Właściwości farmakodynamiczne leku Tensart HCT (160 mg + 25 mg)

Tensart HCT należy do grupy farmakoterapeutycznej antagonistów angiotensyny II w skojarzeniu z lekami moczopędnymi (walsartan i leki moczopędne), kod ATC: C09D A03. Produkt zawiera dwie substancje czynne: walsartan i hydrochlorotiazyd, które wykazują synergistyczne działanie w leczeniu nadciśnienia tętniczego.¹

Skuteczność terapii skojarzonej w porównaniu z monoterapią

Liczne badania kliniczne potwierdziły wyższą skuteczność terapii skojarzonej walsartanem i hydrochlorotiazydem w porównaniu z monoterapią każdym z tych składników. Przeprowadzono szereg randomizowanych, podwójnie zaślepionych badań klinicznych, które wykazały, że skojarzenie walsartanu z hydrochlorotiazydem prowadzi do znamiennie większego obniżenia zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego ciśnienia tętniczego.²

Badania u pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na hydrochlorotiazyd

W badaniu z udziałem pacjentów nieodpowiadających wystarczająco na leczenie hydrochlorotiazydem w dawce 12,5 mg, zastosowanie terapii skojarzonej walsartanem i hydrochlorotiazydem w dawce 80/12,5 mg skutkowało średnim obniżeniem ciśnienia skurczowego/rozkurczowego o 14,9/11,3 mmHg. Dla porównania, monoterapia hydrochlorotiazydem w dawce 12,5 mg dała wynik 5,2/2,9 mmHg, a w dawce 25 mg – 6,8/5,7 mmHg.³

Warto podkreślić, że odpowiedź na leczenie (definiowana jako rozkurczowe ciśnienie krwi <90 mmHg lub obniżenie o ≥10 mmHg) zaobserwowano u 60% pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone walsartanem z hydrochlorotiazydem w dawce 80/12,5 mg, w porównaniu z 25% pacjentów otrzymujących hydrochlorotiazyd w dawce 12,5 mg i 27% pacjentów otrzymujących hydrochlorotiazyd w dawce 25 mg.<sup data-drug="Tensart HCT" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Ponadto, u znamiennie większego odsetka pacjentów odnotowano odpowiedź na leczenie (rozkurczowe ciśnienie krwi 4

Podobnie, w innym badaniu u pacjentów nieodpowiadających wystarczająco na hydrochlorotiazyd w dawce 12,5 mg, zastosowanie terapii skojarzonej walsartanem i hydrochlorotiazydem w dawce 160/12,5 mg skutkowało średnim obniżeniem ciśnienia skurczowego/rozkurczowego o 12,4/7,5 mmHg, w porównaniu z 5,6/2 mmHg przy monoterapii hydrochlorotiazydem w dawce 25 mg.⁵

Odpowiedź na leczenie (definiowana jako ciśnienie krwi <140/90 mmHg lub obniżenie o ≥20 mmHg lub obniżenie rozkurczowego ciśnienia krwi ≥10 mmHg) wystąpiła u 50% pacjentów leczonych skojarzeniem walsartanu z hydrochlorotiazydem w dawce 160/12,5 mg, w porównaniu z 25% pacjentów otrzymujących hydrochlorotiazyd w dawce 25 mg.<sup data-drug="Tensart HCT" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Ponadto, u znamiennie większego odsetka pacjentów odnotowano odpowiedź na leczenie (ciśnienie krwi 6

Badania u pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią na walsartan

W badaniu z udziałem pacjentów nieodpowiadających wystarczająco na leczenie walsartanem w dawce 80 mg, zastosowanie terapii skojarzonej walsartanem i hydrochlorotiazydem w dawce 80/12,5 mg skutkowało średnim obniżeniem ciśnienia skurczowego/rozkurczowego o 9,8/8,2 mmHg. Dla porównania, monoterapia walsartanem w dawce 80 mg dała wynik 3,9/5,1 mmHg, a w dawce 160 mg – 6,5/6,2 mmHg.⁷

Odpowiedź na leczenie (definiowana jako rozkurczowe ciśnienie krwi <90 mmHg lub obniżenie o ≥10 mmHg) zaobserwowano u 51% pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone walsartanem z hydrochlorotiazydem w dawce 80/12,5 mg, w porównaniu z 36% pacjentów otrzymujących walsartan w dawce 80 mg i 37% pacjentów otrzymujących walsartan w dawce 160 mg.<sup data-drug="Tensart HCT" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Ponadto, u znamiennie większego odsetka pacjentów odnotowano odpowiedź na leczenie (rozkurczowe ciśnienie krwi 8

W badaniu z udziałem pacjentów nieodpowiadających wystarczająco na leczenie walsartanem w dawce 160 mg, zastosowanie terapii skojarzonej walsartanem i hydrochlorotiazydem w dawce 160/25 mg skutkowało średnim obniżeniem ciśnienia skurczowego/rozkurczowego o 14,6/11,9 mmHg, a w dawce 160/12,5 mg o 12,4/10,4 mmHg. Dla porównania, monoterapia walsartanem w dawce 160 mg dała wynik 8,7/8,8 mmHg.⁹

Zaobserwowano istotną statystycznie różnicę w obniżeniu ciśnienia skurczowego/rozkurczowego pomiędzy dawkami 160/25 mg a 160/12,5 mg. Odpowiedź na leczenie (definiowana jako rozkurczowe ciśnienie krwi <90 mmHg lub obniżenie o ≥10 mmHg) zaobserwowano u 68% pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone w dawce 160/25 mg i 62% pacjentów otrzymujących dawkę 160/12,5 mg, w porównaniu z 49% pacjentów otrzymujących walsartan w dawce 160 mg.<sup data-drug="Tensart HCT" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Różnica w obniżeniu skurczowego/rozkurczowego ciśnienia krwi pomiędzy dawką 160/25 mg i 160/12,5 mg również osiągnęła znamienność statystyczną. Ponadto, u znamiennie większego odsetka pacjentów odnotowano odpowiedź na leczenie (rozkurczowe ciśnienie krwi 10

Badania kontrolowane placebo

W badaniu kontrolowanym placebo ze schematem oceny czynnikowej, porównującym leczenie skojarzone różnymi dawkami z monoterapią poszczególnymi składnikami, stwierdzono znamiennie większe średnie obniżenie ciśnienia skurczowego/rozkurczowego krwi przy zastosowaniu skojarzenia walsartanu z hydrochlorotiazydem w dawce 80/12,5 mg (16,5/11,8 mmHg) w porównaniu z placebo (1,9/4,1 mmHg), hydrochlorotiazydem w dawce 12,5 mg (7,3/7,2 mmHg) oraz walsartanem w dawce 80 mg (8,8/8,6 mmHg).¹¹

Odpowiedź na leczenie (definiowana jako rozkurczowe ciśnienie krwi <90 mmHg lub obniżenie o ≥10 mmHg) zaobserwowano u 64% pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone walsartanem z hydrochlorotiazydem w dawce 80/12,5 mg, w porównaniu z 29% pacjentów otrzymujących placebo i 41% pacjentów otrzymujących hydrochlorotiazyd.<sup data-drug="Tensart HCT" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Ponadto, u znamiennie większego odsetka pacjentów odnotowano odpowiedź na leczenie (rozkurczowe ciśnienie krwi 12

W kolejnym badaniu kontrolowanym placebo ze schematem oceny czynnikowej stwierdzono znamiennie większe średnie obniżenie ciśnienia skurczowego/rozkurczowego krwi przy zastosowaniu skojarzenia walsartanu z hydrochlorotiazydem w dawce 160/12,5 mg (17,8/13,5 mmHg) oraz 160/25 mg (22,5/15,3 mmHg) w porównaniu z placebo (1,9/4,1 mmHg) i poszczególnymi monoterapiami: hydrochlorotiazydem 12,5 mg (7,3/2 mmHg), hydrochlorotiazydem 25 mg (12,7/9,3 mmHg) oraz walsartanem 160 mg (12,1/9,4 mmHg).¹³

Odpowiedź na leczenie (definiowana jako rozkurczowe ciśnienie krwi <90 mmHg lub obniżenie o ≥10 mmHg) zaobserwowano u 81% pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone walsartanem z hydrochlorotiazydem w dawce 160/25 mg i 76% pacjentów otrzymujących dawkę 160/12,5 mg, w porównaniu z 29% pacjentów otrzymujących placebo i odpowiednio 41%, 54% i 59% pacjentów otrzymujących monoterapię hydrochlorotiazydem 12,5 mg, hydrochlorotiazydem 25 mg oraz walsartanem 160 mg.<sup data-drug="Tensart HCT" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Ponadto, u znamiennie większego odsetka pacjentów odnotowano odpowiedź na leczenie (rozkurczowe ciśnienie krwi 14

Wpływ na elektrolity – szczególnie na potas

W badaniach klinicznych, w których podawano walsartan z hydrochlorotiazydem obserwowano zależne od dawki zmniejszenie stężenia potasu w surowicy. Zmniejszenie stężenia potasu występowało częściej u pacjentów otrzymujących 25 mg hydrochlorotiazydu niż u pacjentów leczonych 12,5 mg hydrochlorotiazydu.¹⁵

Należy podkreślić, że w kontrolowanych badaniach klinicznych z zastosowaniem leczenia skojarzonego walsartanem z hydrochlorotiazydem, działanie hydrochlorotiazydu polegające na zmniejszaniu stężenia potasu było osłabione pod wpływem oszczędzającego potas działania walsartanu.¹⁶

Wpływ na zachorowalność i śmiertelność

Korzystny wpływ walsartanu w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem na zachorowalność lub śmiertelność z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego nie jest obecnie znany. Warto jednak zaznaczyć, że badania epidemiologiczne wykazały, iż długotrwałe leczenie hydrochlorotiazydem zmniejsza ryzyko wystąpienia chorób i zgonu z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego.¹⁷