Właściwości farmakokinetyczne loratadyny

Loratadyna, substancja czynna leku Aleric Lora, wykazuje określone właściwości farmakokinetyczne, które determinują jej zachowanie w organizmie po podaniu doustnym. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów farmakokinetycznych obejmujących wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz eliminację leku z organizmu, a także specyficzne cechy farmakokinetyczne w wybranych grupach pacjentów.

Wchłanianie

Loratadyna po podaniu doustnym szybko i dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Należy zaznaczyć, że równoczesne przyjmowanie loratadyny z pokarmem może powodować nieznaczne opóźnienie wchłaniania substancji czynnej, jednakże nie wpływa to na działanie kliniczne leku. Biodostępność loratadyny oraz jej aktywnego metabolitu wykazuje proporcjonalność do zastosowanej dawki, co oznacza przewidywalny wzrost stężenia leku we krwi wraz ze zwiększeniem dawki.¹

Dystrybucja

Po wchłonięciu loratadyna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, sięgającym 97-99%. Natomiast jej aktywny metabolit wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (73-76%). Okres półtrwania w fazie dystrybucji wynosi około 1 godziny dla loratadyny i 2 godzin dla jej czynnego metabolitu. Ta różnica w wiązaniu z białkami osocza oraz w czasie dystrybucji ma istotne znaczenie dla działania farmakologicznego leku.²

Metabolizm

Po podaniu doustnym loratadyna podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, głównie z udziałem enzymów cytochromu P450: CYP3A4 i CYP2D6. Głównym metabolitem loratadyny jest desloratadyna, która wykazuje aktywność farmakologiczną i w znacznym stopniu odpowiada za działanie kliniczne leku. Maksymalne stężenie loratadyny w surowicy krwi obserwuje się po 1-1,5 godziny od podania, natomiast maksymalne stężenie desloratadyny występuje po 1,5-3,7 godziny od momentu przyjęcia leku.³

Eliminacja

Loratadyna wraz z metabolitami jest wydalana z organizmu dwoma głównymi drogami – przez nerki i z kałem. W ciągu 10 dni około 40% podanej dawki jest wydalane z moczem, a 42% z kałem, głównie w postaci sprzężonych metabolitów. W pierwszych 24 godzinach z moczem wydala się około 27% podanej dawki. Warto podkreślić, że mniej niż 1% substancji czynnej jest wydalane w postaci niezmienionej loratadyny lub jej głównego aktywnego metabolitu, desloratadyny.⁴

Średni okres półtrwania wynosi 8,4 godziny (zakres: 3-20 godzin) dla loratadyny oraz 28 godzin (zakres: 8,8-92 godziny) dla desloratadyny. Długi okres półtrwania głównego metabolitu tłumaczy przedłużone działanie terapeutyczne leku po jednokrotnym podaniu dobowym.⁵

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku profil farmakokinetyczny loratadyny i jej metabolitu nie różni się istotnie od profilu obserwowanego u zdrowych, dorosłych ochotników. Oznacza to, że u osób starszych nie jest konieczna modyfikacja dawkowania leku z powodu zmian farmakokinetyki związanych z wiekiem.⁶

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek obserwuje się istotne zmiany w parametrach farmakokinetycznych loratadyny. Pola powierzchni pod krzywą (AUC) oraz maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) zarówno loratadyny, jak i jej metabolitu, są większe niż wartości oznaczane u osób z prawidłową czynnością nerek. Mimo tych różnic, nie zaobserwowano jednak istotnych zmian w średnich wartościach okresu półtrwania loratadyny i jej metabolitu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek w porównaniu z osobami zdrowymi.⁷

Ważną informacją kliniczną jest fakt, że u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek hemodializa nie wpływa na parametry farmakokinetyczne loratadyny i jej czynnego metabolitu, co wskazuje na brak możliwości eliminacji leku tą drogą.⁸

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z przewlekłą poalkoholową chorobą wątroby wartości AUC i maksymalne stężenie loratadyny w osoczu (Cmax) są dwukrotnie większe od wartości u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Co interesujące, profil farmakokinetyczny aktywnego metabolitu (desloratadyny) nie różni się istotnie od profilu wyznaczonego u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby.⁹

Okres półtrwania loratadyny i jej metabolitu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wynosi odpowiednio 24 godziny i 37 godzin, co stanowi znaczne wydłużenie w porównaniu do osób zdrowych. Co istotne, okres półtrwania wydłuża się wraz ze stopniem uszkodzenia wątroby, co może prowadzić do kumulacji leku w organizmie i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.¹⁰

Parametry farmakokinetyczne loratadyny