Właściwości farmakokinetyczne nimodypiny

Lek Nimotop S (roztwór do infuzji 0,2 mg/ml) zawiera substancję czynną nimodypinę, której właściwości farmakokinetyczne obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości z uwzględnieniem danych klinicznych.

Wchłanianie

Nimodypina po podaniu doustnym ulega praktycznie całkowitemu wchłonięciu z przewodu pokarmowego. Substancja czynna w formie niezmienionej oraz jej wczesne metabolity są wykrywalne w osoczu już po 10-15 minutach od przyjęcia tabletki ¹. W przypadku wielokrotnego podawania doustnego dawek podzielonych (3 x 30 mg/dobę), maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) u osób starszych wynosi 7,3-43,2 ng/ml i jest osiągane po 0,6-1,6 godziny (tmax) ².

Badania przeprowadzone na osobach młodych wykazały, że po podaniu pojedynczej dawki 30 mg i 60 mg, osiągane są średnie stężenia w osoczu wynoszące odpowiednio 16 ± 8 ng/ml i 31 ± 12 ng/ml ³. Istotne jest to, że zarówno Cmax, jak i pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) wzrastają proporcjonalnie do dawki, aż do najwyższych badanych dawek wynoszących 90 mg ⁴.

Wiązanie z białkami i dystrybucja

Nimodypina charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 97-99% ⁵. Badania przeprowadzone na zwierzętach z wykorzystaniem nimodypiny znakowanej radioaktywnym węglem 14C wykazały, że substancja ta przenika przez barierę łożyskową. Istnieje przypuszczenie, że podobne zjawisko może występować również u ludzi, chociaż brakuje bezpośrednich dowodów empirycznych potwierdzających tę tezę ⁶.

W badaniach na szczurach udowodniono, że nimodypina i/lub jej metabolity występują w mleku w stężeniach znacznie wyższych niż w osoczu karmiącej samicy. U kobiet stężenia leku oznaczone w mleku były zbliżone do odpowiednich stężeń w osoczu matki ⁷.

Istotnym aspektem dystrybucji nimodypiny jest jej obecność w płynie mózgowo-rdzeniowym. Zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, stężenie nimodypiny w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi około 0,5% stężenia wykrywanego w osoczu. Wartość ta odpowiada w przybliżeniu stężeniu wolnej (niezwiązanej z białkami) substancji w osoczu ⁸.

Metabolizm

Nimodypina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie za pośrednictwem enzymu 3A4 cytochromu P450. Proces biotransformacji obejmuje kilka szlaków metabolicznych ⁹:

• Dehydrogenacja pierścienia dihydropirydyny
• Oksydacyjne rozszczepienie wiązania estrowego
• Hydroksylacja grup metylowych w pozycjach 2- i 6-
• Sprzęganie z kwasem glukuronowym

Te etapy metabolizmu prowadzą do powstania trzech pierwotnych metabolitów wykrywanych w osoczu krwi. Metabolity te nie wykazują żadnej aktywności farmakologicznej lub ich aktywność jest nieistotna z punktu widzenia terapeutycznego ¹⁰.

Należy podkreślić, że nie są znane potencjalne oddziaływania nimodypiny na enzymy wątrobowe w kontekście ich indukcji lub inhibicji ¹¹.

Eliminacja i wydalanie

Metabolity nimodypiny są wydalane z organizmu człowieka dwiema głównymi drogami ¹²:

• 50% przez nerki w moczu
• 30% z żółcią

Kinetyka eliminacji nimodypiny ma charakter liniowy. Okres półtrwania nimodypiny wynosi 1,1-1,7 godziny, natomiast końcowy okres półtrwania jest dłuższy i mieści się w przedziale 5-10 godzin. Ważne jest zaznaczenie, że ten końcowy okres półtrwania nie ma istotnego znaczenia dla zalecanych przerw w podawaniu kolejnych dawek leku ¹³.

Parametry farmakokinetyczne nimodypiny