Przewlekły ból miednicy
Epidemiologia
Przewlekły ból miednicy mniejszej (CPP) definiowany jako ból trwający ≥6 miesięcy, dotyka 4-26,6% kobiet w wieku reprodukcyjnym oraz 2-16% mężczyzn, z istotnym wpływem na jakość życia i funkcjonowanie. Epidemiologia CPP wykazuje zróżnicowanie regionalne, ale globalnie częstość roczna wynosi około 38,3/1000, porównywalnie do astmy czy bólu pleców. Wśród kobiet CPP najczęściej występuje w wieku 26-30 lat, często współwystępuje z endometriozą (50% pacjentek), zespołem jelita drażliwego (35%) oraz zespołem bólu pęcherza moczowego (61%). U mężczyzn CPP często manifestuje się jako przewlekłe zapalenie prostaty/zespół przewlekłego bólu miednicy (CP/CPPS), z częstością występowania 1,8-7,1% w zależności od regionu. Czynniki ryzyka obejmują wcześniejsze urazy, operacje miednicy, wykorzystanie seksualne, a także zaburzenia psychologiczne, takie jak lęk i depresja. Koszty leczenia CPP są wysokie, sięgając 16 970-20 898 USD rocznie na pacjenta, a objawy znacząco obniżają jakość życia, powodując upośledzenie funkcjonalne i dysfunkcje seksualne.
- Epidemiologia przewlekłego bólu miednicy mniejszej
- Ogólna częstotliwość występowania
- Występowanie w zależności od płci
- Rozkłady demograficzne i społeczne
- Współwystępowanie z innymi chorobami
- Czynniki ryzyka i czynniki predysponujące
- Wpływ ekonomiczny i społeczny
- Regionalne różnice w występowaniu
- Specyficzne podgrupy i zespoły bólu miednicy mniejszej
- Urologiczny zespół przewlekłego bólu miednicy mniejszej
- Zespół przekrwienia miednicy
- Przewlekłe zapalenie jąder
- Wyzwania i trendy w badaniach nad przewlekłym bólem miednicy mniejszej
Epidemiologia przewlekłego bólu miednicy mniejszej
Przewlekły ból miednicy mniejszej (CPP, ang. Chronic Pelvic Pain) jest istotnym problemem zdrowotnym, dotykającym znaczącą część populacji na całym świecie. Definiuje się go jako nieprawidłowy ból trwający co najmniej 6 miesięcy, zlokalizowany w strukturach miednicy mniejszej, często prowadzący do pogorszenia funkcji fizycznych i jakości życia pacjentów. CPP może mieć złożoną etiologię i patofizjologię, a jego prawidłowe rozpoznanie i leczenie stanowi wyzwanie dla klinicystów.12
Ogólna częstotliwość występowania
Częstość występowania przewlekłego bólu miednicy mniejszej różni się w zależności od badanej populacji oraz zastosowanych kryteriów diagnostycznych. Według dostępnych danych CPP dotyka od 4% do 26,6% kobiet w wieku reprodukcyjnym na całym świecie. W niektórych badaniach stwierdzono, że problem ten dotyczy nawet 1 na 7 kobiet (około 14%).123
Badania populacyjne wskazują, że miesięczna częstość występowania przewlekłego bólu miednicy mniejszej wynosi około 21,5/1000, natomiast roczna częstość sięga 38,3/1000. Współczynnik zapadalności miesięcznej opublikowany przez Zondervan i wsp. wynosił 1,58/1000. Wskaźniki te wzrastają znacząco wraz z wiekiem i różnią się istotnie pomiędzy regionami.4
W jednym z badań przeprowadzonych wśród kobiet w wieku reprodukcyjnym w placówkach podstawowej opieki zdrowotnej, wskaźnik występowania bólu miednicy mniejszej wynosił aż 39%. Problemy związane z CPP stanowią około 10% wszystkich skierowań do ginekologów.5
Występowanie w zależności od płci
Przewlekły ból miednicy mniejszej dotyka przede wszystkim kobiety, jednak występuje również u mężczyzn, stanowiąc od 2% do 16% przypadków w tej grupie.6 W badaniu przeprowadzonym na próbie 900 szwedzkich mężczyzn oszacowano, że przewlekły ból miednicy mniejszej dotyczy 3-5% mężczyzn w wieku 40-69 lat.7
U mężczyzn przewlekły ból miednicy mniejszej często diagnozowany jest jako przewlekłe zapalenie prostaty/zespół przewlekłego bólu miednicy (CP/CPPS). W Stanach Zjednoczonych przewlekłe zapalenie prostaty jest najczęstszym rozpoznaniem urologicznym u mężczyzn powyżej 50. roku życia oraz trzecim najczęstszym rozpoznaniem u mężczyzn poniżej 50. roku życia. Szacuje się, że konsultacji z urologiem z powodu zapalenia prostaty szuka około 2 miliony mężczyzn rocznie.8
Przegląd przeprowadzony dla International Consultation on Urologic Disease (ICUD) wykazał, że częstość występowania objawów przypominających zapalenie prostaty waha się od 2,2% do 16%, z medianą około 7,1%. Średnia częstość występowania w badaniach różniła się w zależności od kontynentu pochodzenia i wynosiła od 6,9% w Ameryce Północnej do 12,2% w Afryce, z wynikami 8,6% w Europie, 7,5% w Azji i 7,6% w Australii.9
Rozkłady demograficzne i społeczne
Przewlekły ból miednicy mniejszej jest najczęstszy wśród kobiet w wieku reprodukcyjnym, szczególnie w przedziale wiekowym 26-30 lat.10 Badania wskazują również, że młode kobiety częściej niż starsze zgłaszają ciężkie bolesne miesiączkowanie. Podobną liniową zależność od wieku obserwuje się w przypadku częstości występowania bolesnego współżycia. Częstość występowania bólu miednicy mniejszej niezwiązanego z miesiączkowaniem wzrasta, osiągając najwyższy poziom u kobiet w wieku 30-34 lat, a następnie maleje.11
Badania sugerują, że osoby rasy czarnej mają wyższą częstość występowania bólu miednicy mniejszej. Jednocześnie, ryzyko rozwoju endometriozy jest najniższe u kobiet rasy czarnej, a najwyższe u kobiet pochodzenia azjatyckiego. Kobiety rasy kaukaskiej mają wyższe ryzyko zachorowania niż kobiety rasy czarnej.1213
Współwystępowanie z innymi chorobami
Przewlekły ból miednicy mniejszej często współwystępuje z innymi schorzeniami. Szacuje się, że około 35% pacjentów z CPP ma jednocześnie zespół jelita drażliwego (IBS). Około 61% kobiet z zespołem bólu pęcherza moczowego ma współistniejący przewlekły ból miednicy mniejszej, a prawie 50% kobiet z endometriozą zgłasza przewlekły ból miednicy mniejszej.14
Schorzenia ginekologiczne występują u około 20% pacjentów z przewlekłym bólem. Wśród pacjentek z przewlekłym bólem miednicy mniejszej, które poddawane są zabiegom operacyjnym, u 20% do 80% stwierdza się endometriozę. Odwrotnie, około 70% kobiet z wcześniejszym rozpoznaniem endometriozy rozwija przewlekły ból miednicy mniejszej.15
Endometrioza dotyka około 10% (190 milionów) kobiet i dziewcząt w wieku reprodukcyjnym na całym świecie. Jest to przewlekła choroba związana z silnym, wpływającym na jakość życia bólem podczas miesiączki, współżycia płciowego, wypróżniania i/lub oddawania moczu, przewlekłym bólem miednicy, wzdęciem brzucha, nudnościami, zmęczeniem, a czasem depresją, lękiem i niepłodnością.16
Pacjenci z przewlekłym bólem miednicy mniejszej mają również wyższą częstość występowania innych zespołów bólu przewlekłego, takich jak zespół bólu pęcherza moczowego (śródmiąższowe zapalenie pęcherza) i fibromialgia. Około połowy kobiet z przewlekłym bólem miednicy mniejszej ma również albo schorzenie układu moczowo-płciowego, albo zespół jelita drażliwego, albo oba te schorzenia jednocześnie.1718
Czynniki ryzyka i czynniki predysponujące
Pacjenci z historią urazu miednicy lub operacji w obrębie miednicy mniejszej są narażeni na znacznie wyższe ryzyko rozwoju przewlekłego bólu miednicy mniejszej w porównaniu do populacji ogólnej. Około 28% kobiet doświadcza utrzymującego się bólu miednicy 3 miesiące po planowym cięciu cesarskim, a 20% nadal ma utrzymujący się ból po 6 miesiącach od operacji.19
Prawie 50% kobiet z przewlekłym bólem miednicy mniejszej zgłasza wcześniejszą historię wykorzystania seksualnego lub fizycznego. Ponadto, wśród pacjentów zarówno z historią wykorzystania, jak i przewlekłym bólem miednicy mniejszej, jedna trzecia ma również współistniejące PTSD. Do 30% kobiet z wcześniejszą historią zapalenia narządów miednicy mniejszej rozwija przewlekły ból miednicy mniejszej.202122
Badania wskazują, że czynniki psychologiczne mają konsekwentnie istotne znaczenie w utrzymywaniu się bólu miednicy i układu moczowo-płciowego. Jedyny przegląd systematyczny czynników ryzyka przewlekłego niemiesięcznicowego bólu miednicy u kobiet obejmował, oprócz zmiennych medycznych: wykorzystanie seksualne lub fizyczne; problemy psychologiczne, takie jak lęk i depresja; oraz liczne problemy somatyczne.23
Wpływ ekonomiczny i społeczny
Przewlekły ból miednicy mniejszej ma znaczący wpływ ekonomiczny i społeczny zarówno na poziomie indywidualnym, jak i systemowym. Koszty są związane z bezpośrednią opieką zdrowotną, utratą produktywności oraz pogorszeniem jakości życia pacjentów.
Obciążenie ekonomiczne
CPP stanowi istotne obciążenie dla systemów opieki zdrowotnej. Szacunkowe koszty bezpośrednie związane z przewlekłym bólem miednicy mniejszej u kobiet wynoszą od 16 970 do 20 898 dolarów rocznie na osobę, uwzględniając opiekę zdrowotną, leki na receptę oraz koszty pośrednie (utracone wynagrodzenia i zmniejszoną produktywność).24
Badanie analizujące 5 879 kobiet z rozpoznaniem endometriozy odkryło pozytywną korelację między nasileniem objawów a utratą godzin produktywności pracy: kobiety z łagodnym nasileniem zgłaszały tygodniową utratę 1,9 godziny w porównaniu do 15,8 godzin utraconych w przypadku ciężkich objawów.25
Około 15% kobiet zgłasza czas wolny od pracy zarobkowej, a około 45% zgłasza zmniejszoną wydajność pracy z powodu CPP. Roczna częstość występowania CPP wynosząca 38/1000 jest porównywalna z astmą (37/1000) i bólem pleców (41/1000), co wskazuje na podobne obciążenie systemów opieki zdrowotnej.26
Znaczące koszty opieki zdrowotnej są ponoszone przez firmy ubezpieczeniowe i rządy ze względu na rozległe badania diagnostyczne i ciągłe wizyty lekarskie wymagane w przypadku CPP. Całkowity koszt przewlekłego bólu miednicy mniejszej oszacowano na 29 951 dolarów za usługi w sieci, które obejmują leczenie, diagnostykę i operacje.2728
Wpływ na jakość życia
Kobiety z przewlekłym bólem miednicy mniejszej zgłaszają niższą jakość życia, z wysokim wskaźnikiem upośledzenia funkcjonalnego, dystresu psychospołecznego i dysfunkcji seksualnej.29 Badania wykazały, że pacjenci z CPP mają znacząco niższą jakość życia we wszystkich podskalach kwestionariusza SF-36 (p≤0,001).30
Zespoły bólu miednicy mniejszej mają wpływ na jakość życia, depresję, lęk, upośledzone funkcjonowanie emocjonalne, bezsenność i zmęczenie. Przewlekły ból jest w wielu krajach główną przyczyną lat utraconych z powodu niepełnosprawności, choć na te dane wpływają głównie ból mięśniowo-szkieletowy i ból głowy.31
Istnieje silny wpływ psychospołeczny, ponieważ pacjenci z CPP są dotknięci lękiem i depresją w znacznie wyższym stopniu niż populacja ogólna. Przewlekły ból miednicy mniejszej często ma głęboki wpływ na życie seksualne kobiet, pragnienie posiadania rodziny, uczestnictwo w pracy oraz jakość życia.3233
Opóźnienia w diagnostyce i leczeniu
Mimo powszechności przewlekłego bólu miednicy mniejszej, jedynie 33% dotkniętych nim kobiet szuka pomocy medycznej.34 W wielu krajach ogół społeczeństwa i większość pracowników służby zdrowia pierwszego kontaktu nie jest świadoma, że niepokojący i zmieniający życie ból miednicy mniejszej nie jest normą, co prowadzi do normalizacji i stygmatyzacji objawów oraz znacznego opóźnienia diagnostycznego.35
Z powodu opóźnień diagnostycznych, szybki dostęp do dostępnych metod leczenia, w tym niesteroidowych leków przeciwbólowych, doustnych środków antykoncepcyjnych i środków antykoncepcyjnych opartych na progestynie, często nie jest osiągany. Czas od pojawienia się pierwszych objawów endometriozy do diagnozy wynosi nawet od 8 do 10 lat.3637
Niestety, postępowanie z pacjentami z CPP w rzeczywistości dalekie jest od ideału. Około 60% z nich nie jest kierowanych do specjalistycznej opieki, a 28% nigdy nie otrzymuje diagnozy, nawet 3-4 lata po pierwszej konsultacji.38
Regionalne różnice w występowaniu
Dostępne dane epidemiologiczne wskazują na różnice w występowaniu przewlekłego bólu miednicy mniejszej w zależności od regionu geograficznego, jednak wahają się one w stosunkowo wąskim zakresie, co może sugerować, że przyczyny tego schorzenia nie są silnie zależne od środowiska.
Dane z poszczególnych regionów
Podobna częstość występowania przewlekłego bólu miednicy mniejszej odnotowywana jest na różnych kontynentach. W przypadku przewlekłego zapalenia prostaty/zespołu przewlekłego bólu miednicy średnia częstość występowania w badaniach według kontynentu pochodzenia wahała się od 6,9% w Ameryce Północnej do 12,2% w Afryce, z wynikami 8,6% w Europie, 7,5% w Azji i 7,6% w Australii.39
Badanie przeprowadzone w Brazylii (Ribeirão Preto) wykazało, że przewlekły ból miednicy mniejszej występował u 11,5% (147/1 278) badanej próby. Niezależnymi czynnikami predykcyjnymi były: dyspareunia, wcześniejsza operacja brzuszna, depresja, bolesne miesiączkowanie, lęk, aktualna aktywność seksualna, ból dolnej części pleców, zaparcia, objawy dróg moczowych i niski poziom wykształcenia.40
We Francji przeprowadzono badanie przekrojowe na reprezentatywnej próbie kobiet z różnych obszarów kraju. Wśród kobiet w wieku 18-49 lat, które miały miesiączki w ciągu ostatnich trzech miesięcy i doświadczyły stosunku seksualnego co najmniej raz, 39,8% zgłosiło umiarkowane do ciężkiego bolesne miesiączkowanie; 7,9% zgłosiło częste lub stałe bolesne współżycie; a 17,0% zgłosiło niemiesięcznicowy przewlekły ból miednicy mniejszej.41
Badania z Ekwadoru wykazały, że wśród kobiet rdzennych w wieku reprodukcyjnym częstość występowania pierwotnego bolesnego miesiączkowania, niemiesięcznicowego bólu miednicy mniejszej i bolesnego współżycia wynosiła odpowiednio 26,6%, 8,9% i 3,9%. Łączna częstość występowania przewlekłego bólu miednicy mniejszej w tej populacji wynosiła 33,0%.4243
Dostępność danych epidemiologicznych
Pomimo szeroko zakrojonych badań nad przewlekłym bólem miednicy mniejszej, nadal istnieje wiele krajów i regionów bez podstawowych danych w tej dziedzinie. Liczba badań populacyjnych dostarczających szacunków obciążenia chorobą CPP z krajów mniej rozwiniętych jest niska.4445
Badanie epidemiologicznych cech CPP jest utrudnione ze względu na brak konsensusu co do definicji klinicznej w różnych badaniach, wieloczynnikowe pochodzenie schorzenia oraz komplikacje związane z projektowaniem badań.46
Metodologie stosowane w badaniach również mogą wpływać na raportowane wskaźniki, z rozbieżnościami wynikającymi z różnych metod zbierania danych (wywiady telefoniczne, ankiety pocztowe) oraz kryteriów włączenia.47
Specyficzne podgrupy i zespoły bólu miednicy mniejszej
Przewlekły ból miednicy mniejszej może być manifestacją różnych zespołów i schorzeń, które wymagają specyficznego podejścia diagnostycznego i terapeutycznego. Zrozumienie epidemiologii tych podgrup jest kluczowe dla właściwego postępowania klinicznego.
Urologiczny zespół przewlekłego bólu miednicy mniejszej
Urologiczny zespół przewlekłego bólu miednicy mniejszej (UCPPS) dotyka 2-16% mężczyzn na całym świecie. Obejmuje on śródmiąższowe zapalenie pęcherza/zespół bólu pęcherza (IC/BPS) u kobiet i mężczyzn oraz przewlekłe zapalenie prostaty/zespół przewlekłego bólu miednicy mniejszej (CP/CPPS) u mężczyzn.4849
W badaniu RAND Interstitial Cystitis Epidemiology Male Study oszacowano, że ważona częstość występowania IC/BPS dla definicji o wysokiej czułości wynosiła 4,2%, a dla definicji o wysokiej swoistości 1,9%. Ważona częstość występowania CP/CPPS wynosiła 1,8%. Wartości te odpowiadają 1 986 972 mężczyznom z CP/CPPS i 2 107 727 mężczyznom z IC/BPS o wysokiej swoistości w Stanach Zjednoczonych. Nakładanie się między mężczyznami spełniającymi kryteria definicji IC/BPS o wysokiej swoistości lub definicji CP/CPPS wynosiło 17%.50
Badanie MAPP (Multidisciplinary Approach to Pelvic Pain) wykazało, że spośród 191 mężczyzn włączonych do pierwszego badania MAPP, 75% miało albo pilną potrzebę oddania moczu z powodu bólu, ucisku lub dyskomfortu, a nie z powodu obawy przed wyciekiem, albo ból, który nasilał się przy napełnianiu pęcherza.51
Częstość występowania zespołu bólu pęcherza moczowego charakteryzuje się dużą zmiennością ze względu na kontrowersyjną diagnozę kliniczną i metodę badania przesiewowego, wahając się od 0,06% do 30%.52
Zespół przekrwienia miednicy
Zespół przekrwienia miednicy (PCS) to przewlekły stan, który dotyka głównie kobiety przed menopauzą, wieloródki, charakteryzujący się uporczywym bólem i dyskomfortem w miednicy mniejszej. Dane epidemiologiczne wskazują, że około 30% kobiet zgłaszających się z przewlekłym bólem miednicy mniejszej może mieć PCS, co czyni go znaczącym czynnikiem przyczyniającym się do przewlekłego dyskomfortu miednicy.53
Szacuje się, że od 2,1% do 24% kobiet w przedziale wiekowym 18-50 lat ma zespół przekrwienia miednicy. Około 10% do 20% wizyt ginekologicznych jest związanych z przewlekłym bólem miednicy mniejszej.54
Przewlekłe zapalenie jąder
Zespoły przewlekłego bólu miednicy mniejszej były lepiej scharakteryzowane i badane u kobiet niż u mężczyzn. Przewlekły ból miednicy mniejszej dotyczy około 15% kobiet w wieku 18-50 lat. Dla porównania, niedawne badanie 900 szwedzkich mężczyzn oszacowało, że przewlekły ból miednicy mniejszej dotyka tylko 3-5% mężczyzn w wieku 40-69 lat.55
Zermann zaobserwował, że 38,8% przypadków przewlekłego bólu miednicy mniejszej u mężczyzn lokalizuje się w mosznie. Szwedzkie badanie, które badało, jak urolodzy leczą przewlekły ból moszny, oszacowało, że 2,5% wizyt dotyczy przewlekłego bólu moszny, biorąc pod uwagę, że urolodzy średnio zgłaszali 6,5 nowych wizyt pacjentów z pierwotnym rozpoznaniem przewlekłego bólu moszny miesięcznie. Nowsze badanie zaobserwowało przewlekły ból moszny u 4,8% (113/2 375) mężczyzn, którzy zgłosili się do urologa w ambulatorium.56
Przewlekły ból jąder można zatem sklasyfikować jako część spektrum zespołów przewlekłego bólu miednicy mniejszej u mężczyzn, a szczegółowe pytania dotyczące zdrowia seksualnego i nadużyć są ważne, biorąc pod uwagę, że mężczyźni z przewlekłym bólem miednicy mniejszej mają zwiększone ryzyko (iloraz szans od 1,7 do 3,3) doświadczenia nadużyć psychologicznych, fizycznych i seksualnych.57
Wyzwania i trendy w badaniach nad przewlekłym bólem miednicy mniejszej
Badania nad przewlekłym bólem miednicy mniejszej napotykają na różne wyzwania, a jednocześnie wyłaniają się nowe kierunki badań, które mogą przyczynić się do lepszego zrozumienia i leczenia tego stanu.
Wyzwania w badaniach epidemiologicznych
Epidemiologia przewlekłego bólu miednicy mniejszej jest trudna do zbadania z kilku powodów, w tym braku konsensusu co do definicji klinicznej w różnych badaniach, wieloczynnikowego pochodzenia schorzenia oraz komplikacji związanych z projektowaniem badań.58
Niewystarczająca liczba badań populacyjnych, a dodatkowo prawdopodobieństwo istnienia badań na poziomie lokalnym o ograniczonym dostępie do światowych baz danych, brak konsensusu co do definicji CPP wśród badaczy i terapeutów oraz nieuwzględnienie słów kluczowych związanych z CPP w bazach danych, takich jak PubMed, stanowią poważne ograniczenia.59
Pomimo licznych badań, wiedza na temat częstości występowania CPP pozostaje niepełna, a dane z niektórych regionów świata są nadal bardzo ograniczone.60
Multidyscyplinarne podejście w badaniach
Złożoność przewlekłego bólu miednicy mniejszej wymaga multidyscyplinarnego podejścia w badaniach. Badania multidyscyplinarne dostarczyłyby bardziej wiarygodnych danych do oszacowania częstości występowania CPP i jego obciążenia psychospołeczno-ekonomicznego, a także do znalezienia jego etiologii i charakterystyki.61
Aby przeciwdziałać problemom w diagnostyce i leczeniu CPP, potrzebne są dedykowane zespoły multidyscyplinarne do właściwej diagnozy, leczenia i obserwacji pacjentów z tym złożonym problemem. Zespoły zaangażowane w opiekę nad tymi pacjentami powinny zawsze brać pod uwagę różne przyczyny, a nie tylko jedną przyczynę przewlekłego bólu miednicy mniejszej. Zidentyfikowanie i leczenie jednej patologii rzadko jest skuteczne.62
Sieć badawcza MAPP (Multidisciplinary Approach to the Study of Chronic Pelvic Pain) została ustanowiona przez National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases do badania urologicznego zespołu przewlekłego bólu miednicy mniejszej, który obejmuje dwa wysoce rozpowszechnione przewlekłe zaburzenia bólu urologicznego. Badania MAPP Network zostały zaprojektowane w celu zbadania etiologii i leczonej naturalnej historii UCPPS, aby lepiej informować o lepszych terapiach i zarządzaniu objawami poprzez ulepszone projekty badań klinicznych oraz identyfikację czynników klinicznych i pomiarów badawczych w celu zdefiniowania klinicznie istotnych podgrup tych pacjentów.63
Nowe kierunki badań
W ostatnich latach pojawiły się nowe obszary badań nad przewlekłym bólem miednicy mniejszej. Jednym z nich jest badanie zaostrzeń lub „zaognienia” objawów UCPPS, które często są bolesne i wyniszczające, ale wciąż niewiele wiadomo o ich zapobieganiu i/lub leczeniu.64
W badaniu Multidisciplinary Approach to the Study of Chronic Pelvic Pain Network Symptom Patterns Study (N=613) stwierdzono, że uczestnicy, którzy doświadczali ≥2 zaostrzeń/tydzień, mieli znacznie gorszy specyficzny dla choroby wpływ na chorobę i większą aktywność w poszukiwaniu opieki zdrowotnej niż ci bez zaostrzeń, nawet po porównaniu uczestników o podobnym typowym poziomie bólu miednicy bez zaostrzeń i ogólnym poziomie bólu.65
Te odkrycia sugerują, że pacjenci mogą odnieść korzyści ze strategii zapobiegawczych i terapeutycznych, które zmniejszają częstość zaostrzeń, nawet jeśli nie zmniejszają one „typowego” poziomu bólu miednicy. Dlatego zaleca się uwzględnienie częstości zaostrzeń jako dodatkowej miary wyniku w badaniach UCPPS, aby wspierać rozwój nowych strategii dotyczących zaostrzeń.66
Drugi etap sieci MAPP, Badanie Wzorców Objawów Trans-MAPP, był zaprojektowany w celu przeprowadzenia prospektywnego, obserwacyjnego badania mężczyzn i kobiet z UCPPS.67
| Region | Populacja | Częstość występowania (%) | Główne schorzenia współwystępujące |
|---|---|---|---|
| Ameryka Północna | Ogólna populacja | 6,9 (CP/CPPS u mężczyzn) | IBS, zespół bólu pęcherza |
| Europa | Ogólna populacja | 8,6 (CP/CPPS u mężczyzn); 14,8 (kobiety w UK) | Endometrioza, IBS |
| Afryka | Ogólna populacja | 12,2 (CP/CPPS u mężczyzn) | Brak szczegółowych danych |
| Azja | Ogólna populacja | 7,5 (CP/CPPS u mężczyzn) | Brak szczegółowych danych |
| Australia | Ogólna populacja | 7,6 (CP/CPPS u mężczyzn) | Brak szczegółowych danych |
| Francja | Kobiety 18-49 lat | 39,8 (bolesne miesiączkowanie); 17,0 (NMCPP) | Bolesne współżycie (7,9%) |
| Brazylia (Ribeirão Preto) | Kobiety | 11,5 | Dyspareunia, depresja, lęk |
| Ekwador | Kobiety rdzenne | 33,0 (ogółem CPP); 26,6 (bolesne miesiączkowanie) | Niemiesięcznicowy ból miednicy (8,9%), dyspareunia (3,9%) |
| Światowe szacunki | Kobiety w wieku reprodukcyjnym | 4-26,6 | IBS (35%), zespół bólu pęcherza (61% współwystępowania z CPP), endometrioza (50% zgłasza CPP) |
Potrzebne działania i rekomendacje
Aby poprawić zrozumienie i leczenie przewlekłego bólu miednicy mniejszej, potrzebne są następujące działania:
- Ustalenie jednolitej definicji CPP i standaryzacja oceny uczestników w literaturze68
- Przeprowadzenie większej liczby badań populacyjnych, szczególnie w krajach mniej rozwiniętych69
- Zwiększenie świadomości na temat CPP wśród ogółu społeczeństwa i pracowników służby zdrowia pierwszego kontaktu70
- Opracowanie klinicznie zwalidowanych narzędzi przesiewowych, które mogą pomóc klinicystom w placówkach podstawowej i specjalistycznej opieki zdrowotnej71
- Zwiększenie uwagi na znaczną proporcję (7,5%) kobiet w wieku reprodukcyjnym, które doświadczają wielu ciężkich lub częstych objawów bólu miednicy mniejszej72
- Przeprowadzenie badań nad wpływem terapii niehormanalnych i niefarmakologicznych, które pozostają niedostatecznie zbadane73
WHO uznaje znaczenie opowiadania się za zwiększoną świadomością, politykami i usługami dotyczącymi endometriozy, która jest jedną z głównych przyczyn CPP, i współpracuje w tym zakresie ze społeczeństwem obywatelskim i grupami wsparcia pacjentów z endometriozą.74
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.