uczulenie błony śluzowej nosa i spojówek
Wskazanie

Uczulenie błony śluzowej nosa i spojówek, znane jako alergiczny nieżyt nosa i spojówek (ANN) lub rhinoconjunctivitis allergica, to stan zapalny wywołany przez reakcję nadwrażliwości na alergeny środowiskowe. Choroba objawia się wodnistym katarem, kichaniem, świądem i zatkanym nosem oraz zaczerwienieniem, świądem i łzawieniem oczu. Może występować sezonowo (związane z pyłkami roślin) lub całorocznie (wywołane przez roztocza kurzu domowego, sierść zwierząt czy pleśnie).

W farmakoterapii stosuje się kilka grup leków. Leki przeciwhistaminowe doustne II generacji to m.in. Claritine, Zyrtec, Allegra, Aerius. Miejscowo stosuje się krople do oczu (Allergodil, Zaditen, Opatanol) oraz aerozole donosowe przeciwhistaminowe (Allergodil). Glikokortykosteroidy donosowe są najskuteczniejszą grupą leków (Flixonase, Nasometin, Nasoflux, Nasocort, Avamys). W cięższych przypadkach stosowane są także kromony (Cromohexal) i leki przeciwleukotrienowe (Montelukast – Monkasta, Singulair).

Największe trudności w leczeniu alergicznego nieżytu nosa i spojówek obejmują brak całkowitej eliminacji objawów przy stosowaniu monoterapii, rozwój tolerancji na niektóre leki oraz niedostateczne przestrzeganie zaleceń przez pacjentów, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu preparatów donosowych. Problemem jest także identyfikacja konkretnych alergenów wywołujących objawy oraz trudności w unikaniu ekspozycji na czynniki środowiskowe. W przypadkach opornych na farmakoterapię konieczne może być rozważenie immunoterapii swoistej, która wymaga długotrwałego stosowania i może wiązać się z działaniami niepożądanymi.

Leczenie ANN powinno być kompleksowe i obejmować nie tylko farmakoterapię, ale również edukację pacjenta, zmniejszenie ekspozycji na alergeny i w wybranych przypadkach immunoterapię swoistą. U pacjentów z współistniejącą astmą, która często towarzyszy ANN, należy szczególnie monitorować objawy ze strony dolnych dróg oddechowych i odpowiednio dostosowywać leczenie.