Właściwości farmakokinetyczne
Magne-Balans Plus 17 mg Mg2+ + 54 mg K+

Właściwości farmakokinetyczne leku Magne-Balans Plus

Magne-Balans Plus, zawierający 17 mg jonów magnezu w postaci magnezu wodoroasparaginianu oraz 54 mg jonów potasu w postaci potasu wodoroasparaginianu, wykazuje charakterystyczne właściwości farmakokinetyczne dotyczące zarówno potasu jak i magnezu, które zostaną szczegółowo omówione poniżej.¹

Wchłanianie

Wchłanianie potasu

Proces wchłaniania potasu jest zazwyczaj całkowity i następuje poprzez transport bierny, który nie wymaga specyficznych mechanizmów. Co istotne, nie występują również specyficzne mechanizmy kontrolne, które ograniczałyby ten proces. Dane naukowe wskazują jednak, że rzeczywiste wchłanianie potasu może wynosić 90-98%. Potas jest wchłaniany na całej długości jelita cienkiego, przy czym jego stężenie w świetle jelita jest wyższe niż we krwi.²

Wchłanianie magnezu

Głównym miejscem wchłaniania magnezu są dalsze odcinki jelita cienkiego. Absorpcja zachodzi głównie w wyniku zależnej od stężenia biernej dyfuzji, choć wykazano również istnienie aktywnego transportu przenośnikowego zarówno w jelicie cienkim, jak i okrężnicy zstępującej. Mechanizm aktywnego transportu nabiera znaczenia szczególnie przy małej podaży magnezu. Większość magnezu (55%) jest transportowana w postaci zjonizowanej, natomiast pozostała część występuje w formie związanej z białkami lub w postaci fosforanów i cytrynianów.³

Na biodostępność magnezu wpływa szereg czynników, w tym:⁴

• Rozpuszczalność soli magnezu w wodzie – lepiej rozpuszczalne sole wykazują lepszą biodostępność
• Jednocześnie przyjmowane produkty – mogą wpływać na proces wchłaniania
• Stężenie kwasu fitynowego – wysokie stężenie tego związku może hamować absorpcję magnezu
• Spożywany posiłek – może zarówno zwiększać jak i zmniejszać biodostępność magnezu

Dystrybucja

Dystrybucja potasu

Całkowite stężenie potasu w organizmie człowieka wynosi 50-55 mmol/kg masy ciała. Potas jest rozmieszczony w organizmie nierównomiernie – zdecydowana większość znajduje się w przestrzeni wewnątrzkomórkowej, a jedynie około 2% w przestrzeni zewnątrzkomórkowej. Zwykle niedobór potasu we krwi odzwierciedla ogólny niedobór tego pierwiastka w organizmie, jednak w niektórych przypadkach (np. przy zaburzeniach równowagi kwasowo-zasadowej czy schorzeniach endokrynologicznych) pomiar stężenia potasu w osoczu może nie odzwierciedlać jego rzeczywistego stanu w organizmie.⁵

Przy interpretacji wyników badań stężenia potasu w osoczu należy uwzględnić czynniki mogące wpływać na jego dystrybucję. Szczególną rolę odgrywają tu hormony, zwłaszcza:⁶

• Insulina – zwiększa wychwyt komórkowy potasu poprzez stymulację pompy sodowo-potasowej
• Adrenalina – powoduje przemieszczenie potasu do wnętrza komórek poprzez oddziaływanie na receptory β2-adrenergiczne

Dystrybucja magnezu

Magnez jest szeroko rozpowszechniony w organizmie człowieka. Jego dystrybucję można scharakteryzować następująco:⁷

• 50% całkowitej ilości magnezu znajduje się w tkance kostnej
• 45% magnezu występuje wewnątrzkomórkowo
• 5% magnezu znajduje się w przestrzeni zewnątrzkomórkowej

Warto podkreślić, że około 30% magnezu z puli szkieletowej podlega wymianie. Z kolei 1/3 magnezu krążącego we krwi występuje w postaci związanej z białkami, a pozostała część w postaci zjonizowanej, która cechuje się zdolnością szybkiego przenikania do innych tkanek.⁸

Szczególnym przypadkiem jest dystrybucja magnezu w ośrodkowym układzie nerwowym. Stężenie magnezu w mózgu podlega regulacji poprzez aktywny transport przez barierę krew-mózg. W wyniku tego procesu stężenie magnezu w płynie mózgowo-rdzeniowym (około 1,1 mmol/L) jest wyższe niż w surowicy krwi (około 0,8 mmol/L).⁹

Metabolizm

Metabolizm potasu

Potas podlega swobodnej filtracji w kłębuszkach nerkowych, gdzie 80-90% jonów jest reabsorbowanych w kanalikach bliższych. Kanaliki dalsze wykazują znaczną zdolność do aktywnego wydzielania jonów potasowych w odpowiedzi na wzrost ich stężenia w osoczu. Głównym czynnikiem regulującym ten proces jest aldosteron.¹⁰

Metabolizm magnezu

Magnez nie podlega metabolizmowi w organizmie i jest wydalany w stanie niezmienionym przez nerki.¹¹

Eliminacja

Eliminacja potasu

Potas jest wydalany z organizmu głównie przez nerki, natomiast około 10% jest eliminowane przez błonę śluzową okrężnicy. Wydalanie potasu ulega zmniejszeniu u pacjentów z uszkodzeniem nerek oraz u osób w podeszłym wieku, dlatego w tych grupach należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu suplementacji solami potasu.¹²

Czynnikami zwiększającymi wydalanie potasu są:¹³

• Aldosteron – hormon kory nadnerczy zwiększający wydalanie potasu
• Zwiększona obecność jonów sodowych – prowadzi do zwiększonego wydalania potasu

Eliminacja magnezu

Magnez jest wydalany w stanie niezmienionym przede wszystkim przez nerki. Pewne ilości magnezu mogą być również wydzielane wraz z mlekiem podczas laktacji. U pacjentów z niewydolnością nerek może dochodzić do kumulacji magnezu w organizmie, co należy uwzględnić przy planowaniu terapii u takich osób.¹⁴