brodawczakowy rak pęcherza moczowego
Wskazanie

Brodawczakowy rak pęcherza moczowego, znany również jako brodawkowaty rak urotelialny, jest najczęstszym typem nowotworu pęcherza moczowego. Charakteryzuje się występowaniem brodawkowatych rozrostów nabłonka wyścielającego pęcherz moczowy. Nowotwór ten może mieć różny stopień zróżnicowania histologicznego – od nisko do wysoko zróżnicowanego, co wpływa na rokowanie i plan leczenia.

Diagnostyka obejmuje głównie cystoskopię z biopsją oraz badania obrazowe (TK, MRI). Ważnym elementem jest także ocena cytologiczna moczu. Stopień zaawansowania nowotworu określa się według klasyfikacji TNM, co ma kluczowe znaczenie przy wyborze metody leczenia.

W leczeniu brodawczakowego raka pęcherza moczowego stosuje się różnorodne metody terapeutyczne. Podstawowym postępowaniem jest elektroresekcja przezcewkowa guza (TURBT). W przypadku guzów nienaciekających błony mięśniowej stosuje się dopęcherzowe wlewy chemioterapeutyków, takich jak Mitomycin C (Mitomycin C Kyowa), gemcytabina (Gemcit, Gembin) lub BCG (BCG Szczepionka). W bardziej zaawansowanych stadiach może być konieczna cystektomia radykalna oraz chemioterapia systemowa oparta na cisplatynie (Cisplatin-Ebewe, Cisplatinum Accord), najczęściej w schematach typu gemcytabina+cisplatyna lub MVAC.

W leczeniu zaawansowanej choroby stosuje się także immunoterapię z wykorzystaniem inhibitorów punktów kontrolnych, takich jak pembrolizumab (Keytruda) czy atezolizumab (Tecentriq). W niektórych przypadkach stosuje się również winflunine (Javlor) jako leczenie drugiej linii.

Największe trudności w leczeniu brodawczakowego raka pęcherza moczowego obejmują wysoki odsetek nawrotów (nawet do 70% w ciągu 5 lat), co wymaga częstych kontroli cystoskopowych i długotrwałego nadzoru. Progresja do postaci inwazyjnej stanowi poważne zagrożenie, szczególnie w przypadku guzów o wysokim stopniu złośliwości. Istotnym problemem jest również toksyczność terapii dopęcherzowej, powodująca dysurię, częstomocz czy krwinkomocz, a w przypadku BCG możliwość wystąpienia ciężkich powikłań systemowych. Leczenie osób starszych i obciążonych chorobami współistniejącymi stanowi dodatkowe wyzwanie ze względu na ograniczone możliwości zastosowania radykalnych metod chirurgicznych oraz agresywnej chemioterapii.