α1-kwaśna glikoproteina

α1-kwaśna glikoproteina (AGP, orosomukoid) to białko ostrej fazy wytwarzane głównie przez hepatocyty wątroby. Stanowi około 1-3% wszystkich białek osocza, a jego stężenie znacząco wzrasta w stanach zapalnych, urazach, zakażeniach oraz podczas stresu fizjologicznego.

Pod względem budowy jest glikoproteiną o masie cząsteczkowej 41-43 kDa, zawierającą 5 łańcuchów oligosacharydowych, które stanowią około 45% jej masy. AGP pełni funkcję transportową dla wielu leków, szczególnie zasadowych i neutralnych, wpływając na ich biodostępność, dystrybucję i aktywność farmakologiczną.

W diagnostyce laboratoryjnej α1-kwaśna glikoproteina jest wykorzystywana jako marker stanu zapalnego, chociaż jej wzrost następuje wolniej niż w przypadku CRP czy amyloidu A. Podwyższone stężenia AGP obserwuje się również w chorobach nowotworowych, autoimmunologicznych oraz zawale mięśnia sercowego. Oznaczanie stężenia AGP może być przydatne w monitorowaniu skuteczności leczenia stanów zapalnych, a także w ocenie ryzyka powikłań pooperacyjnych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine Lekam 15 mg

Olanzapina w formie tabletki ulegającej rozpadowi w jamie ustnej jest farmakokinetycznie biorównoważna z tabletkami powlekanymi, z podobnym czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (5-8 godzin) oraz stopniem wchłaniania, niezależnie od obecności pokarmu. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~93%) i jest metabolizowany głównie w wątrobie przez sprzęganie i utlenianie, z udziałem cytochromów CYP1A2 i CYP2D6. Dominującym metabolitem jest 10-N-glukuronid, nieprzenikający do OUN, a metabolity wykazują znacznie mniejszą aktywność biologiczną niż substancja macierzysta. Okres półtrwania olanzapiny u osób zdrowych wynosi średnio 33,8 godziny, z istotnymi różnicami zależnymi od wieku, płci i palenia tytoniu, które wpływają na klirens i eliminację leku.
bariera krew-mózg, bilans masy, biodostępność leku, biotransformacja olanzapiny, cytochrom P450, ekspozycja na lek, faza eliminacji, izoforma CYP, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, N-glukuronid, niewydolność nerek, okres półtrwania, sprzęganie i utlenianie, stężenie w osoczu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolafren 5 mg

Olanzapina, substancja czynna leku Zolafren, wykazuje dobre wchłanianie po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnych stężeń w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~93%) oraz metabolizm wątrobowy głównie przez CYP1A2 i CYP2D6 prowadzą do powstania nieaktywnych metabolitów, z których głównym jest 10-N-glukuronid. Okres półtrwania olanzapiny w fazie eliminacji różni się w zależności od wieku, płci i nawyków palenia tytoniu: u osób starszych (≥65 lat) wynosi 51,8 godz., u młodszych 33,8 godz.; u kobiet 36,7 godz., u mężczyzn 32,3 godz.; u niepalących 38,6 godz., u palących 30,4 godz. Klirens osoczowy jest odpowiednio zmniejszony u osób starszych (17,5 L/godz.), kobiet (18,9 L/godz.) oraz niepalących (18,6 L/godz.) w porównaniu do młodszych, mężczyzn (27,3 L/godz.) i palących (27,7 L/godz.).
bariera krew-mózg, CYP1A2, cytochrom P450, dostępność biologiczna, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, interakcja lekowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza, α1-kwaśna glikoproteina

α1-kwaśna glikoproteina

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine Lekam 15 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Zolafren 5 mg