upośledzona tolerancja glukozy
Wskazanie

Upośledzona tolerancja glukozy (IGT – Impaired Glucose Tolerance) to stan pośredni między prawidłową gospodarką węglowodanową a cukrzycą typu 2. Rozpoznanie stawia się, gdy stężenie glukozy w osoczu krwi żylnej po 2 godzinach od doustnego obciążenia 75 g glukozy mieści się w zakresie 140-199 mg/dl (7,8-11,0 mmol/l). IGT często współwystępuje z innymi zaburzeniami metabolicznymi, takimi jak otyłość, nadciśnienie tętnicze i dyslipidemia.

Pacjenci z upośledzoną tolerancją glukozy mają zwiększone ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 oraz chorób sercowo-naczyniowych. Podstawą postępowania terapeutycznego jest modyfikacja stylu życia obejmująca redukcję masy ciała, zwiększenie aktywności fizycznej oraz stosowanie zbilansowanej diety. U osób z wysokim ryzykiem progresji do cukrzycy można rozważyć farmakoterapię.

W farmakologicznej prewencji cukrzycy u osób z IGT stosuje się przede wszystkim metforminę (preparaty takie jak Glucophage, Metformax, Siofor, Formetic), która zmniejsza insulinooporność i hamuje wątrobową produkcję glukozy. W wybranych przypadkach można rozważyć zastosowanie akarbozy (Glucobay), która spowalnia wchłanianie węglowodanów z przewodu pokarmowego. W nowszych schematach leczenia wykorzystuje się również analogi GLP-1 jak semaglutyd (Ozempic, Rybelsus) czy dulaglutyd (Trulicity).

Największym wyzwaniem w prowadzeniu pacjentów z upośledzoną tolerancją glukozy jest skuteczna motywacja do długotrwałego utrzymania zmian stylu życia. Wielu pacjentów bagatelizuje problem ze względu na brak wyraźnych objawów. Dodatkowo, częsta współchorobowość (np. nadciśnienie tętnicze, dyslipidemia) wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego i zwiększa ryzyko polipragmazji. Istotną trudnością jest również systematyczne monitorowanie skuteczności wdrożonych interwencji, gdyż IGT może przez długi czas pozostawać bezobjawowe, a jednocześnie prowadzić do powikłań mikronaczyniowych.