zapobieganie nowym epizodom maniakalnym u pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym typu I
Wskazanie

Zapobieganie nowym epizodom maniakalnym u pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym typu I (ChAD I) stanowi kluczowy cel leczenia podtrzymującego. Zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I charakteryzuje się występowaniem cyklicznych epizodów maniakalnych (wzmożonego nastroju, zwiększonej energii, zmniejszonej potrzeby snu) oraz często także depresyjnych, które znacząco zaburzają funkcjonowanie pacjenta.

Profilaktyka nawrotów epizodów maniakalnych opiera się przede wszystkim na długoterminowej farmakoterapii stabilizatorami nastroju. Do najczęściej stosowanych leków w Polsce należą: lit (Lithium Carbonicum GSK), walproiniany (Depakine, Convulex), lamotrygina (Lamitrin, Lamotrix, Lamilept), karbamazepina (Tegretol, Amizepin) oraz leki przeciwpsychotyczne II generacji jak olanzapina (Zalasta, Zolafren, Olzapin), kwetiapina (Ketrel, Kventiax, Bonogren), aripiprazol (Abilify, Arypiprazol Glenmark), risperidon (Rispolept, Orizon, Risperidon Vipharm) czy lurazydon (Latuda).

W celu skutecznej prewencji nawrotów manii kluczowe jest systematyczne stosowanie leków, nawet w okresach remisji. Wybór leku uzależniony jest od dominującego obrazu klinicznego, historii odpowiedzi na leczenie, profilu działań niepożądanych oraz preferencji pacjenta. Niekiedy stosuje się terapię skojarzoną kilkoma stabilizatorami nastroju lub stabilizatorem i lekiem przeciwpsychotycznym.

Największe trudności w leczeniu podtrzymującym to przede wszystkim problem z adherencją do zaleceń terapeutycznych. Pacjenci często przerywają leczenie w okresach remisji, nie dostrzegając potrzeby kontynuacji farmakoterapii. Ponadto wyzwaniem pozostają działania niepożądane leków stabilizujących (np. przyrost masy ciała, zaburzenia funkcji tarczycy przy terapii litem, sedacja, czy zaburzenia metaboliczne). Istotną trudnością jest również konieczność regularnego monitorowania stężenia niektórych leków we krwi (lit, walproiniany) oraz parametrów laboratoryjnych, co wymaga systematycznych kontroli.

Kompleksowe podejście do profilaktyki epizodów maniakalnych powinno uwzględniać również psychoedukację, terapię poznawczo-behawioralną, regularny rytm dobowy oraz unikanie czynników wyzwalających, takich jak deprywacja snu czy używki. Skuteczna profilaktyka znacząco poprawia jakość życia pacjentów z ChAD I i zmniejsza ryzyko hospitalizacji.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl