ciężka postać rumienia wielopostaciowego
Wskazanie

Ciężka postać rumienia wielopostaciowego (erythema multiforme major) to ostra, zapalna choroba skóry o podłożu immunologicznym, charakteryzująca się występowaniem charakterystycznych zmian skórnych w postaci tarczowatych wykwitów z centralnym przebarwieniem i obwódką rumieniową (tzw. zmiany tarczowe lub „bull’s eye”). W przeciwieństwie do łagodnej postaci, ciężka forma rumienia wielopostaciowego obejmuje błony śluzowe (jamy ustnej, narządów płciowych, oczu) oraz może powodować ogólne objawy, takie jak gorączka i złe samopoczucie.

Najczęstszymi czynnikami wywołującymi ciężką postać rumienia wielopostaciowego są infekcje wirusowe (szczególnie zakażenie wirusem HSV), bakteryjne (Mycoplasma pneumoniae) oraz leki (sulfonamidy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niektóre antybiotyki). Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, wywiadzie oraz badaniu histopatologicznym wycinka skóry.

W leczeniu ciężkiej postaci rumienia wielopostaciowego stosuje się przede wszystkim glikokortykosteroidy ogólnoustrojowe. W Polsce najczęściej używane preparaty to: Metypred, Medrol, Solu-Medrol (metyloprednizolon), Dexaven (deksametazon) oraz Hydrocortison (hydrokortyzon). W przypadkach opornych na leczenie można zastosować cyklosporynę (Sandimmun Neoral, Cyclaid) lub immunoglobuliny dożylne (Kiovig, Privigen, Octagam). Przy podejrzeniu podłoża infekcyjnego stosuje się odpowiednie leczenie przeciwwirusowe (np. Heviran, Zovirax – acyklowir) lub antybiotykoterapię.

Największą trudnością w leczeniu ciężkiej postaci rumienia wielopostaciowego jest szybka identyfikacja i eliminacja czynnika wywołującego, co nie zawsze jest możliwe. Wyzwaniem klinicznym jest również odpowiednie nawodnienie pacjenta, kontrola bólu oraz zapobieganie powikłaniom, szczególnie w przypadku zajęcia błon śluzowych jamy ustnej, co może utrudniać przyjmowanie pokarmów i płynów. W niektórych przypadkach konieczna jest hospitalizacja i leczenie wielospecjalistyczne z udziałem dermatologa, okulisty i laryngologa. Istotnym problemem jest również nawrotowy charakter choroby, zwłaszcza w przypadkach związanych z infekcją HSV, co wymaga długotrwałej profilaktyki przeciwwirusowej.