Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania furazydyny

Furazydyna (poprzednio stosowana nazwa: furagina) została poddana kompleksowym badaniom przedklinicznym mającym na celu ocenę jej bezpieczeństwa. Badania te obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na układy i narządy oraz innych parametrów istotnych z punktu widzenia bezpieczeństwa farmakologicznego. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane z badań przedklinicznych dotyczące bezpieczeństwa stosowania furazydyny zawartej w preparacie Dafurag max.¹

Toksyczność ostra po podaniu pojedynczej dawki

Badania toksyczności ostrej furazydyny przeprowadzono na modelach zwierzęcych obejmujących białe myszy, którym substancję podawano drogą dożołądkową oraz dootrzewnową. Wyniki tych badań wykazały bardzo niską toksyczność furazydyny po podaniu dożołądkowym, co ma szczególne znaczenie przy stosowaniu preparatu w formie doustnej.²

Badania toksyczności ostrej przeprowadzono również na królikach, gdzie uzyskane wyniki nie różniły się znacząco od tych zaobserwowanych u białych myszy. Obraz kliniczny zatrucia u myszy rozwijał się w czasie 20-40 minut od momentu podania furazydyny dootrzewnowo i charakteryzował się objawami ataksji oraz drżenia poszczególnych grup mięśniowych, po których następowało porażenie.³

U królików w przypadku toksycznych dawek obserwowano: gwałtowne zmniejszenie napięcia mięśniowego, duszność, obniżenie odruchów rogówkowych, a w niektórych przypadkach opistotonus (wygięcie ciała łukowato do tyłu).⁴

Toksyczność po podaniu wielokrotnym

Badania kumulacji furazydyny przeprowadzono na białych myszach. Codzienne podawanie substancji w dawkach 100 mg/kg mc. oraz 250 mg/kg mc. przez okres miesiąca nie powodowało zgonu zwierząt doświadczalnych. Co więcej, zaobserwowano zwiększenie masy ciała u badanych myszy. Analiza wydalania wykazała, że w ciągu doby z organizmu myszy wydalało się 250 mg/kg mc. furazydyny, co stanowiło 12,5% maksymalnej tolerowanej dawki, co wskazuje, że codzienne podawanie dużych dawek prowadziło do częściowej kumulacji substancji w organizmie.⁵

Badania histologiczne przeprowadzone na królikach, które otrzymywały dawkę 1 g/kg mc. furazydyny i padły w 3., 4. i 5. dniu podawania, wykazały zmiany jedynie w wątrobie i nerkach:

• W wątrobie – nieznacznie zaznaczone stłuszczenie
• W nerkach – zmiany o charakterze martwiczym oraz nacieki komórkowe

⁶

Wpływ na mięśnie gładkie i przewód pokarmowy

Przeprowadzono specjalistyczne badania na kotach w celu oceny wpływu furazydyny na mięśnie gładkie. Wykazano, że po dożylnym podaniu dawki 10 mg/kg mc. nie obserwowano zmian w napięciu ani w amplitudzie skurczu mięśniowego. Dodatkowo, w doświadczeniach na izolowanych odcinkach jelita cienkiego udokumentowano, że furazydyna nie wpływa negatywnie na czynność mięśni gładkich przewodu pokarmowego ani na aktywność motoryczną jelita.⁷

Wpływ na fizjologiczną florę bakteryjną przewodu pokarmowego

Z uwagi na silne działanie przeciwbakteryjne furazydyny, istotna była ocena jej wpływu na fizjologiczną florę bakteryjną przewodu pokarmowego. Badania w tym zakresie przeprowadzono na modelach mysich. Wyniki wykazały jedynie nieznaczne zmniejszenie liczby pałeczek Gram-ujemnych w przewodzie pokarmowym badanych zwierząt. Zaobserwowano, że różnica ta pojawiała się od 5. dnia od rozpoczęcia podawania furazydyny i utrzymywała się przez około 40 dni stosowania preparatu. Co istotne, podsumowując badania stwierdzono, że furazydyna w dawkach terapeutycznych nie wykazywała negatywnego wpływu na florę jelitową myszy.⁸

Zmiany histologiczne

Badania histologiczne zwierząt wykazały zmiany zlokalizowane głównie w wątrobie i nerkach:

• W wątrobie – zmiany o charakterze stłuszczenia
• W nerkach – wyraźny zastój żylny, nacieki komórkowe w miąższu oraz drobne krople tłuszczu w nabłonku kanalików

⁹

Inne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Konwencjonalne badania przedkliniczne obejmujące ocenę bezpieczeństwa farmakologicznego, badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, ocenę potencjału genotoksycznego i rakotwórczego oraz badania toksycznego wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa nie wykazały szczególnego zagrożenia dla człowieka.¹⁰