Guzy desmoidowe
Zapobieganie i profilaktyka
Guzy desmoidowe to zmiany tkanki łącznej powstające na skutek mutacji genetycznych, charakteryzujące się miejscowym, inwazyjnym wzrostem bez zdolności do przerzutów. Kluczowym wyzwaniem klinicznym jest profilaktyka, zwłaszcza u pacjentów z rodzinną polipowatością gruczolakowatą (FAP). Czynniki ryzyka dzieli się na niemodyfikowalne (lokalizacja mutacji genu APC, wywiad rodzinny, płeć żeńska, pozajelitowe manifestacje FAP) oraz modyfikowalne, głównie związane z procedurami chirurgicznymi, zwłaszcza kolektomią i proktokolektomią. Większość guzów rozwija się w ciągu 2-3 lat po zabiegu w obrębie jamy brzusznej, co podkreśla znaczenie wczesnej oceny ryzyka i odpowiedniego planowania leczenia.
Wprowadzenie do guzów desmoidowych
Guzy desmoidowe (z gr. desmos – więzadło, ścięgno) to unikalne zmiany tkanki łącznej, które powstają na skutek mutacji genetycznych prowadzących do rozwoju nieprawidłowych komórek tkanki łącznej. Charakteryzują się wyglądem przypominającym ścięgna podczas oceny histologicznej 1. W przeciwieństwie do klasycznych nowotworów złośliwych, guzy desmoidowe nie dają przerzutów, jednak mogą wykazywać miejscowy, inwazyjny wzrost, powodując znaczące problemy kliniczne.
Zapobieganie guzom desmoidowym
Zapobieganie rozwojowi guzów desmoidowych stanowi istotne wyzwanie kliniczne, szczególnie że dokładne przyczyny wywołujące mutację genetyczną odpowiedzialną za rozwój tych guzów nie są w pełni poznane. Eksperci nie zidentyfikowali jednoznacznych czynników wyzwalających tę mutację, co teoretycznie uniemożliwia bezpośrednie zapobieganie ich powstawaniu 1. Jednakże w przypadku pacjentów z określonymi czynnikami ryzyka, zwłaszcza z rodzinną polipowatością gruczolakowatą (FAP), istnieją strategie mogące zmniejszyć ryzyko rozwoju tych guzów.
Ocena czynników ryzyka
Skuteczna profilaktyka guzów desmoidowych rozpoczyna się od dokładnej oceny czynników ryzyka u pacjenta. Czynniki te można podzielić na dwie kategorie 1:
- Niemodyfikowalne czynniki ryzyka – związane z samym pacjentem, w tym:
- Lokalizacja mutacji genu APC
- Wywiad rodzinny guzów desmoidowych
- Płeć żeńska
- Pozajelitowe manifestacje FAP występujące w zespole Gardnera
- Modyfikowalne czynniki ryzyka – związane z podejmowanymi procedurami leczniczymi, szczególnie chirurgicznymi
Powyższe czynniki zostały połączone w skalę oceny ryzyka, która pozwala oszacować prawdopodobieństwo rozwoju guzów desmoidowych u danego pacjenta 1. Dzięki wcześnie przeprowadzonym badaniom molekularnym i profilaktycznej kolektomii w ostatnich latach zwiększyła się przeżywalność pacjentów z FAP 1.
Modyfikowanie czynników ryzyka chirurgicznych
Operacje jamy brzusznej, szczególnie kolektomia lub proktokolektomia, stanowią główny czynnik ryzyka rozwoju guzów desmoidowych. Większość guzów rozwija się w ciągu 2-3 lat po zabiegu operacyjnym w obrębie jamy brzusznej 1. W związku z tym najistotniejsze strategie zapobiegawcze obejmują:
- Opóźnienie zabiegu chirurgicznego – u pacjentów z wysokim ryzykiem rozwoju guzów desmoidowych zaleca się opóźnienie operacji tak długo, jak jest to bezpiecznie możliwe 12
- Wybór odpowiedniego typu i techniki resekcji jelita grubego – co stanowi kolejną możliwość modyfikacji ryzyka rozwoju guzów desmoidowych 1
- Preferowanie laparoskopowej całkowitej kolektomii z zespoleniem krętniczo-odbytniczym (TAC/IRA) – jeżeli obciążenie polipami odbytnicy może być bezpiecznie kontrolowane endoskopowo 1
Profilaktyka farmakologiczna
W przypadku pacjentów po operacji lub z obecnością zmian prekursorowych guzów desmoidowych, racjonalne jest wdrożenie środków zapobiegających nawrotowi lub rozwojowi właściwych guzów desmoidowych 1:
- Selektywne modulatory receptora estrogenowego (SERM) – ze względu na niską toksyczność, zaproponowano ich stosowanie jako środka profilaktycznego 1
- Terapie medyczne – mogą być skuteczne w kontrolowaniu i zmniejszaniu wzrostu guzów desmoidowych, mogą odgrywać rolę w zapobieganiu rozwojowi guzów z prekursorów oraz mogą zapobiegać nawrotom po chirurgicznym usunięciu 1
Strategie profilaktyczne u pacjentów wysokiego ryzyka
U pacjentów z FAP, którzy wykazują wysokie ryzyko rozwoju guzów desmoidowych, stosuje się kompleksowe podejście profilaktyczne 12:
- Szczegółowa ocena ryzyka przed podjęciem decyzji o profilaktycznej kolektomii
- Opóźnienie zabiegu chirurgicznego tak długo, jak jest to bezpieczne z onkologicznego punktu widzenia
- Preferowanie technik małoinwazyjnych (laparoskopowych) przy wykonywaniu niezbędnych zabiegów chirurgicznych
- Rozważenie profilaktycznego leczenia farmakologicznego u pacjentów po operacji lub z obecnością prekursorów guzów desmoidowych
- Ścisła obserwacja przez 2-3 lata po zabiegu chirurgicznym w celu wczesnego wykrycia ewentualnych guzów desmoidowych
Podsumowanie metod profilaktycznych
Chociaż nie istnieją metody bezpośredniego zapobiegania rozwojowi guzów desmoidowych w populacji ogólnej 1, u pacjentów z czynnikami ryzyka, zwłaszcza z FAP, można wdrożyć strategie minimalizujące ryzyko. Polegają one głównie na eliminacji lub redukcji modyfikowalnych czynników ryzyka, z których najważniejszym jest uraz chirurgiczny 1. Opóźnienie profilaktycznej kolektomii, gdy jest to możliwe, oraz zastosowanie technik małoinwazyjnych, stanowią podstawowe strategie zapobiegawcze. Uzupełnieniem tych działań może być stosowanie terapii farmakologicznych, które powinny być rozważane jako leczenie pierwszego rzutu u większości pacjentów z guzami desmoidowymi lub ryzykiem ich rozwoju 1.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.