, jeśli występują.

Największą trudnością w leczeniu nerwiaka zwojowego jest jego lokalizacja, często w trudno dostępnych chirurgicznie miejscach, co może uniemożliwiać całkowite usunięcie guza bez uszkodzenia otaczających struktur nerwowych. Kolejnym wyzwaniem jest diagnostyka różnicowa, gdyż nerwiaki zwojowe mogą być trudne do odróżnienia od innych guzów układu nerwowego. Istotnym problemem pozostaje również ryzyko nawrotu nowotworu po leczeniu, co wymaga regularnych kontroli neurologicznych i badań obrazowych. U pacjentów z napadami padaczkowymi trudnością może być również optymalizacja leczenia przeciwpadaczkowego.