Przedawkowanie leku DHC Continus

Przedawkowanie dihydrokodeiny winianu w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu DHC Continus (60 mg lub 90 mg) może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, a w skrajnych przypadkach nawet do zgonu. Podobnie jak w przypadku innych opioidowych leków przeciwbólowych działających na ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie charakteryzuje się określonym spektrum objawów klinicznych, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.¹

Objawy przedawkowania

Ciężkie przedawkowanie dihydrokodeiny manifestuje się szeregiem objawów neurologicznych, gastroenterologicznych oraz sercowo-naczyniowych. W stanie ciężkiego przedawkowania obserwuje się senność przechodzącą stopniowo w osłupienie, a następnie w śpiączkę. Pacjenci wykazują charakterystyczne zwężenie źrenic do rozmiarów szpilkowatych (mioza). Dodatkowo występują wymioty oraz zaburzenia rytmu serca w postaci tachykardii lub bradykardii.²

W obrazie klinicznym przedawkowania mogą pojawić się również skurcze mięśni oraz rabdomioliza. Szczególnie niebezpieczne są objawy ze strony układu krążenia i oddechowego – niedociśnienie tętnicze mogące prowadzić do niewydolności krążeniowej oraz niewydolność oddechowa lub bezdech, które w przypadkach ciężkiego przedawkowania mogą być bezpośrednią przyczyną zgonu.³

Postępowanie w przedawkowaniu

Leczenie przedawkowania dihydrokodeiny wymaga natychmiastowego i kompleksowego postępowania medycznego. Priorytetem jest zabezpieczenie podstawowych funkcji życiowych, ze szczególnym uwzględnieniem drożności dróg oddechowych.⁴

Interwencja farmakologiczna

Kluczowym elementem postępowania farmakologicznego jest zastosowanie antagonistów opioidowych, przede wszystkim naloksonu. Zalecany schemat dawkowania obejmuje podanie 0,4-2 mg naloksonu drogą dożylną, z możliwością powtarzania dawki co 2-3 minuty, w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta.⁵

W przypadkach wymagających dłuższego oddziaływania naloksonu, możliwe jest zastosowanie leku w formie ciągłego wlewu dożylnego. Przygotowuje się roztwór zawierający 2 mg naloksonu w 500 ml 0,9% roztworu soli fizjologicznej lub 5% dekstrozy, uzyskując końcowe stężenie 0,004 mg/ml. Szybkość wlewu powinna być dostosowana indywidualnie, biorąc pod uwagę wcześniej podane dawki jednorazowe oraz odpowiedź kliniczną pacjenta.⁶

Leczenie wspomagające

W zależności od stanu klinicznego pacjenta, niezbędne może być wdrożenie leczenia wspomagającego, obejmującego:⁷

• Wspomaganie oddychania – sztuczne oddychanie, podaż tlenu
• Stabilizację hemodynamiczną – podaż leków presyjnych (podnoszących ciśnienie krwi)
• Płynoterapię – wlewy płynów w celu przeciwdziałania hipowolenii i wstrząsowi
• Monitorowanie równowagi wodno-elektrolitowej – utrzymanie prawidłowego poziomu płynów i elektrolitów

W przypadku wystąpienia zatrzymania akcji serca lub arytmii konieczne może być wykonanie masażu serca lub defibrylacji (przerwania migotania komór).⁸

Dekontaminacja przewodu pokarmowego

Jeżeli od momentu zażycia tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu nie upłynęło zbyt wiele czasu, należy rozważyć przeprowadzenie płukania żołądka, aby zmniejszyć absorpcję leku.⁹

Monitorowanie pacjenta

Ze względu na stosunkowo krótki okres działania naloksonu, pacjent musi pozostawać pod stałą obserwacją medyczną do czasu pełnego przywrócenia samodzielnego oddychania.¹⁰

Szczególne sytuacje kliniczne

Należy zwrócić uwagę na dwie specyficzne sytuacje kliniczne związane z zastosowaniem naloksonu:

1. Nalokson nie powinien być podawany pacjentom, u których nie występują poważne objawy kliniczne niewydolności oddechowej lub krążeniowej wynikające z przedawkowania dihydrokodeiny.¹¹
2. U pacjentów z rozpoznanym lub podejrzewanym fizycznym uzależnieniem od dihydrokodeiny nalokson należy podawać ze szczególną ostrożnością. Nagła lub całkowita neutralizacja działania opioidu może w takich przypadkach wywołać ostry zespół odstawienny lub nasilić dolegliwości bólowe.¹²