rak piersi z obecnymi receptorami estrogenowymi
Wskazanie

Rak piersi z obecnymi receptorami estrogenowymi (ER-dodatni) to najczęściej występujący podtyp raka piersi, stanowiący około 70-80% wszystkich przypadków. Charakteryzuje się ekspresją receptorów estrogenowych w komórkach nowotworowych, co oznacza, że wzrost guza jest stymulowany przez estrogeny. Diagnoza opiera się na badaniu immunohistochemicznym, które pozwala określić status receptorów w tkance nowotworowej.

W leczeniu raka piersi ER-dodatniego kluczową rolę odgrywa hormonoterapia, której celem jest blokowanie działania estrogenów lub zmniejszenie ich produkcji. U pacjentek przed menopauzą stosuje się selektywne modulatory receptora estrogenowego (SERM), takie jak tamoksyfen (Nolvadex, Tamoxifen-EGIS). U kobiet po menopauzie preferowane są inhibitory aromatazy: anastrozol (Anastrozol Bluefish, Arimidex), letrozol (Aromek, Letrozol Bluefish, Etruzil) oraz eksemestan (Symex, Glandex). W zaawansowanych przypadkach stosuje się również fulwestrant (Faslodex), który jest czystym antagonistą receptora estrogenowego.

W przypadku bardziej agresywnych postaci choroby lub u pacjentek z wysokim ryzykiem nawrotu, hormonoterapia może być łączona z chemioterapią (np. schematy zawierające doksorubicynę, cyklofosfamid, paklitaksel) lub terapiami celowanymi. Coraz większą rolę odgrywają inhibitory CDK4/6, takie jak palbocyklib (Ibrance), rybocyklib (Kisqali) czy abemacyklib (Verzenios), które w połączeniu z hormonoterapią znacząco poprawiają wyniki leczenia w zaawansowanym raku piersi.

Największe trudności w leczeniu raka piersi ER-dodatniego wiążą się z rozwojem oporności na hormonoterapię, co dotyczy około 30-40% pacjentek. Mechanizmy oporności są złożone i obejmują m.in. mutacje w genie ESR1 kodującym receptor estrogenowy, aktywację alternatywnych szlaków sygnałowych czy zmiany w metabolizmie leków. Wyzwaniem jest również indywidualizacja leczenia – identyfikacja pacjentek, które odniosą korzyść z intensywniejszego leczenia, przy jednoczesnym unikaniu nadmiernego leczenia u osób z dobrym rokowaniem. Istotnym problemem pozostaje także przestrzeganie zaleceń terapeutycznych podczas długotrwałej hormonoterapii (zwykle 5-10 lat), gdyż działania niepożądane (uderzenia gorąca, bóle stawowe, osteoporoza) mogą znacząco wpływać na jakość życia pacjentek.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl