ciężka postać łuszczycy pospolitej
Wskazanie
Ciężka postać łuszczycy pospolitej to przewlekła, ogólnoustrojowa choroba zapalna skóry, charakteryzująca się występowaniem rumieniowych, łuszczących się zmian skórnych, które zajmują znaczną powierzchnię ciała (BSA > 10%) lub występują w szczególnie uciążliwych lokalizacjach (twarz, dłonie, stopy, genitalia). U pacjentów z ciężką łuszczycą obserwuje się też istotny wpływ choroby na jakość życia (DLQI > 10) oraz wysokie wartości wskaźnika PASI (> 10), który ocenia nasilenie zmian łuszczycowych.
Leczenie ciężkiej łuszczycy pospolitej obejmuje terapie ogólne, w tym leki konwencjonalne oraz leki biologiczne. Spośród leków konwencjonalnych stosuje się: metotreksat (Metex, Trexan), cyklosporynę (Cyclaid, Equoral, Sandimmun Neoral) oraz acytretynę (Neotigason). W przypadku nieskuteczności terapii konwencjonalnej wdraża się leczenie biologiczne, które w Polsce obejmuje inhibitory TNF-α: adalimumab (Humira, Hyrimoz, Imraldi), etanercept (Enbrel, Benepali), infliksymab (Remsima, Inflectra, Zessly), certolizumab pegol (Cimzia); inhibitory IL-12/23: ustekinumab (Stelara); inhibitory IL-17: sekukinumab (Cosentyx), iksekizumab (Taltz), brodalumab (Kyntheum); oraz inhibitory IL-23: guselkumab (Tremfya), ryzankizumab (Skyrizi), tyldrakizumab (Ilumetri).
W leczeniu ciężkiej łuszczycy stosuje się również fototerapię (UVB, PUVA) oraz nowsze małe cząsteczki podawane doustnie jak apremilast (Otezla) czy deucrawacytynib (Sotyktu). W terapii łuszczycy wykorzystuje się także miejscowe preparaty zawierające kortykosteroidy (Dermovate, Cutivate), pochodne witaminy D3 (Daivobet, Xamiol, Calcipotriol Genoptim), czy preparaty dziegciowe (Polytar, Psoriatar).
Największe trudności w leczeniu ciężkiej łuszczycy pospolitej to: rozwój tolerancji na stosowane leki biologiczne, częste nawroty choroby po przerwaniu terapii, działania niepożądane terapii ogólnej (hepatotoksyczność metotreksatu, nefrotoksyczność cyklosporyny), konieczność długotrwałego monitorowania bezpieczeństwa terapii, oraz aspekty ekonomiczne – wysokie koszty nowoczesnych terapii biologicznych. Dodatkowym wyzwaniem jest obecność chorób współistniejących, szczególnie łuszczycowego zapalenia stawów, zespołu metabolicznego, choroby wieńcowej i depresji, które komplikują przebieg leczenia i wymagają interdyscyplinarnego podejścia.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Methofill – Tabletki – 2,5 mg
Lek zawiera metotreksat, substancję czynną w dawkach 2,5 mg lub 10 mg, oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Jest dostępny w postaci żółtych, niepowlekanych tabletek o różnych kształtach i rozmiarach. Preparat stosuje się w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów, ciężkiej postaci łuszczycy pospolitej oraz łuszczycowego zapalenia stawów u dorosłych. Ponadto lek znajduje zastosowanie w podtrzymującym leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej u dzieci, młodzieży i dorosłych.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Methofill – Tabletki – 10 mg
Lek zawiera metotreksat w dawkach 2,5 mg lub 10 mg oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Stosuje się go w leczeniu aktywnej postaci reumatoidalnego zapalenia stawów, ciężkiej łuszczycy pospolitej oraz łuszczycowego zapalenia stawów u dorosłych. Jest także wykorzystywany podtrzymująco w terapii ostrej białaczki limfoblastycznej u dorosłych, młodzieży i dzieci od 3. roku życia. Tabletki mają postać żółtą i są przeznaczone do stosowania doustnego.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku