hiperurykemia wtórna
Wskazanie

Hiperurykemia wtórna to stan podwyższonego stężenia kwasu moczowego we krwi, który występuje jako skutek innych chorób lub stosowanego leczenia. W przeciwieństwie do hiperurykemii pierwotnej, która ma podłoże genetyczne, wtórna hiperurykemia rozwija się na skutek zwiększonej produkcji kwasu moczowego lub zaburzeń jego wydalania przez nerki, spowodowanych czynnikami zewnętrznymi.

Najczęstsze przyczyny hiperurykemii wtórnej obejmują: choroby nowotworowe (szczególnie nowotwory hematologiczne jak białaczki, chłoniaki), stosowanie leków cytotoksycznych (prowadzących do zespołu rozpadu guza), niewydolność nerek, stosowanie leków moczopędnych (zwłaszcza tiazydowych i pętlowych), dieta bogata w puryny, przewlekłe spożywanie alkoholu, nadciśnienie tętnicze, otyłość, cukrzyca oraz zespół metaboliczny. Zwiększone stężenie kwasu moczowego może również towarzyszyć łuszczycy, niedoczynności tarczycy czy sarkoidozie.

W leczeniu hiperurykemii wtórnej stosuje się preparaty obniżające stężenie kwasu moczowego. Najczęściej wykorzystywane leki to: allopurynol (Allupol, Milurit), febuksostat (Adenuric, Druniler, Febuxostat Zentiva), lezynurad (Duzallo) oraz w niektórych przypadkach rasburykaza (Fasturtec). W przypadku ostrego napadu dny moczanowej będącej konsekwencją hiperurykemii stosuje się: kolchicynę (Colchicum Dispert), niesteroidowe leki przeciwzapalne (Diclac, Ketonal, Ibuprom) oraz kortykosteroidy (Medrol, Metypred).

Największe trudności w leczeniu hiperurykemii wtórnej wiążą się z koniecznością równoczesnego leczenia choroby podstawowej oraz kontrolowania poziomu kwasu moczowego. Szczególnym wyzwaniem jest leczenie pacjentów z niewydolnością nerek, gdyż wiele leków stosowanych w hiperurykemii wymaga dostosowania dawki lub jest przeciwwskazanych. Problematyczne bywa także leczenie pacjentów onkologicznych, u których w trakcie chemioterapii może dojść do zespołu rozpadu guza z gwałtownym wzrostem stężenia kwasu moczowego, co stanowi zagrożenie dla funkcji nerek. Dodatkowo, pacjenci często nie przestrzegają zaleceń dotyczących modyfikacji stylu życia i diety, co utrudnia skuteczną kontrolę choroby.