Wskazania do stosowania leku Nimodipine Altan

Nimodipine Altan (0,2 mg/ml roztwór do infuzji) jest wskazany w profilaktyce oraz leczeniu niedokrwiennych ubytków neurologicznych, które są spowodowane skurczem naczyń krwionośnych mózgu po krwotoku podpajęczynówkowym w następstwie pęknięcia tętniaka.¹

Charakterystyka produktu leczniczego

Nimodypina jest podawana w postaci roztworu do infuzji o stężeniu 0,2 mg/ml. Każda fiolka 50 ml zawiera 10 mg substancji czynnej.² Produkt jest przejrzystym, lekko żółtym roztworem o pH od 6,0 do 7,5.³

Zastosowanie kliniczne

Krwotok podpajęczynówkowy (SAH – Subarachnoid Hemorrhage) w następstwie pęknięcia tętniaka jest stanem zagrażającym życiu, który wymaga natychmiastowej interwencji. Jednym z najpoważniejszych powikłań SAH jest skurcz naczyń mózgowych, który może prowadzić do niedokrwienia mózgu i w konsekwencji do ubytków neurologicznych.⁴

Nimodypina, jako antagonista kanału wapniowego, jest stosowana zarówno w profilaktyce, jak i w leczeniu tych powikłań. Lek działa rozkurczająco na naczynia mózgowe, zapobiegając ich skurczowi lub zmniejszając już istniejący skurcz, co pomaga w utrzymaniu prawidłowego przepływu krwi w mózgu.⁵

Uwagi dotyczące składników

Należy zwrócić uwagę, że Nimodipine Altan zawiera etanol jako substancję pomocniczą – 1 ml roztworu zawiera 200 mg etanolu 96%, co oznacza, że fiolka 50 ml zawiera 10 g etanolu 96%.⁶ Jest to istotna informacja przy planowaniu leczenia pacjentów z chorobami wątroby, uzależnieniem od alkoholu lub innymi stanami, w których zawartość alkoholu w leku może mieć znaczenie kliniczne.

Kiedy zalecić stosowanie leku

• U pacjentów z potwierdzoną diagnozą krwotoku podpajęczynówkowego w wyniku pęknięcia tętniaka⁷
• W okresie wczesnym po krwotoku, w celu profilaktyki skurczu naczyniowego⁸
• W sytuacji pojawienia się objawów skurczu naczyniowego i niedokrwienia mózgu po SAH⁹

Warunki stosowania

Ze względu na postać farmaceutyczną (roztwór do infuzji), Nimodipine Altan powinien być stosowany w warunkach szpitalnych, pod ścisłym nadzorem medycznym. Szczególnie dotyczy to oddziałów neurochirurgicznych oraz oddziałów intensywnej terapii, gdzie pacjenci z krwotokiem podpajęczynówkowym są leczeni.¹⁰

Wdrożenie leczenia powinno nastąpić możliwie najszybciej po zdiagnozowaniu krwotoku podpajęczynówkowego, aby skutecznie zapobiegać rozwojowi skurczu naczyniowego i jego następstwom neurologicznym.¹¹