Zaburzenie lękowe o zdrowiu (hipochondria)
Patofizjologia i mechanizm
Zaburzenie lękowe o zdrowiu (hipochondria) charakteryzuje się uporczywym lękiem przed posiadaniem lub rozwojem poważnej choroby pomimo prawidłowych wyników badań fizykalnych i laboratoryjnych. Patofizjologia obejmuje nadaktywność ciała migdałowatego, przedniej kory zakrętu obręczy oraz innych struktur limbicznych, co koreluje z zaburzeniami regulacji emocji. Neurochemicznie obserwuje się obniżone poziomy neurotrofiny 3 (NT-3) i serotoniny (5-HT) w płytkach krwi, a także dysfunkcje w układzie serotoninergicznym, dopaminergicznym, noradrenergicznym i GABAergicznym. Genetyczna predyspozycja do hipochondrii jest umiarkowana (odziedziczalność 10-37%), a czynniki środowiskowe, takie jak doświadczenia rodzinne i nadmierne poszukiwanie informacji zdrowotnych (cyberchondria), odgrywają istotną rolę w rozwoju zaburzenia. Współistnienie z innymi zaburzeniami lękowymi, w tym uogólnionym zaburzeniem lękowym (GAD), jest częste, a GAD wiąże się z podwyższonymi poziomami cytokin prozapalnych (IL-1Ra, IL-1, IL-6, TNF) i obniżonymi cytokin przeciwzapalnych (IL-4, IL-10), co sugeruje udział układu immunologicznego w patogenezie.
- Patofizjologia zaburzenia lękowego o zdrowiu (hipochondrii)
- Neurobiologiczne podłoże zaburzenia lękowego o zdrowiu
- Zaburzenia neurochemiczne w lęku o zdrowie
- Rola układu limbicznego i kory przedczołowej
- Mechanizm poznawczo-behawioralny
- Mechanizm interakcji między lękiem o zdrowie a poszukiwaniem informacji
- Czynniki ryzyka i predyspozycje
- Genetyczne i biologiczne czynniki ryzyka
- Czynniki psychologiczne i środowiskowe
- Stres i doświadczenia traumatyczne
- Mechanizm lęku i poszukiwania bezpieczeństwa
- Błędna interpretacja doznań cielesnych
- Błędne koło lęku i nadmiernej czujności
- Zachowania poszukiwania bezpieczeństwa
- Współwystępowanie z innymi zaburzeniami
- Stan zapalny i stres oksydacyjny
- Nowe odkrycia i kierunki badawcze
Patofizjologia zaburzenia lękowego o zdrowiu (hipochondrii)
Zaburzenie lękowe o zdrowiu (hipochondria) to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się nadmiernym niepokojem związanym z posiadaniem lub rozwojem poważnej, niezdiagnozowanej choroby, mimo prawidłowych wyników badań fizykalnych i laboratoryjnych. Pacjenci doświadczają uporczywego lęku lub strachu przed rozwinięciem się lub posiadaniem poważnej choroby, co prowadzi do znaczącego upośledzenia codziennego funkcjonowania.1 Dokładna etiologia tego zaburzenia pozostaje w dużej mierze nieznana, jednak zidentyfikowano wiele czynników ryzyka, które mogą przyczyniać się do jego rozwoju.12
Neurobiologiczne podłoże zaburzenia lękowego o zdrowiu
Badania nad neurobiologicznym podłożem zaburzenia lękowego o zdrowiu są ograniczone, jednak pewne obserwacje wskazują na podobieństwa z innymi zaburzeniami lękowymi. Badania z wykorzystaniem zadania emocjonalnego Stroopa i testu ukrytych skojarzeń wykazały zwiększoną aktywację ciała migdałowatego, a także aktywność w przedniej części kory zakrętu obręczy oraz w prawej tylnej korze ciemieniowej i jądrze półleżącym w odpowiedzi na słowa związane z objawami cielesnymi u osób z niepokojem o zdrowie w porównaniu do zdrowych osób kontrolnych.3
Ciało migdałowate odgrywa istotną rolę w regulacji strachu i lęku. U pacjentów z zaburzeniami lękowymi stwierdzono nasiloną reakcję ciała migdałowatego na bodźce wywołujące lęk. Struktury ciała migdałowatego i układu limbicznego są połączone z regionami kory przedczołowej, a nieprawidłowości w aktywacji przedczołowo-limbicznej mogą być odwrócone dzięki interwencjom psychologicznym lub farmakologicznym.4
Objawy zaburzeń lękowych są postrzegane jako zakłócenie funkcjonowania ośrodka przetwarzania emocji w mózgu, a nie wyższych ośrodków poznawczych. Układ limbiczny mózgu, składający się z hipokampa, ciała migdałowatego, podwzgórza i wzgórza, odpowiada za większość przetwarzania emocjonalnego. Osoby z zaburzeniem lękowym mogą wykazywać wzmożoną aktywność w tych obszarach.5
Zaburzenia neurochemiczne w lęku o zdrowie
Deficyty neurochemiczne związane z zaburzeniem lękowym o zdrowiu wydają się podobne do tych występujących w zaburzeniach nastroju i lękowych. Hollander i współpracownicy wysunęli hipotezę „spektrum obsesyjno-kompulsyjnego”, które obejmuje hipochondrię, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD), zaburzenie dysmorficzne ciała (BDD), anoreksję i zespół Tourette’a. Wszystkie te zaburzenia wykazują podobną reakcję na inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny oraz „nadaktywność” w obszarach płatów czołowych.6
W badaniu markerów biologicznych u osób spełniających kryteria diagnostyczne hipochondrii według DSM-IV-TR stwierdzono zmniejszone poziomy neurotrofiny 3 (NT-3) w osoczu oraz obniżone poziomy serotoniny (5-HT) w płytkach krwi w porównaniu do zdrowych osób kontrolnych. NT-3 jest markerem funkcji neuronalnej, a płytkowa 5-HT jest zastępczym markerem aktywności serotoninergicznej.7
W innym badaniu u pacjentów z zaburzeniem somatyzacyjnym stwierdzono znacznie niższe poziomy neurotroficznego czynnika pochodzenia mózgowego (BDNF) w osoczu, który jest związany z podstawową patofizjologią w takich stanach jak depresja i schizofrenia.7
W ośrodkowym układzie nerwowym głównymi mediatorami objawów zaburzeń lękowych wydają się być norepinefryna, serotonina, dopamina i kwas gamma-aminomasłowy (GABA). Układ autonomiczny, zwłaszcza współczulny, pośredniczy w większości objawów.4
Rola układu limbicznego i kory przedczołowej
Patofizjologia zaburzenia uogólnionego lęku (GAD), które może współwystępować z zaburzeniem lękowym o zdrowiu, wiąże się ze zmianami w funkcjonalnej łączności ciała migdałowatego i jego przetwarzaniu strachu i lęku. Informacje sensoryczne docierają do ciała migdałowatego przez jądra kompleksu podstawno-bocznego. Kompleks podstawno-boczny przetwarza związane z sensoryką wspomnienia strachu i przekazuje informacje dotyczące ważności zagrożenia do pamięci i przetwarzania sensorycznego w innych częściach mózgu, takich jak przyśrodkowa kora przedczołowa i kora sensoryczna.8
U osób z GAD zasugerowano większą aktywację ciała migdałowatego i przyśrodkowej kory przedczołowej (mPFC) w odpowiedzi na bodźce w porównaniu z osobami bez GAD. Jednak dokładna relacja między ciałem migdałowatym a korą czołową nie jest w pełni zrozumiana, ponieważ istnieją badania sugerujące zwiększoną lub zmniejszoną aktywność w korze czołowej u osób z GAD.9
Mechanizm poznawczo-behawioralny
Zaproponowano kilka teorii wyjaśniających rozwój zaburzenia lękowego o zdrowiu. Najszerzej testowana teoria opiera się na modelu poznawczo-behawioralnym, który sugeruje, że osoby z niepokojem o zdrowie mają tendencję do błędnej interpretacji doznań cielesnych, często przypisując je poważnej chorobie.10
Jedną z głównych cech zaburzenia lękowego o zdrowiu jest obecność dysfunkcjonalnych przekonań zdrowotnych, tj. zaabsorbowanie nieprawidłowym przekonaniem, że dana osoba ma lub jest zagrożona rozwojem poważnej choroby. Aby poradzić sobie z lękiem i stresem wywołanym przez te dysfunkcjonalne przekonania i interpretacje, osoby z niepokojem o zdrowie stosują szereg dezadaptacyjnych zachowań radzenia sobie lub poszukiwania bezpieczeństwa. Każde z tych zachowań jest dezadaptacyjne, ponieważ chociaż zmniejsza stres w krótkim okresie, uniemożliwia odrzucenie nieprawidłowych przekonań związanych z niepokojem o zdrowie, podtrzymując tym samym zaburzenie.10
Teoria poznawcza obejmuje katastroficzne błędne interpretacje doznań i objawów. Oznacza to, że pacjent może błędnie interpretować różne odczuwane doznania. Niektóre osoby z rozpoznaną chorobą mogą przeceniać powagę schorzenia, czując, że istnieje bezpośrednie zagrożenie dla ich zdrowia. W rezultacie pacjenci z lękiem o zdrowie mogą doświadczać fizycznych doznań, ale nie objawów jakiejkolwiek choroby. Wyniki badań medycznych są negatywne, ale pacjenci uważają, że ich objawy są rzeczywiste.11
Mechanizm interakcji między lękiem o zdrowie a poszukiwaniem informacji
Badania wykazały, że mechanizm interakcji między lękiem o zdrowie a zachowaniem związanym z poszukiwaniem informacji można podzielić na cztery submechanizmy: wyzwalanie emocjonalne, regulację przeglądania, kontrolę poznawczą i informację zwrotną behawioralną.12
Lęk o zdrowie utrzymuje się mimo zapewnień ze strony lekarzy. Pacjenci mogą więc mieć błędne koło badań medycznych, wizyt na pogotowiu i konsultacji klinicznych. Mogą doświadczać powtarzających się doznań choroby, błędnej interpretacji objawów i ataków lęku. Zapewnienia mogą przynieść tymczasową ulgę, ale wkrótce potem cykl zaczyna się od nowa.13
Czynniki ryzyka i predyspozycje
Genetyczne i biologiczne czynniki ryzyka
Teoria biologiczna odnosi się do fizjologicznych i adaptacyjnych odpowiedzi organizmu na strach. Niektóre osoby mogą rozwinąć zaburzenia lękowe, takie jak hipochondria, w wyniku predyspozycji genetycznych.13 Wkład genetyczny do hipochondrii jest prawdopodobnie umiarkowany, z szacunkami odziedziczalności na poziomie około 10-37%. Czynniki środowiskowe nieuwspólnione wyjaśniają większość wariancji kluczowych komponentów schorzenia, takich jak strach przed chorobą i przekonanie o chorobie.14
Warto zauważyć, że dla uogólnionego zaburzenia lękowego (GAD) odziedziczalność wynosi około 32%, a dla zaburzenia panicznego (PD) około 48%, co sugeruje różnice w genetycznym podłożu różnych zaburzeń lękowych.15 Badania bliźniąt potwierdzają te szacunki odziedziczalności.
Najnowsze badania z zakresu genetyki ujawniły związek pomiędzy predyspozycją genetyczną a zaburzeniami lękowymi. Naukowcy z Yale badali profile genetyczne ponad 1 miliona uczestników z wielu kohort na całym świecie. Zrozumienie genetycznej predyspozycji pacjentów może mieć istotne implikacje dla opracowania skuteczniejszych terapii i metod leczenia w celu zmniejszenia szkodliwych konsekwencji lęku.16
Czynniki psychologiczne i środowiskowe
Osoby z zaburzeniem lękowym o zdrowiu mogą odczuwać dyskomfort związany z normalnymi doznaniami cielesnymi i mogą określać subtelne zmiany cielesne jako patologiczne. Jeśli osoba wychowała się w rodzinie, w której często omawiane były niepokoje zdrowotne lub jeśli rodzice byli nieproporcjonalnie zaniepokojeni kwestiami związanymi ze zdrowiem, może rozwinąć się zaburzenie lękowe o zdrowiu.1
Osoba może być narażona na zwiększone ryzyko rozwoju zaburzenia lękowego o zdrowiu, jeśli w dzieciństwie doświadczyła poważnej choroby lub jeśli jej rodzic(e) lub rodzeństwo cierpieli na poważny stan medyczny. Osoby z podstawowymi zaburzeniami lękowymi (np. uogólnionym zaburzeniem lękowym) są również narażone na zwiększone ryzyko rozwoju zaburzenia lękowego o zdrowiu.17
Jeśli osoba spędza nadmierną ilość czasu na przeglądaniu materiałów związanych ze zdrowiem w internecie, może być narażona na zwiększone ryzyko rozwoju zaburzenia lękowego o zdrowiu.17 To zjawisko, znane jako cyberchondria, staje się coraz bardziej powszechne w erze cyfrowej.18
Czynniki psychologiczne obejmują przekonania, myśli i percepcje danej osoby. Mogą one być powiązane z jej środowiskiem, sobą i doświadczeniami. Teoretycznie ludzie rozwijają zaburzenie lękowe, gdy mają zarówno psychologiczne, jak i biologiczne podatności. Jednak w niektórych przypadkach ludzie mogą rozwinąć zaburzenie zdrowotne z środowiska społecznego.13
Stres i doświadczenia traumatyczne
Badania nad czynnikami wyzwalającymi i czynnikami ryzyka dla zaburzenia lękowego o zdrowiu są ograniczone. Zaproponowano kilka doświadczeń życiowych jako czynniki wywołujące niepokój o zdrowie, takie jak doświadczanie poważnego stresu życiowego, poważne zagrożenie dla zdrowia, bycie świadkiem choroby bliskiej osoby i narażenie na informacje zagrażające zdrowiu.2
Chociaż niewiele wiadomo na temat dokładnie jakie nieuwspólnione czynniki środowiskowe zazwyczaj przyczyniają się do powstawania hipochondrii, pewne czynniki, takie jak narażenie na informacje związane z chorobą, są powszechnie uważane za prowadzące do krótkotrwałego wzrostu niepokoju o zdrowie i przyczyniające się do hipochondrii w indywidualnych przypadkach. Nadmierna koncentracja na drobnych problemach zdrowotnych i poważnej chorobie danej osoby lub członka rodziny w dzieciństwie również została wskazana jako potencjalna przyczyna hipochondrii.14
Mechanizm lęku i poszukiwania bezpieczeństwa
Błędna interpretacja doznań cielesnych
Zaburzenie lękowe o zdrowiu, czasami nazywane hipochondrią lub lękiem o zdrowie, polega na nadmiernym martwieniu się, że jesteś lub możesz zachorować na poważną chorobę. Możesz nie mieć żadnych objawów fizycznych. Lub możesz wierzyć, że normalne doznania cielesne lub drobne objawy są oznakami poważnej choroby, mimo że dokładne badanie lekarskie nie ujawnia poważnego stanu medycznego.19
Możesz doświadczać ekstremalnego lęku, że doznania cielesne, takie jak drżenie mięśni lub zmęczenie, są związane z konkretną, poważną chorobą. To nadmierny lęk, a nie sam objaw fizyczny, powoduje silny stres, który może zakłócić twoje życie.19
Dokładna przyczyna zaburzenia lękowego o zdrowiu nie jest jasna, ale do jego rozwoju mogą przyczyniać się następujące czynniki: Przekonania – możesz mieć trudności z tolerowaniem niepewności związanej z niekomfortowymi lub nietypowymi doznaniami cielesnymi. Może to prowadzić do błędnej interpretacji, że wszystkie doznania cielesne są poważne, więc szukasz dowodów, które potwierdzą, że masz poważną chorobę.19
Błędne koło lęku i nadmiernej czujności
Wiele osób zmaga się z zaburzeniem lękowym, ponieważ nie rozumieją mechanizmu, który napędza problemy związane z lękiem. Ten strach może ustanowić błędne koło, w którym lęk powoduje uczucia i objawy, a strach przed uczuciami i objawami lęku tworzy większy lęk, większy lęk tworzy więcej uczuć i objawów, i tak dalej.20
W momencie, gdy myślimy, że jesteśmy w niebezpieczeństwie, organizm reaguje tak, jakby rzeczywiście był w niebezpieczeństwie. Stopień reakcji stresowej jest proporcjonalny do stopnia postrzeganego zagrożenia. Postrzeganie łagodnego niebezpieczeństwa wywołuje łagodną reakcję stresową. Może być ona tak łagodna, że jej nie odczuwamy. Objawy lęku są objawami stresu. Nazywamy je objawami lęku, ponieważ niepokojące zachowanie jest głównym źródłem stresu, który powoduje, że ciało staje się zestresowane i objawowe.20
Najłatwiejszym sposobem na zatrzymanie objawów lęku jest zaprzestanie niepokojącego zachowania, które aktywuje mechanizm objawów lęku. Następnie należy dać ciału wystarczająco dużo czasu na regenerację.21
Zachowania poszukiwania bezpieczeństwa
Hipochondria to stan, w którym osoba jest nadmiernie i nienależnie zaniepokojona możliwością poważnej choroby. Twierdzono, że ten wyniszczający stan wynika z nieprawidłowego postrzegania stanu ciała lub umysłu pomimo braku faktycznej diagnozy medycznej. Osoba z hipochondrią znana jest jako hipochondryk. Hipochondrycy są nadmiernie zaniepokojeni wszelkimi fizycznymi lub psychologicznymi objawami, które wykrywają, bez względu na to, jak drobny może być objaw, i są przekonani, że mają lub wkrótce zostanie u nich zdiagnozowana poważna choroba.22
Hipochondria jest kategoryzowana jako zaburzenie somatycznej amplifikacji, zaburzenie „percepcji i poznania”, które obejmuje nadmierną czujność w sytuacji ciała lub umysłu i tendencję do reagowania na początkowe spostrzeżenia w sposób negatywny, który jest bardziej wyniszczający. Hipochondria manifestuje się na wiele sposobów. Niektórzy ludzie mają liczne natrętne myśli i doznania fizyczne, które popychają ich do sprawdzania u rodziny, przyjaciół i lekarzy.22
Współwystępowanie z innymi zaburzeniami
Zaburzenia lękowe i obsesyjno-kompulsyjne
Od dawna toczy się debata na temat tego, czy lęk o zdrowie byłby lepiej sklasyfikowany w Zaburzeniach Lękowych niż w obecnej klasyfikacji Zaburzeń Somatycznych i Pokrewnych ze względu na jego wspólne cechy i wysoką współchorobowość z zaburzeniami lękowymi, a mianowicie Zaburzeniem Panicznym, Zaburzeniem Obsesyjno-Kompulsyjnym i Uogólnionym Zaburzeniem Lękowym.2
Lęk o zdrowie ma powiązania z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym (OCD), które charakteryzuje się doświadczaniem obsesji i kompulsji w myślach i zachowaniach.23 Mój terapeuta uważa, że mój lęk o zdrowie jest formą OCD i mechanizmem radzenia sobie, gdy jestem niespokojny w związku z czymkolwiek. Jest to teraz utrwalony nawyk, którego używam, aby radzić sobie ze stresującymi rzeczami.24
Lęk o zdrowie, wcześniej znany jako hipochondria lub hipochondriasis, to stan, w którym osoba wierzy, że jest poważnie chora, mając jedynie kilka lub żadnych objawów. Jest to stan, który zalicza się do spektrum zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD). Osoby cierpiące na to zaburzenie mogą być zaabsorbowane ideą bycia fizycznie chorymi.11
Choroby współistniejące i ich wpływ
Zaburzenie lękowe o zdrowiu może być związane z: Problemami w relacjach lub rodzinie, ponieważ nadmierne zamartwianie się może frustrować innych; Problemami z wydajnością w pracy lub nadmiernymi nieobecnościami; Problemami z funkcjonowaniem w codziennym życiu, które mogą nawet prowadzić do niepełnosprawności; Problemami finansowymi z powodu nadmiernych wizyt związanych z opieką zdrowotną i rachunków medycznych; Posiadaniem innego zaburzenia psychicznego, takiego jak zaburzenie objawów somatycznych, inne zaburzenia lękowe, depresja lub zaburzenie osobowości.25
Zaburzenie lękowe o zdrowiu zwykle zaczyna się we wczesnej lub średniej dorosłości i może się pogarszać z wiekiem. Często u starszych osób niepokój związany ze zdrowiem może koncentrować się na strachu przed utratą pamięci.25
Diagnostyka różnicowa jest kluczowa, ponieważ lęk o zdrowie często towarzyszy innym zaburzeniom psychicznym. Obecność ogólnego schorzenia medycznego nie wyklucza diagnozy zaburzenia lękowego o zdrowiu. Ogólna choroba medyczna i zaburzenie lękowe o zdrowiu mogą być współistniejącymi diagnozami. Gdy obecna jest choroba medyczna, zaburzenie lękowe o zdrowiu uznaje się za stan, gdy niepokoje/zaabsorbowania związane ze zdrowiem są nieproporcjonalne lub nadmierne w stosunku do ogólnej choroby medycznej.17
Stan zapalny i stres oksydacyjny
Rola cytokin i stanu zapalnego
Uogólnione zaburzenie lękowe (GAD) to wyniszczające zaburzenie zdrowia psychicznego charakteryzujące się stałym, niekontrolowanym zamartwianiem się. Najnowsze hipotezy wskazują, że cytokiny prozapalne i chemokiny są potencjalnymi czynnikami przyczyniającymi się do patogenezy GAD.26
Mimo wysokiej częstości występowania, znacznej chorobowości i obciążenia społeczno-ekonomicznego, GAD pozostaje słabo scharakteryzowane pod względem patofizjologii i skutecznych opcji leczenia. Chociaż dokładna przyczyna i mechanizm patogenezy są nadal nieznane, dowody sugerują, że wiele czynników, w tym zaburzona transmisja serotoninergiczna, dopaminergiczna i GABAergiczna oraz nadmierna transmisja glutaminergiczna w mózgu, czynniki genetyczne, stres rodzinny lub środowiskowy, choroby przewlekłe, nadczynność tarczycy, urazy z dzieciństwa i specjalne cechy osobowości, są powiązane z GAD.26
Ostatnio zaburzony układ odpornościowy wzbudził duże zainteresowanie jako ważny czynnik patofizjologiczny w rozwoju GAD. Kilka badań klinicznych i przedklinicznych sugeruje związek między zmienionym układem odpornościowym a patologią GAD.27
Rozwój objawów podobnych do lęku u myszy z wyłączonym genem IL-4, obniżone poziomy IL-4 u niespokojnych myszy oraz znaczne złagodzenie zachowań podobnych do lęku po wstrzyknięciu IL-4 wykazały pozytywny związek między cytokinami przeciwzapalnymi, poziomami IL-4 a patologią lęku. Ta hipoteza immunologiczna rozwoju GAD jest dalej potencjalizowana przez ustalenia z kilku badań klinicznych, które doniosły, że pacjenci z GAD wykazali znacznie wyższe poziomy cytokin prozapalnych (IL-1Ra, IL-1, IL-6, TNF- itp.) w porównaniu do zdrowych kontroli (HC) wraz ze zmniejszonymi poziomami cytokin przeciwzapalnych, w tym IL-4 i IL-10.27
Wpływ stresu na układ odpornościowy
Badanie mechanizmów lęku i zaburzeń związanych ze stresem zyskało zainteresowanie, ponieważ rosnąca literatura wskazuje, że markery prozapalne mogą bezpośrednio modulować zachowanie afektywne. Najbardziej oszczędnym wyjaśnieniem zwiększonego stanu zapalnego w PTSD, GAD, PD i fobiach jest aktywacja reakcji stresowej oraz centralnych i obwodowych komórek odpornościowych, aby uwolnić cytokiny. Dysregulacja osi stresu w obliczu zwiększonego napięcia współczulnego i zmniejszonej aktywności przywspółczulnej charakterystycznej dla zaburzeń lękowych mogłaby dodatkowo nasilić stan zapalny i przyczynić się do zwiększenia objawów poprzez bezpośredni wpływ na regiony mózgu kluczowe dla regulacji strachu i lęku (takie jak kora przedczołowa, wyspa, ciało migdałowate i hipokamp).28
Zrozumienie roli stanu zapalnego w tych wysoce rozpowszechnionych i obciążających zaburzeniach ma ważne implikacje translacyjne i kliniczne, potencjalnie oferując nowe cele terapeutyczne do leczenia po przyszłych badaniach.28
Badacze sugerują, że depresja i lęk mogą wywoływać zmiany w mózgu, które wywołują efekty końcowe w organizmie, takie jak zwiększony stan zapalny i odkładanie się tłuszczu. Ustalenia podkreślają znaczenie badań przesiewowych w kierunku czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych wśród osób z depresją i lękiem.29
Wcześniejsze badania wykazały, że przewlekły stres może prowadzić do podwyższonych poziomów hormonów stresu, takich jak kortyzol, które z kolei mogą wpływać na poziom cukru we krwi, stan zapalny i inne biologiczne reakcje łańcuchowe, które wpływają na serce.29
Nowe odkrycia i kierunki badawcze
mikrogleju-w-zaburzeniach-lekowych”>Rola mikrogleju w zaburzeniach lękowych
Pandemia i jej następstwa podniosły poziomy lęku do nowych poziomów. Jednak korzenie stanów związanych z lękiem, w tym zaburzenia ze spektrum obsesyjno-kompulsyjnego (OCSD), nadal są niejasne. Badacze wykazali, że podobnie jak przyciski na kontrolerze do gier, określone populacje mikrogleju aktywują zachowania podobne do lęku i OCSD, podczas gdy inne je tłumią. Ponadto mikroglej komunikuje się z neuronami, aby wywołać zachowania.30
Nowo zidentyfikowane mechanizmy mogą być ważne dla utrzymania zachowań w zdrowym zakresie w warunkach normalnych. W warunkach patologicznych mechanizmy te mogą napędzać zachowania, które stają się wyniszczające. Obecne ustalenia rzucają światło na drugi sposób, w jaki mózg generuje zachowania przy użyciu mikrogleju. W rzeczywistości stymulacja mikrogleju laserem powodowała, że neurony siedzące obok nich wyładowywały się silniej, co sugeruje, że oba typy komórek komunikują się ze sobą, aby napędzać różne zachowania.30
Badania pokazują, że lokalizacja i typ mikrogleju są dwoma cechami, które wydają się być ważne dla precyzyjnego dostrajania zachowań związanych z lękiem i OCSD. Od tego momentu mikroglej komunikuje się z określonymi neuronami i obwodami neuronalnymi, które ostatecznie kontrolują zachowanie. Badacze chcą dowiedzieć się więcej o dwukierunkowej komunikacji między neuronami a mikroglejem. Chcą wiedzieć, co jest za to odpowiedzialne. Zdefiniowanie tych interakcji u myszy mogłoby prowadzić do celów terapeutycznych kontrolowania nadmiernego lęku u pacjentów.31
Metylglioksal i receptor GABA-A
Naukowcy odkryli nowy mechanizm leżący u podstaw zaburzeń lękowych. Badanie wykazało, że zwierzęta z wieloma kopiami genu Glo1 były bardziej skłonne do wykazywania zachowań podobnych do lęku w testach laboratoryjnych. „Pokazaliśmy, że Glo1 był przyczynowo związany z zachowaniem podobnym do lęku, a nie tylko skorelowany.”32
Podstawową funkcją glioksalazy 1 jest metabolizowanie i obniżanie komórkowych poziomów metylglioksalu (MG), produktu ubocznego glikolizy. Krótki przebieg czasowy sugerował, że MG może mieć bezpośredni wpływ na aktywność neuronalną. MG wykazywał również efekty sedatywne w wysokich dawkach, co jest charakterystyczne dla leków, które aktywują hamujące receptory GABA w neuronach.32
„To zupełnie inny system, który wiąże neuronalny ton hamujący z aktywnością metaboliczną” – powiedział Palmer. Badacze teoretyzowali, że celowanie w interakcję Glo1/MG mogłoby zapewnić bardziej selektywną strategię dla zmniejszenia objawów lęku poprzez subtelne wpływanie na ton hamujący. Wstępne eksperymenty z małą cząsteczką inhibitora Glo1, poparły tę teorię. Taki lek może być również przydatny w leczeniu epilepsji i zaburzeń snu, gdzie leki GABA-A wykazały skuteczność.33
Nowe podejścia terapeutyczne
Jedną z głównych implikacji naszych ustaleń z badań jest to, że sygnalizacja IL-10 może być celem do eksploracji potencjalnych nowych immunologicznych/immunomodulacyjnych terapii przeciwko GAD. Jednak w tej chwili nie znamy dokładnego mechanizmu, przez który obniżone poziomy IL-10 są powiązane z wyższą ciężkością lęku u pacjentów z GAD. Nasze ustalenia z badań sugerują również, że pomiar poziomu IL-10 w surowicy może oferować obiektywny biomarker oparty na krwi lub wskaźnik oceny ryzyka dla GAD.34
Leczenie zaburzenia lękowego o zdrowiu koncentruje się przede wszystkim na pomocy pacjentom w radzeniu sobie z ich lękami zdrowotnymi. Psychoterapia jest leczeniem pierwszego rzutu w tym zaburzeniu.35 Najszerzej wspieranym, opartym na dowodach leczeniem psychologicznym lęku o zdrowie i zaburzenia lękowego o zdrowiu jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT).2
CBT zazwyczaj składa się ze strategii obejmujących psychoedukację; restrukturyzację poznawczą katastroficznych przekonań na temat zdrowia i objawów cielesnych; strategie behawioralne mające na celu zmniejszenie nadmiernej czujności na doznania cielesne i kompulsywne zachowania radzenia sobie, takie jak sprawdzanie ciała, poszukiwanie zapewnień i unikanie; oraz zapobieganie nawrotom.2
Leki farmakologiczne są leczeniem drugiego rzutu zaburzenia lękowego o zdrowiu. Udowodniono, że leki przeciwdepresyjne, takie jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) i inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), są skuteczne w tym stanie.35
Główna różnica między CBT-HA a CBT dla uogólnionego i społecznego lęku, a także paniki, polega na tym, że duża część pacjentów, którzy mają lęk o zdrowie, nie rozpoznaje go jako problemu. Jednym z głównych zadań w leczeniu występuje na samym początku. Musisz przekazać pacjentowi, że to strach przed chorobą, a nie rzeczywista choroba, jest prawdziwym problemem, który należy rozwiązać.36
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.