zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu A
Wskazanie

Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu A (HAV, Hepatitis A Virus) to choroba zakaźna atakująca wątrobę, przenoszona drogą pokarmową, głównie poprzez zanieczyszczoną wodę i żywność lub bezpośredni kontakt z osobą zakażoną. Inkubacja trwa średnio 28 dni. Objawy kliniczne obejmują gorączkę, złe samopoczucie, brak apetytu, nudności, wymioty, bóle brzucha, a następnie żółtaczkę (zażółcenie skóry i białkówek oczu), ciemne zabarwienie moczu i odbarwione stolce.

W przeciwieństwie do wirusowego zapalenia wątroby typu B i C, zakażenie HAV zwykle nie prowadzi do przewlekłego zapalenia wątroby. Choroba ma najczęściej przebieg samoograniczający, a pełne wyzdrowienie następuje w ciągu kilku tygodni lub miesięcy. Leczenie jest głównie objawowe i podtrzymujące. Stosuje się leki przeciwgorączkowe (np. Paracetamol), przeciwwymiotne (Metoclopramid – Metoclopramidum, Diphergan) oraz nawadnianie i odpowiednie odżywianie.

Profilaktyka stanowi kluczowy element w zapobieganiu zakażeniom HAV. W Polsce dostępne są szczepionki przeciwko WZW A, takie jak Havrix, Avaxim czy Vaqta. Szczepienia zalecane są szczególnie osobom podróżującym do krajów endemicznych, pracownikom służby zdrowia, osobom z przewlekłymi chorobami wątroby oraz w ogniskach epidemicznych. W przypadku ekspozycji na zakażenie można zastosować również immunoglobulinę (Gamma-anty-HAV).

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z WZW A jest diagnostyka we wczesnej fazie choroby, gdy objawy są niespecyficzne i mogą być mylone z innymi infekcjami. Istotnym wyzwaniem jest również zapobieganie rozprzestrzenianiu się zakażenia, szczególnie w ogniskach epidemicznych. Osoby zakażone powinny być izolowane, a ich bliscy kontakty poddane nadzorowi epidemiologicznemu. Dodatkową trudność stanowi leczenie pacjentów z istniejącymi już chorobami wątroby, u których zakażenie HAV może przebiegać ciężej i prowadzić do poważnych powikłań, włącznie z ostrą niewydolnością wątroby.